Η απαρχή της θεατρικής σκηνοθεσίας (μέρος ε’)

Κλείνουμε την αναδρομή αυτή με τον

MaxReinhardt

 Ανέβηκε στη σκηνή στα 19 του ως ηθοποιός.

Το 1894 ο Otto Brahm τον μετέφερε στα Deutsches Theatre, και ενώ έπαιζε εκεί, πειραματήστηκε με τη διοργάνωση ενός καμπαρέ. Η 1η του εμπειρία ως παραγωγός ήρθε μεταξύ 1902-1905 στο Kleines theatre, όπου παρουσίασε περίπου 50 έργα από διάφορες χώρες με διάφορα στυλ. Το 1906 άνοιξε το kammerspiele.

Η συμβολή του Μ. Reinhardt έγκειται στο ότι θεωρεί πως καμιά μεμονωμένη προσέγγιση δεν είναι κατάλληλη για τη διοργάνωση όλων των έργων. Μέχρι τον 20ο αιώνα οι σκηνοθέτες οργάνωναν όλα τα έργα με βάση ένα στυλ, όμως, για τον Μ.  Reinhardt κάθε νέο έργο είχε και διαφορετική σκηνοθετική προσέγγιση με βάση τις ενδείξεις που έδινε το ίδιο το έργο. Έτσι αγκάλιασε τα μη ρεαλιστικά έργα χωρίς να αρνηθεί τα ρεαλιστικά. Ανέπτυξε λοιπόν τον εκλεκτικισμό σε καλλιτεχνικό δόγμα. Γι’ αυτόν άλλα έργα χρειάζονται οικείο περιβάλλον, άλλα μεγάλο χώρο, άλλα προσκήνιο και άλλα μεγάλη πλατφόρμα. Π.χ. ο Οιδίπους Τύραννος παρουσιάστηκε σε ένα κυκλικό κτίριο.

Ακόμα, υποστήριζε ότι ο σκηνοθέτης πρέπει να έχει τον έλεγχο κάθε στοιχείου της παραγωγής. Για κάθε έργο είχε ένα βιβλιαράκι στο οποίο κατέγραφε κάθε λεπτομέρεια της παράστασης (σκηνικών, ήχου, κοστουμιών, κίνησης κ.α.). Μερικοί κρίτικοι μάλιστα τον κατηγόρησαν ότι οι ηθοποιοί του ήταν μαριονέτες, άλλοι πάλι έλεγαν πως ήξερε να βοηθάει τον καθένα χωριστά. Σε κάθε περίπτωση δούλευε αρκετα μαζί τους και κατόρθωσε εκτελέσεις παγκόσμιας φήμης για τη στυλιστική τους αρτιότητα. Μεταξύ των ηθοποιών του ο πιο γνωστός ήταν ο Alexander Moissi. Το ίδιο στενά δούλευε και με τους σκηνογράφους π.χ. Ernst Stern.

Συχνά οι παραγωγές του επικεντρώνονταν γύρω από ένα μοτίβο, μία κυρίαρχη ιδέα. Μετά τον Α΄παγκόσμιο αναδιαμόρφωσε ένα τσίρκο – θέσεις πάνω από 3.500, όπου μεταξύ 1919-1922 ανέβασε μνημιώδεις / πελώριες παραγωγές π.χ. Ορέστεια, Ιούλιος Καίσαρ. Το εγχείρημα όμως απέτυχε, ίσως ένας από τους λόγους ήταν ότι το θέατρο ήταν τόσο μεγάλο που αποθάρρυνε τη λεπτότητα. Μεταξύ 1922-1924 έγινε διευθυντής του θεάτρου της Βιέννης, όπου μετέτρεψε μια αυτοκρατορική αίθουσα χορού του 1740, στην οποία παρουσίαζε έργα και όπερες του 19ου αιώνα σε ένα πλαίσιο με οθόνες. Η οικειότητα αυτού του θεάτρου συχνά αντιπαραβάλλεται με εκείνη του τσίρκου. Το 1924 επέστρεψε στο Βερολίνο όπου συνέχισε τις δραστηριότητες του ως την άνοδο του Hitler, οπότε, εγκαταλείπει τα θέατρα -1933, και πηγαίνει στην Αμερική.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s