Santa Lovers

Η πιο γνωστή γιορτή των ερωτευμένων παγκοσμίως είναι η 14 Φεβρουαρίου, ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλες γιορτές που υμνούν τον έρωτα… Εμείς σημειώσαμε τρεις που αφορούν τη χώρα μας.

Το ζεύγος Ακύλλας & Πρισκίλλη, γιορτάζει στις 13 Φεβρουαρίου

 Το ζεύγος αυτό αποτελεί «την απάντηση» της ορθόδοξης εκκλησίας σε μία “απεγνωσμένη” της προσπάθεια να αντικαταστήσει την ευρέως διαδεδομένη γιορτή του ρωμαιοκαθολικού αγίου, Βαλεντίνο. Πρόκειται για «την προώθηση» από μέρος της ορθόδοξης εκκλησίας ενός ζευγαριού που θεωρούνταν υπόδειγμα έγγαμου βίου.

ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ: Κάποιος πρέπει να ενημερώσει την ορθόδοξη εκκλησία πως, αφενός, με τέτοια ονόματα δεν κάνεις εμπορική καριέρα, αφετέρου, ποιος θέλει να γιορτάζει 13 του μήνα;!

Άγιος Βαλεντίνος, γιορτάζει στις 14 Φεβρουαρίου

Ο Βαλεντίνος, σύμφωνα με τον θρύλο, υπήρξε ιερωμένος του 3ου αιώνα, ο οποίος σε πείσμα των αυτοκρατορικών διαταγών πάντρευε νεαρά ζευγάρια, γλιτώνοντας με αυτό τον τρόπο τους άρρενες από τη στρατιωτική θητεία.

Υπάρχει κι ένας ακόμα θρύλος: Ο Βαλεντίνος ήταν μέσα στη φυλακή κι εκεί ερωτεύτηκε την τυφλή κόρη του δεσμοφύλακά, και της έστειλε ένα γράμμα με την υπ ογραφή: Με αγάπη από τον Βαλεντίνο σου…

Ο Άγιος Υάκυνθος, γιορτάζει 3 Ιουλίου:

Άγιος της νεότητας, των αγνών αισθημάτων και των ερωτευμένων. Είναι τοπικός άγιος των Ανωγείων. Αν και γιορτάζεται από την ορθόδοξη εκκλησία, ωστόσο, αναφορές σε τέτοιο όνομα έχουμε και από τα αρχαία χρόνια, δηλαδή, την ειδωλολατρία. Προς τιμήν του γίνονταν τότε γιορτές στην Τύλισσο, στη Μεσσηνία και τη Σπάρτη, ως π ροελληνικός θεός της βλάστησης και της γονιμότητας. Οπότε, σήμερα, τα Υακίνθεια – μία γιορτή που λαμβάνει χώρα στα

Ανώγεια σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο με την πρωτοβουλία και τη μουσική επιμέλεια του Λουδοβίκου των Ανωγείων – είναι ένας συγκερασμός αρχαιοελληνικής και χριστιανικής γιορτής!

Διαλέξτε πότε θέλετε να γιορτάζετε ή μη διαλέξετε καμία… ερωτευτείτε και γιορτάζετε κάθε μέρα!!

“What’s in a name?”

Δημοκρατία Βόρειας Μακεδονίας…

Η αλήθεια είναι πως δεν ασχολήθηκα ποτέ ουσιαστικά με το ζήτημα του ονόματος των «Σκοπίων» ή -πλέον- «Βόρειας Μακεδονίας»… δε θεωρώ πως γνωρίζω καλά και σε βάθος την ιστορία της περιοχής, ωστόσο, πάντα «Σκόπια» ή «FYROM» άκουγα, και καπως έτσι φτάνουμε στην εμπειρία που έτυχε να ζήσω και στο να καταλήξω σε μια άποψη περί του ζητήματος.

Το 2015 συμμετείχα σε ένα κύκλο μαθημάτων στο εξωτερικό. Στο πρόγραμμα αυτό συμμετείχαν άνθρωποι από διάφορες χώρες. Σιγά σιγά γνωριζόμασταν μεταξύ μας. Ένα πρωί έφτασα την ίδια ώρα με έναν κύριο που επίσης παρακολουθούσε το πρόγραμμα. Ήταν γύρω στα 50, μελαχρινός, ευθυτενής, ευγενής (αρχικώς) και ιατρός στο επάγγελμα. Πιάσαμε την κουβέντα (στα Αγγλικά) για το πρόγραμμα και γιατί το παρακολουθούμε, κ.α. Κάποια στιγμή, με ρώτησε το όνομα μου, κι εγώ, αμέσως μετά τις συστάσεις, τον ρώτησα από ποια χώρα είναι. Και τότε για πρώτη φορά ακούω κάποιον να λέει: “I am from Macedonia”. Για λίγα δευτερόλεπτα σταμάτησε το μυαλό μου, καθώς η ονομασία «Σκόπια» ήταν τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα μου που -αρχικώς- δεν κατάλαβα, δεν μπόρεσα να έρθω στη θέση του και να σκεφτώ τα δικά του πιστεύω. Έτσι, αυθόρμητα και κοφτά του απαντάω: «You mean Thessaloniki, Greece». Και μου λέει με τη σειρά του: “You are from Greece, right?». «Yes, from an island, Crete”, απαντάω εγώ. Και μου λέει το προσβλητικό για εμένα: “You are not Greek”. Εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ και να βιώνω η ίδια πλέον την εχθρική κατάσταση που επικρατεί μεταξύ των Ελλήνων της ελληνικής επικράτειας της Μακεδονίας και των «Σκοπιανών» ή, πλέον, «Βόρειων Μακεδόνων. Δεν απάντησα τίποτα αυτή τη φορά κι η συζήτηση σταμάτησε εκεί, συνεχίσαμε να περπατάμε χωρίς να μιλάμε.

Από τότε, και για το υπόλοιπο διάστημα λέγαμε απλώς μια καλημέρα, κανείς δεν κοίταζε τον άλλον με μίσος, μόνο με πίκρα (έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον)…

Σκεφτόμουν ότι η φράση του δεν με είχε εξοργίσει, αλλά με είχε πικράνει πολύ, αμφισβητούσε την ταυτότητά μου, τις ρίζες μου… κι εγώ αγαπώ αυτό που είμαι! Τότε συνειδητοποίησα ότι -σύμφωνα με τα δικά του πιστεύω- ουσιαστικά, τον είχα προσβάλει πρώτη εγώ με εκείνο το αυθόρμητο: “You mean Thessaloniki, Greece”, θεωρώντας υποσυνείδητα ότι το όνομα/τη λέξη «Μακεδονία» μόνο οι Έλληνες πολίτες μπορούν να χρησιμοποιούν.

Δεν μου αρέσει ο εθνικισμός, όμως για πρώτη φορά -τότε- τον ένιωσα στο πετσί μου, ήταν από άμυνα σε όσα έχω μάθει ζώντας στη χώρα που έτυχε να ζω. Το ίδιο ομως ισχύει και για όσους έτυχε να ζουν στα «Σκόπια» ή -πλέον- «Βόρεια Μακεδονία».

Μερικά θέματα, δυστυχώς, δεν μπορούν να λυθούν, ο δρόμος ήταν μονόδρομος, χαμένη υπόθεση για εμας…. όλες οι χώρες την αποκαλούν “Macedonia” χρόνια τωρα…. κι αφού δεν λύθηκε το ζήτημα όταν είμασταν δυνατότεροι και εκείνοι αριθμούσαν λιγότερα χρόνια ως ανεξάρτητη χώρα, αφού τότε επικράτησε ο λαϊκισμός αντι να πρυτανεύσει η λογική, τώρα και πάλι καλά να λέμε… Τα διπλωματικά λάθη έγιναν από τη δίκη μας πλευρά και γι αυτό ευθύνονται πολιτικοί-εκκλησία-πολίτες.

Τωρα, ίσως, καλό και βοηθητικό (συμφέρον για εμας) θα ήταν να προωθούσαν και να μάθαιναν και οι δυο μεριες ίδια τοπική ιστορία, να προσέγγιζαν αντικειμενικά -όσο γίνεται- το ζήτημα. Και αυτό θα έπρεπε να ήταν ενας όρος στις διαπραγματεύσεις μας. Αυτό θα ήταν κάτι που θα διασφάλιζε μελλοντικά τα καθέκαστα και θα απάλλασσε και τις δυο μεριές από εθνικιστικές τάσεις, και θα διασφάλιζε και μια «αντικειμενική αλήθεια»...

Ομως τώρα, έτσι έχουν τα πράγματα και όπως έγραψε κάποτε και ο Shakespeare:

«what’s in a name?«

Οποια κι αν είναι η ιστορία (όσο εύκολο ή δύσκολο κι αν είναι να τη βρούμε και να την μάθουμε) δεν μπορεί να σβηστεί ή να αλλάξει απλώς και μόνο από ένα όνομα… Άλλωστε, το ζητούμενο είναι να γράφει κανείς τη δική του ιστορία, κι όχι να αναζητά επιβεβαίωση της σημαντικότητάς του μέσω προγόνων δικών του ή μη…

Αριστεία και Εκπαίδευση…

Η διαστρέβλωση της έννοιας «εγωισμός» από όσους είναι εναντίον της αριστείας:

Ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς και, καθώς, το καλοκαίρι απασχόλησε το θέμα της αριστείας, και μετά τις πρόσφατες αναφορές του κ. Γιαβρόγλου ότι «η αριστεία καλλιεργεί τον εγωισμό» (βλ. πρωτοσέλιδο Καθημερινής 10/09/2017). Ας δούμε πέντε σημεία που αποδεικνύουν την λανθασμένη άποψη όλων αυτών που βάλλονται κατά της αριστείας.

  1. Ο εγωισμός δεν ορίζεται ως μία απόλυτα αρνητική έννοια. «Εγωισμός» είναι μία θεωρία που έχει ως θεμελιώδη βάση το ενδιαφέρον για τον εαυτό μας. Αυτό το υποσυνείδητα κινούμενο αίσθημα αυτοσυντήρησης περιορίζεται από ηθικές αρχές, οι οποίες εξισορροπούν το ατομικό καλό με το καλό του κοινωνικού συνόλου, κι, έτσι, περιορίζεται η ενδεχόμενη αδικία που ίσως μπορούσε να προκαλέσει μία εγωιστική κίνηση.
  2. Χωρίς εγωισμό η ανθρωπότητα δε θα εξελίσσονταν, καθώς, ο εγωισμός θα αποτελεί πάντα την κινητήριο δύναμη της ανάπτυξης, της εφεύρεσης νέων πραγμάτων, κ.λπ. Έτσι, λοιπόν, ο εγωισμός αποτελεί την αφετηρία για να φτάσουμε στην αριστεία, κι όχι την αρνητική συνέπεια αυτής (όπως κάποιοι ισχυρίζονται).
  3. Η προσωπικότητα του καθενός και η ικανότητά του να βρει τη χρήση ισορροπία μεταξύ του εγωισμού και του αλτρουισμού προσδιορίζουν τη συμπεριφορά που θα αναπτύξει.
  4. Ο «υπέρμετρος εγωισμός» μπορεί να ταυτιστεί με τη φιλαυτία, την αλαζονεία κ.λπ. Έννοιες, όμως, που δεν ταυτίζονται ούτε με τον εγωισμό ούτε με την αριστεία.
  5. Τέλος, το μόνο που μπορεί να σκεφτεί κανείς για τα άτομα που είναι εναντίον της αριστείας είναι ότι δεν δύνανται να την κατακτήσουν (ίσως όχι λόγω ανικανότητας, μα λόγω αεργίας -κοινώς τεμπελιάς) και ζηλοφθούν τους πρόθυμους να προσπαθήσουν γι’ αυτήν, γιατί, εκ των πραγμάτων, και μόνο η προθυμία για προσπάθεια μερικών τους κάνει να φαντάζουν λίγοι και ανεπαρκείς. Άρα, μήπως όσοι κατηγορούν την αριστεία ότι προάγει τον εγωισμό, είναι οι ίδιοι, τελικά, «υπέρμετρα εγωιστές»/συμφεροντολόγοι, κοιτάζοντας μόνο το προσωπικό τους συμφέρον; Είναι αυτοί που επιθυμούν οι συμπολίτες τους να αποτελέσουν μία ενιαία μάζα, χωρίς προσωπικότητα και ατομικούς στόχους; Άλλωστε οι μάζες ελέγχονται καλύτερα από αυτούς που θέλουν να παραμείνουν στην εξουσία, ενώ γνωρίζουν ότι δε διαθέτουν τα προσόντα…

*καλή σχολική, ακαδημαϊκή χρονιά

κατάλογος