Η μεγάλη οθόνη στη χώρα μας

Διάγουμε μια εποχή, που ο κινηματογράφος θεωρείται  “περιττή πολυτέλεια”, αφού υπάρχουν άπειρες πηγές στο διαδίκτυο για να κατεβάσει κανείς κάποια ταινία και να τη δει σπίτι του δωρεάν, την ώρα που θέλει και όπως θέλει…

Ωστόσο, το άσπρο πανί, τα ποπ κορν, ο χαβαλές στους διαδρόμους, ένα ρομαντικό πρώτο ραντεβού και άλλα πολλά κάνουν τις κινηματογραφικές αίθουσες να επιβιώνουν ως σήμερα…

Ας περάσουμε, όμως, στα ενδότερα…

Ο Κινηματογράφος στη μικρή μας χώρα έχει διανύσει μια αξιόλογη πορεία με ανοδικές και καθοδικές τάσεις. Η πενιχρή οικονομική στήριξη και επένδυση στον τομέα αυτό, οι ελάχιστες και ελλιπείς σχολές κατάρτισης δεν εμπόδισαν την ανάδειξη ταλαντούχων καλλιτεχνών αποδεικνύοντας πως όταν κάποιος κάνει αυτό που αγαπά ο δρόμος της επιτυχίας είναι μονόδρομος…

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο ελληνικός κινηματογράφος  –λαμβάνοντας υπόψη την πορεία του και τις συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται, τα εμπόδια που έχει να υπερνικήσει– δεν υπολείπεται σημαντικά από άλλες ξένες παραγωγές και ίσως θα έπρεπε να αναλογιστούμε ότι, αν θέλουμε να τον δούμε μελλοντικά να ακμάζει και να μας εκπλήσσει ευχάριστα, θα πρέπει να μάθουμε να στηρίζουμε τις ελληνικές παραγωγές που βγαίνουν στη μεγάλη οθόνη. Ακόμα κι αυτές που –ίσως και εκ των προτέρων- ξέρουμε πόσο μέτριες θα είναι!! Άλλωστε, πόσοι δεν έχουμε πάει σινεμά με προσδοκίες και τελικά η ταινία αποδείχθηκε “μούφα”. Και εν τέλει θα πρέπει τουλάχιστον να γνωρίζουμε και να έχουμε δει τις ταινίες –σταθμούς της εγχώριας παραγωγής… Είναι κομμάτι της ιστορίας μας, και μάλιστα της καλλιτεχνικής ιστορίας μας!!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ακολουθεί μία σύντομη ιστορική αναδρομή με έμφαση στα έργα σταθμούς. Έργα που αξίζει κανείς να δει …

Προπολεμικός κινηματογράφος

Πριν τη μυθοπλασία…

Το 1897 τραβήχτηκαν τα πρώτα πλάνα με κινηματογραφική κάμερα στη χώρα μας από έναν βρετανό δημοσιογράφο ονόματι Frederic Villieris. Το 1906 έχουμε την πρώτη μικρού μήκους ταινία που αφορούσε τoυς θερινούς Ολυμπιακούς αγώνες – γνωστούς ως Μεσολυμπιακούς Αγώνες.

Μυθοπλασία…

Τ ο 1911 ο Μπαχατώρης γυρίζει σε ταινία το γνωστό θεατρικό κωμειδύλλιο του Σπ . Περεσιάδη «Γκόλφω» με πρωταγωνίστρια την τότε βεντέτα Ολυμπία Δαμάσκου. Τ ο 1926 ιδρύεται η «Νταγκ Φιλμ» του Δημ. Γαζιάδη μεταξύ των ταινιών που γυρίστηκαν ήταν και η πρώτη ομιλούσα ελληνική ταινία «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας».

Μετακατοχικός κινηματογράφος

Το 1942 ιδρύεται η «Φίνος Φιλμς» και αρχίζει μία πιο σοβαρή – επαγγελματική προσέγγιση του κινηματογράφου στην Ελλάδα. Ταινίες που ξεχώρισαν κατά τη δεκαετία του 1950 και αποτελούν: «Το πικρό ψωμί» του Γ. Γρηγορίου, «Στέλλα» του Μιχ. Κακογιάννη, «Η κάλπικη λίρα» του Γ. Τζαβέλα, «Η δούκισσα της Πλακεντίας» βασισμένη σε πραγματικό πρόσωπο και σκηνοθετημένη απ ό την πρώτη ελληνίδα σκηνοθέτιδα, Μαρία Πλυτά. Ιδιαίτερη περίπτωση τη δεκαετία αυτή αποτελεί «Ο δράκος» του Ν. Κούνδουρου μία ταινία που αν και στην εποχή της επικρίθηκε σήμερα αποτελεί μοναδικό έργο π ου συνδυάζει στοιχεία ιταλικού νεορεαλισμού, γερμανικού εξπρεσιονισμού και φιλμ νουάρ. Με πρωταγωνιστή τον Ντίνο Ηλιόπουλο σε μία αναπάντεχη δραματική ερμηνεία!

Η δεκαετία του 1960 ξεκινάει η κινηματογραφική ιστορία με τιμητική διάκριση για τη χώρα μας. Το «Ποτέ την Κυριακή» πηγαίνει στις Κάννες και ο Χατζηδάκις κερδίζει Όσκαρ για το τραγούδι της ταινίας «Τα παιδιά του Πειραιά». Λίγα χρόνια μετά «Ο Αλέξης Ζορμπάς» του Μιχ. Κακογιάννη αποσπά τρία Όσκαρ!

Πολλές ταινίες ξεπροβάλλουν στη μεγάλη οθόνη και μεγάλοι αστέρες γεννιούνται αυτήν τη δεκαετία. Οι ταινίες αυτές γνωστές σε μας σήμερα από την τηλεόραση έμελλε να γαλουχήσουν γενιές και γενιές και να αποτελούν πλέον τον λεγόμενο Κλασικό-εμπορικό ελληνικό κινηματογράφο. Όλη αυτή η ανοδική πορεία της κινηματογραφικής παραγωγής στην Ελλάδα κόπτεται απότομα απ ό τη δικτατορία. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας θα ξεπροβάλλει ο ΝΕΚ (Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος) όπου πολλά υποσχόμενοι σκηνοθέτες θα αφήσουν το στίγμα τους. Τρεις σημαντικές ταινίες ξεχωρίζουν προβάλλοντας την ιδιαίτερη τεχνοτροπία των σκηνοθετών τους: «Η Αναπαράσταση» του Θ. Αγγελόπουλου, «Το προξενιό της Άννας» του Π. Βούλγαρη και η «Ευδοκία» του Α. Δαμιανού… με το πάντα διαχρονικό ομώνυμο «Ζεμπέκικο της Ευδοκίας».

Μεταπολιτευτικός κινηματογράφος

Η ταινία σταθμός κατά την μεταπολιτευτική περίοδος ήταν «Ο Θίασος» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Ωστόσο, η παρακμή του κινηματογράφου είχε αρχίσει, υπαίτιοι; Αυτή τη φορά ήταν δύο άλλοι ισχυροί παράγοντες – η τηλεόραση και το video!

Φτάνοντας στο σήμερα…

Τον 21ο αιώνα ξεχωρίζουν: «Πολίτικη Κουζίνα» του Τ . Μπουλμέτη, «Νύφες», «Μικρά Αγγλία»,κ.α. του Π. Βούλγαρη. Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί και η κωμωδία «Bank bang» του Α. Δημητρακόπουλου. Οι ταινίες σαφώς είναι πολύ περισσότερες, όμως δεν μπορούν να χωρέσουν όλες σε ένα άρθρο… Άλλωστε η τελική κρίση γι’ αυτές είναι δική σας…

https://www.youtube.com/watch?v=CZI_3bTt6x4

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s