Θέατρο Αναγέννησης (Ιταλία: β’ μέρος)

 Αρχιτεκτονική & Σκηνογραφία

Κατά την περίοδο της Αναγέννησης στον χώρο της σκηνογραφίας και της αρχιτεκτονικής του θεάτρου μεγάλη επιρροή άσκησαν το σύγγραμμα Περί Αρχιτεκτονικής του 1ου αιώνα μ.Χ. του Βιτρούβιου καθώς και τα βιβλία του Sebastiano Serlio, σημαντικού αρχιτέκτονα της εποχής της Αναγέννησης.

Το Μεσαιωνικό θέατρο ήταν θρησκευτικό και στεγαζόταν στο εσωτερικό των ναών, ή στις πλατείες των πόλεων. Το λόγιο ουμανιστικό θέατρο όμως ήταν καθαρά κοσμικό κι έκανε τα πρώτα του βήματα στις αυλές των ευγενών, στα Πανεπιστήμια, και στις Ακαδημίες, μέσα σε πρόχειρα διαρρυθμισμένες για το σκοπό αυτό αίθουσες. Η μελέτη της αρχαιότητας όμως βοήθησε τους λόγιους να κατανοήσουν ότι στα χρόνια του Τερέντιου και του Σενέκα υπήρχαν ειδικά κτίρια αφιερωμένα αποκλειστικά στην παρουσίαση θεατρικών παραστάσεων.

Το σύγγραμμα του Βιτρούβιου που βρέθηκε τον 15ο αιώνα στη βιβλιοθήκη του μοναστηριού του Αγίου Γάλλου στην Ελβετία παρακίνησε διάφορους αρχιτέκτονες της περιόδου να αποπειραθούν να μεταφέρουν τα στοιχεία του αρχαίου κλασικού θεατρικού οικοδομήματος στο εσωτερικό κάποιων ανακτορικών αιθουσών. Έτσι το 1585 εγκαινιάζεται στη Βιτσέντζα το Θέατρο Ολύμπικο της ομώνυμης Ακαδημίας, από τον περιώνυμο αρχιτέκτονα Αντρέα Παλλάντιο και τους μαθητές του. Τα εγκαίνια συνδυάστηκαν μάλιστα με παράσταση του Οιδίποδα Τυράννου του Σοφοκλή στα ιταλικά. Το αξιοπρόσεκτο οικοδόμημα που σώζεται μέχρι σήμερα δεν διέθετε ωστόσο την απαιτούμενη για τις αναγεννησιακές παραστάσεις λειτουργικότητα, γεγονός που φάνηκε ήδη από το ανέβασμα του Οιδίποδα. Τελικά, η θεατρική αρχιτεκτονική της Ευρώπης θα ξεπηδήσει από τις λιγότερο δογματικές και περισσότερο αυτοσχέδιες λύσεις που θα δοθούν στις πρώτες δημόσιες αίθουσες παραστάσεων της Βενετίας για χάρη της Όπερας.

ar

Λίγα χρόνια πριν από την ανέγερση του Τεάτρο Ολύμπικο, ο Sebastiano Serlio πειραματίστηκε με την προσαρμογή των πληροφοριών του Βιτρούβιου για τις σκηνογραφίες της αρχαιότητας στα δεδομένα της κατεξοχήν αναγεννησιακής εικαστικής επινόησης της Αναγέννησης, της προοπτικής. Στο σύγγραμμά του Αρκιτετούρα (1545) αφιερώνει ένα ειδικό κεφάλαιο για τη σκηνογραφία. Εκεί δίνει σχεδιαγράμματα τριών τυπικών σκηνογραφιών για τα τρία βασικότερα θεατρικά είδη της εποχής, την Τραγωδία, το Ποιμενικό Δράμα και την Κωμωδία. Τα τρία τυπικά σκηνικά του Serlio γνωρίζουν καθολική αποδοχή. Με την έλευση του 17ου αιώνα όμως η δυνατότητα των τριών αυτών υποδειγμάτων να εξυπηρετήσουν όλες τις παραστάσεις αμφισβητείται. Αρχίζει δηλαδή να εμφανίζεται το αίτημα για αλλαγές σκηνικών μέσα στο ίδιο το έργο. Περίακτοι, ράγες ολίσθησης, σκηνικά που μπαίνουν ή βγαίνουν από το πλάι, που στρέφονται, που κατεβαίνουν ή ανεβαίνουν από την οροφή, μηχανισμοί για την παρουσίαση θάλασσας ή φωτιάς, προκαλούσαν θαυμασμό στο θεατή πολύ μεγαλύτερο από αυτόν που είχε αρχικά προκαλέσει η ίδια η εφαρμογή της προοπτικής στη σκηνογραφία.

ss

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s