Συνέντευξη: Εύα Γκουντάρα (θεατρικός συγγραφέας)

Η αυτοδίδακτη Εύα Γκουντάρα έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο χώρο του θεάτρου ως θεατρικός συγγραφέας to 2014, παίρνοντας πολύ καλές κριτικές και αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.

Γεννημένη τη δεκαετία των ‘80 με καταγωγή από την Βέροια, σπούδασε μηχανικός παραγωγής και διοίκησης, με μεταπτυχιακό στην επιχειρησιακή έρευνα και έχει θητεύσει σειρά ετών ως βοηθός καθηγητή στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Ακόμα, υπήρξε γραφίστρια στην εφημερίδα “cosmos ths polis”.

Το θέατρο μπήκε στη ζωή της, όντας στην ιδιαίτερη πατρίδα της την Βέροια, σε ηλικία 4 ετών, όπου οι γονείς της την πήγαν στην παράσταση “κι όμως κάπως έτσι”, όπου μαγεύτηκε και της δημιουργήθηκε η έντονη περιέργεια να δει και να μάθει όσα συμβαίνουν πίσω από τη σκηνή. Έκτοτε, είναι μία επαγγελματίας θεατής αλλά και μια εκκολαπτόμενη θεατρική συγγραφέας που αξίζει την προσοχή μας.

Ας δούμε τι μας λέει η ίδια:

ΕΛΕΝΑ: Πως προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σου; Πως σου έρχεται η έμπνευση; Και ποια είναι τα θέματα που σε κεντρίζουν για να γράψεις;

ΕΥΑ: Πάντα είχα την τάση να εκφράζομαι μέσω του γραπτού λόγου. Δεν μπορώ να πω ότι με εμπνέει κάτι συγκεκριμένο γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχει δική μας έμπνευση. Αυτό που υπάρχει είναι τα ερεθίσματα, τα οποία παίρνουμε από τους γύρω μας. Έτσι, όσα γράφω δεν προκύπτουν από ένα συγκεκριμένο θέμα με το οποίο αποφάσισα να ασχοληθώ, αλλά αποτελούν μία σύνθεση ερεθισμάτων που οδηγούν σε αυτό το αποτέλεσμα. Όταν ξεκινάω να γράψω ξέρω τι είναι αυτό που θέλω να πω, που έχω ανάγκη να εκφράσω, αλλά το πώς θα δομήσω το λόγο μου αυτό έρχεται εν τη ρύμη του λόγου, ασυνείδητα…

ΕΛΕΝΑ: Ενδέχεται να ασχοληθείς με το χώρο της λογοτεχνίας ή το χώρο του κινηματογράφου συγγραφικά; Είναι ένα βήμα που θα έκανες ή σε ενδιαφέρει μόνο η συγγραφή θεατρικών έργων;

ΕΥΑ: Η ζωή είναι μαγική, συνηθίζει να μας μαγεύει με τις εμπειρίες που μας φέρνει η κάθε μέρα της, νέες εμπειρίες και ανατροπές, αρκεί να θέλουμε να τις ζήσουμε, να τις γευτούμε… Για εμένα, λοιπόν, δεν αποκλείεται τίποτα και δεν υπάρχει η λέξη “ποτέ”. Άρα, δεν αποκλείω τίποτα…

ΕΛΕΝΑ: “Το φυτό” είναι το πρώτο θεατρικό έργο σου που παραστάθηκε. Αποτελεί και το πρώτο θεατρικό που έγραψες; Πως προέκυψε η συγγραφή του;

Έχω γράψει δύο ολοκληρωμένα θεατρικά έργα και “Το φυτό” είναι το πρώτο που ανεβαίνει στη σκηνή. Η συγγραφή του βασίστηκε στην ιδέα του φίλου μου Δημήτρη Μπικουβαράκη.

ΕΛΕΝΑ: Πες μας λίγα λόγια για το πρώτο σου θεατρικό έργο “Το φυτό”.

ΕΥΑ: Πρόκειται για μία τραγικομωδία που παραπέει στο σουρεαλισμό και στην πραγματικότητα. Οι ήρωες μόλις βρίσκουν την πραγματικότητα την αφήνουν από φόβο και επιστρέφουν στο σουρεαλισμό γιατί τους χειραγωγεί η κακή εκδοχή του εγώ τους… Όμως, στο τέλος μένει η πραγματικότητα που ραγίζει…

Είναι μία επισήμανση της έλλειψης επικοινωνίας των νέων γενεών. Οι νέες γενιές χάνονται μεταξύ τους… Χάνουν την επικοινωνία, κρύβονται πίσω από οθόνες και από ένα αποστειρωμένο λεξιλόγιο που δεν αντιπροσωπεύει καν την ελληνική μας γλώσσα. Ακόμα, το πως φαίνομαι και πως πρέπει να φαίνομαι για να με αποδεχτούν οι άλλοι είναι ένα “τρυπάκι” στο οποίο έχει πέσει η νέα γενιά χάνοντας το πως είμαι στην πραγματικότητα. Έτσι, η κοινωνία έχει γεμίσει από επιφανειακά χαρούμενους ανθρώπους και στο βάθος θλιμμένους…

Πρόκειται για ένα διανυσματικό έργο, το οποίο έχει δύο διανύσματα – στη γλώσσα του θεάτρου θα λέγαμε δύο αναγνώσεις: την ψυχαγωγική όπου ο θεατής προσδοκάται να περάσει καλά και να γελάσει και το διάνυσμα της σκέψης και του προβληματισμού, πρόκειται για όλα αυτά τα νοήματα που ο θεατής μπορεί να δει πίσω από την κωμωδία και την ατάκα, να διαβάσει τους συμβολισμούς του. Και φυσικά υπάρχει και η συνιστώσα των διανυσμάτων όπου προσδοκάται  ο θεατής να ψυχαγωγηθεί και να προβληματιστεί συνάμα.

Αν ο θεατής μπορέσει μέσα από τον προβληματισμό να γίνει έστω κι ένα νανοχιλιοστό καλύτερος είτε με τον εαυτό του είτε με τους ανθρώπους του στενού περιβάλλοντός του, για εμένα, αυτή θα είναι η τεράστια ικανοποίηση και ευχαρίστηση, κάτι που θεωρώ ότι αυτό ισχύει για κάθε καλλιτέχνη.

ΕΛΕΝΑ: Πώς ένιωσες όταν έγινε η πρεμιέρα του έργου σου;

ΕΥΑ: Έκλαιγα από συγκίνηση από τη γενική πρόβα ως την πρεμιέρα… έπειτα, βέβαια, ήρθαν και τα χαμόγελα…

Για εμένα ήταν διπλή συγκίνηση η πραγματοποίηση της παράστασης γιατί έχω χάσει τον πατέρα μου αρκετά νωρίς και ήταν ο μόνος που έλεγε από τότε που ήμουν μικρή ότι μια μέρα κάτι θα γράψω… Ελπίζω από κάπου να το έβλεπε αυτό… Έτσι, η δουλειά αυτή και ότι προκύψει στο μέλλον θα είναι πάντα αφιερωμένα σε αυτόν…  Άλλωστε, ήταν εκείνος ο πρώτος που με εξωθούσε σε ωραία αναγνώσματα, σε ακούσματα καλής μουσικής και γενικά σε οτιδήποτε καλλιτεχνικό.

ΕΛΕΝΑ: Πόσο εύκολη και προσβάσιμη είναι η θεατρική αγορά στη Χώρα μας κατά τη γνώμη σου; Πιστεύεις δίνεται “χώρος” στους νέους θεατρικούς συγγραφείς αλλά και καλλιτέχνες γενικότερα;

EYA: Όταν ξεκίνησα δεν σου κρύβω πως είχα στο μυαλό μου όλα αυτά τα “τρομακτικά” που ακούμε όλοι για τον χώρο και είχα προετοιμάσει τον εαυτό μου για να αντιμετωπίσει πολλά “άσχημα” πράγματα. Ωστόσο, στην πράξη δεν τα είδα… και, ίσως, να παρουσιάζονται τόσο “φοβερά” για να τραβήξουν την προσεχή του κόσμου και, εν τέλει, να μην είναι και τόσο “τραγικά” τα πράγματα. Ή, ίσως, εγώ να στάθηκα σε αυτή την πρώτη μου εμπειρία σούπερ τυχερή και να έπεσα πάνω σε ιδανικούς ανθρώπους… Αυτό ίσως το απαντήσω πιο ολοκληρωμένα στην πορεία της καριέρας μου, γιατί το τι θα συναντήσει κανείς στην πορεία της ζωής του είναι δύσκολο να το προβλέψει.

Μιλώντας, λοιπόν, για εμένα αυτό που έχω να πω είναι ότι δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να το ανεβάσω το θεατρικό έργο, με θεωρώ τυχερή σε αυτό…  Πιστεύω χρειάζονται δύο πράγματα: πρώτον, ταλέντο, να είναι, δηλαδή, αρεστά αυτά που γράφεις σε κάποια μερίδα ειδικών και φυσικά στο κοινό, δεύτερον, χρειάζεται επιμονή και θάρρος! Αν πραγματικά το θέλεις και το πιστεύεις χρειάζεται χρόνο και επιμονή… Χτύπησα πόρτες μόνη μου και άνοιξαν…

Γενικότερα, όμως, πιστεύω ότι πολλά καλλιτεχνικά ταλέντα χάνονται … Ως χώρα έχουμε τεράστια ανικανότητα να κρατάμε εξαιρετικούς ανθρώπους και να τους αναδεικνύουμε… Τους χάνουμε… Όχι μόνο τους καλλιτέχνες αλλά και εξαίρετους επιστήμονες!

ΕΛΕΝΑ: Μου έδωσες μια καλή πάσα για να σε ρωτήσω για την κρίση στη Χώρα μας. Τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνει η νέα γενιά;

ΕΥΑ: Εγώ αυτό που κάνω και προτείνω σε όλα τα παιδιά είναι από μόνοι τους να έχουν επιμονή, θάρρος και θράσος. Είμαι υπέρ του να μείνουμε όλοι οι νέοι στη Χώρα μας και να το παλέψουμε μόνοι μας, να μην περιμένουν από μία Χώρα που έχει αποδείξει την ανικανότητα της. Πιστεύω μπορούμε να το ανατρέψουμε αυτό το δυσάρεστο που συμβαίνει στη Χώρα μας και έχει αντίκτυπο στη κυρίως στη νέα γενιά δρώντας ως μονάδες και ομάδες! Να βασιστούμε στις δικές μας δυνάμεις.

ΕΛΕΝΑ: Ποιος είναι ο επόμενος στόχος σου;

ΕΥΑ: Οι στόχοι είναι πολλοί και πάντα έχουν σκοπό την προσωπική μου βελτίωση… Και αυτή η δουλειά επιδέχεται βελτίωση και οι μελλοντικές δουλειές πρέπει και θα είναι καλύτερες… Κανείς δεν πρέπει να επαναπαύεται γιατί αλλιώς δε θα υπάρξει εξέλιξη και ωρίμανση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s