A storytelling…

Να πλάσεις μια ιστορία…  να γιατρέψεις την ψυχή σου….

Ιστορία είναι το να πεις κάτι σε κάποιον για κάποιο θέμα (υπαρκτό, φανταστικό, μελλοντικά σχέδια, κλπ). Η ιστορία η βάση της ανθρώπινης επικοινωνίας. Γι’ αυτό άλλωστε οι ιστορίες υπάρχουν στη ζωή του ανθρώπου πολύ πριν τον γραπτό λόγο. Αυτό και μόνο δείχνει την σημαντικότητα τους. Ο Richard Kearney είχε πει πως:

Οι ιστορίες είναι μαζί με το φαγητό η βάση της ζωής μας. Το φαγητό μας δίνει ζωή και οι ιστορίες δίνουν αξία στη ζωή.

Η ιστορία, η αφήγηση, το παραμύθι, ο μύθος… όποιον όρο κι αν χρησιμοποιήσει κανείς, παρά τις μεταξύ τους διαφορές έχουν ένα κοινό σημείο… δρουν στη ζωή μας ως οργανωτική δομή.

Εμείς οι ίδιοι είμαστε οι δημιουργοί της ιστορίας της ζωή μας, είπε κάποτε ο David Novitz.

Η προσωπική μας ιστορία μοιάζει με ταινία, τη δημιουργούμαι με τους ίδιους όρους που δημιουργείται μια ταινία, μόνο που αυτό γίνεται σε αδρές γραμμές και σχεδιάζεται μέσα στο κεφάλι μας νοητά…

Η ταινία της ζωής μας είναι φτιαγμένη με όσα έχουμε ζήσει, από τα οποία όμως επιλέγουμε ποια θα συγκρατήσουμε, ποια θα πούμε… και αυτά που θα πούμε, η ιστορία που θα φτιάξουμε μας βοηθάει να τακτοποιήσουμε σε μια σειρά στο μυαλό και στην καρδιά μας τα συμβάντα της ζωής μας.

Επίσης, και αυτά που δεν έχουμε ζήσει, τα όνειρα μας και τα σχέδια μας για το μέλλον και γι’ αυτά ακόμα κατασκευάζουμε μια ιστορία. Είτε για το άμεσο μέλλον είτε για το έμμεσο, είτε για σπουδαία μακροπρόθεσμα σχέδια είτε για μικρά ασήμαντα… π.χ. Αν δεν είχαμε μια ιστορία για το που, πως, γιατί και πότε ακριβώς θα κινηθούμε μετά το πέρας ενός καφέ, βγαίνοντας από την καφετέρια δεν θα ξέραμε τι να κάνουμε, που να πάμε, πώς να κινηθούμε… κάθε μέρα, κάθε λεπτό κατασκευάζουμε ιστορίες χωρίς να το συνειδητοποιούμε για τα πιο απλά ως τα πιο μεγάλα πράγματα…

Τα μόνα άτομα που ζουν μόνο για τις στιγμές, χωρίς να έχουν μια ιστορία για το πριν, το τώρα ή το μετά είναι τα άτομα που πάσχουν από τη νόσο Αλτζχάιμερ…

Ωστόσο, είναι πολύ δύσκολο για την πλειοψηφία των ανθρώπων να μιλήσει για τα συναισθήματά του, να αντιμετωπίσει τις φοβίες του κλπ.

Δύο θεραπευτικές μέθοδοι που χρησιμοποιούν θεατρικές τεχνικές βοηθούν τους ανθρώπους να επανεξετάσουμε και να κατηγοριοποιήσουμε εκ νέου τις αναμνήσεις μας, και να ξαναπλάσουμε την ιστορία της ζωής μας θεραπεύοντας τις πληγές μας.

images

Συγκεκριμένα:

Η Δραματοθεραπεία είναι ένα είδος θεραπείας, που χρησιμοποιείς τεχνικές του θεάτρου για να βελτιώσει την ψυχική υγεία του ατόμου. Οι συμμετέχοντες εκτίθενται με συγκεκριμένη μέθοδο (παιχνίδι ρόλων, μουσική, χορός, ζωγραφική, κουκλοθέατρο) στο ερέθισμα που τους αγχώνει ώστε με το πέρασμα του χρόνου να αποκτήσουν τις ικανότητες που θα τους κάνουν να ελαχιστοποιήσουν την ενόχληση.

Το ψυχόδραμα είναι ένα είδος ομαδικής ψυχοθεραπείας, η οποία επινοήθηκε από τον Jacob Moreno. Οι συμμετέχοντες δραματοποιούν – δηλαδή αναπαριστούν θεατρικά – τωρινά, παρελθοντικά, και μελλοντικά γεγονότα / σχέδια της ζωής τους, αντί να μιλούν απλώς γι’ αυτά. Αυτό που πρέπει να δραματοποιηθεί από τους συμμετέχοντες δεν είναι μόνο η βιωμένη εμπειρία τους αλλά και οι ψυχολογικές εκφάνσεις που τη συνοδεύουν, όπως σκέψεις και συναισθήματα ή τρόποι αντιμετώπισης ενός προβλήματος.

Δραματοθεραπεία και ψυχόδραμα  λειτουργούν  τόσο καθαρτικά, καθώς το άτομο συνειδητοποιεί τα συναισθήματά του, όσο και παιδαγωγικά, καθώς το άτομο μαθαίνει να προσαρμόζεται στις διάφορες καταστάσεις της ζωής, υιοθετώντας νέους ρόλους.

Ε.Α.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s