«Το Ψέμα» ~ συζητώντας για το θεατρικό έργο…

Μία από τις επιλογές του φετινού καλοκαιριού ήταν η  παράσταση "Το  Ψέμα", το οποίο μετά από μία επιτυχημένη χειμερινή σεζόν περιοδεύει ανά την Ελλάδα. Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο κοινωνικού περιεχόμενου εμποτισμένο με κωμικά στοιχεία.

Για τον συγγραφέα

Ο γοητευτικός 38/χρονος Florian Zeller είναι σύγχρονος ταλαντούχος Γάλλος μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας που έχει κερδίζει τη διεθνή αναγνώριση αποσπώντας αρκετά βραβεία.

Για το έργο

"Το Ψέμα" ή όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος του "Le Μensonge" γράφτηκε το 2012. Το έργο μιλάει για τις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων και την υποκρισία μέσα σε αυτές… Οι άνθρωποι πολλάκις λένε ψέματα -μικρά ή μεγάλα ψέματα δεν έχει σημασία, αυτό που έχει σημασία είναι ότι το ψέμα -τελικά- πληγώνει λιγότερο από την αλήθεια και κρατάει τις ανθρώπινες σχέσεις σε ισορροπία -φαινομενικά τουλάχιστον…

Το ψέμα ανάγεται σε κοινωνικό ζήτημα μέσα από την παράσταση. Διατυπώνονται σχεδόν όλες οι δυνατές απόψεις όσον αφορά τα ψέματα μεταξύ ζευγαριών και τα ψέματα μεταξύ φίλων. Προβληματίζει τους θεατές… κάθε θεατής  μπορεί να βρει δικές του σκέψεις ή εμπειρίες να λανθάνουν μέσα στις απόψεις και τις πράξεις των ηρώων.

Αριστοτεχνικά αναπτύσσοντας την πλοκή, ο συγγραφέας καταφέρνει να μας περάσει μηνύματα βαθιά κοινωνικά ενώ, παράλληλα, το "κωμικό πέπλο πάνω από τους διαλόγους" εμποδίζει το τραγικό να κυριαρχίσει με τρόπο ώστε -κοινώς- να μην κάνει τους θεατές να "ψυχοπλακωθούν", προσφέροντάς στιγμές γέλιου και χαλάρωσης. Ένα "σκωτσέζικο ντουζ" είναι αυτή η, ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα, παράσταση. Αξιοσημείωτη είναι η ευρυματική χρήση της τεχνικής του κύκλου με την οποία συνδέεται η αρχή και το τέλος του έργου με τέτοιο τρόπο ώστε να μας αφήνει ένα τέλος ανοικτό… το κοινό τελικά μαθαίνει το μέρος της αλήθειας που αναλογεί στην ιστορία που παρακολουθεί.

 

Κλείνοντας, θα ήθελα να μιλήσω για τους Θ. Αθερίδη και Σμ. Καρύδη, ένα ταλαντούχο ζευγάρι, που δεν είχε τύχει ποτέ ως τώρα να τους δω σε θεατρική τους δουλειά (είτε μαζί είτε χώρια). Όπως εύστοχα έχει παρατηρηθεί πολλάκις, έχουν μοναδική χημεία επί σκηνής…

Συντελεστές

Μετάφραση: Μαριαλένα Κωτσάκη
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Αθερίδης
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Κοστούμια: Άγις Παναγιώτου
Σχεδιασμός φωτισμού: Χρήστος Τζιόγκας
Βοηθός σκηνοθέτη: Αγνή Χιώτη
Βοηθός σκηνογράφου: Γιώργος θεοδοσίου

Διανομή: Θοδωρής Αθερίδης, Σμαράγδα Καρύδη, Κωνσταντίνος Κάππας, Μυρτώ Αλικάκη

«Γουρούνι στο σακί» από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κρήτης (παρουσίαση-κριτική)

«ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΣΤΟ ΣΑΚΙ»  του Georges Feydeau μία ελαφριά κωμωδία παρεξηγήσεων με μουσικοχορευτικά σκετσάκια (Vaudeville) από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.ΚΡΗΤΗΣ έκανε πρεμιέρα στις 17/07 και ετοιμάζεται για περιοδεία.

Για τον Συγγραφέα

Ο Georges Feydeau είναι γνωστός ως θεατρικός συγγραφέας κωμωδιών (φάρσα, κωμωδία παρεξηγήσεων, Vaudeville {Βωντβίλ} – είδος που ανανέωσε). Στα έργα του πρωταγωνιστεί η αστική τάξη την οποία καυτηριάζει και γελοιοποιεί για τις συνήθειες και τα κόμπλεξ της.

Για το έργο

Το "γουρούνι στο σακί" (Chat en poche, όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος) είναι γραμμένο το 1888. Είναι ελαφριά κωμωδία παρεξηγήσεων σε τρεις πράξεις, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1892 στο Théâtre Déjazet.

Υπόθεση

Ο Πακαρέλ είναι ένας ευκατάστατος νεόπλουτος αστός που φιλοδοξεί να παρουσιάσει το έργο της κόρης του στην Όπερα των Παρισίων. Προτίθεται λοιπόν να προσλάβει έναν διάσημο τενόρο για να πρωταγωνιστήσει, και κάπως έτσι ξεκινάει μια σειρά συμπτώσεων και παρεξηγήσεων. Καταστάσεις στις οποίες η λογική και το παράλογο συναντιούνται.

Για την παράσταση

Παρακολουθήσαμε την παράσταση στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου στα Χανιά. Πρόκειται για μία ελαφριά κωμωδία παρεξηγήσεων με μουσικοχορευτικά σκετσάκια ενσωματωμένα στην πλοκή του έργου. Ένα έργο ανάλαφρο και ευχάριστο για όσους θέλουν να περάσουν μία όμορφη βραδιά του φετινού καλοκαιριού και να πάρουν μια γεύση από το θεατρικό είδος βωντβίλ, όπως το ανανέωσε ο Georges Feydeau και όπως το διαχειρίστηκε σκηνοθετικά ο Γιάννης Καραχισαρίδης. Το σκηνικό minimal με σύγχρονες πινελιές. Τα κοστούμια ταίριαζαν με τους χαρακτήρες. Οι μουσικές επιλογές έξυπνες και ταιριαστές. Οι ηθοποιοί ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις των ρόλων τους με συνέπεια αναδεικνύοντας τις κωμικές πτυχές των ηρώων που υποδύθηκαν. Σημειώνοντας και κάποιες "ατέλειες" της παράστασης θα επικεντρωνόμασταν στα χορευτικά σκετσάκια τα οποία ήταν κάπως άτονα καθώς τους έλειπε η ζωντάνια και η σπιρτάδα. Όσον αφορά το κείμενο αυτό καθ' αυτό ήταν κάπως κουραστικές και ίσως περιττές οι αναφορές των ηρώων που εξηγούσαν τις κινήσεις και τις σκέψεις τους, καθώς, εν τέλει, δεν προκαλούσαν το γέλιο στο κοινό. Κλείνοντας να αναφέρουμε το μήνυμα αισιοδοξίας της παράστασης το οποίο συνοψίστηκε επιτυχώς στους στίχους του τραγουδιού, που ακούστηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της παράστασης,"Always Look on the Bright Side of Life"…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Έρση Βασιλικιώτη

ΔΙΑΣΚΕΥΗ – ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ – ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιάννης Καραχισαρίδης

ΣΚΗΝΙΚΑ – ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Αντώνης Χαλκιάς

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Βάλια Μαργαρίτη

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Έλια Βεργανελάκη

ΔΙΑΝΟΜΗ
Πακαρέλ: Δημήτρης Πιατάς
Ντυφωσσέ: Θανάσης Τσαλταμπάσης
Λαντερνώ (γιατρός): Γιώργος Γιαννόπουλος
Μάρθα (γυναίκα του Πακαρέλ): Αλεξάνδρα Παλαιολόγου
Αμαντίν (γυναίκα του Λαντερνώ): Μαρία Γεωργιάδου
Ζυλί: Δήμητρα Σιγάλα
Λανουά Ντε Βω: Γιάννης Δρακόπουλος
Τιμπύρς (υπηρέτης του Πακαρέλ): Βασίλης Πουλάκος

ΧΟΡΗΓΟΣ: Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων

ΧΟΡΗΓΟΙΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ΕΡΤ2 – ERT WORLD – EΡΤ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ / STAR / OTE ΤV /

MME ΚΡΗΤΗΣ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ

ΚΡΗΤΗ: Ώρα έναρξης στις 21:30

ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΕΜΠΡΟΣΝΕΡΟΣ
ΤΡΙΤΗ 18 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΧΑΝΙΑ
ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΧΑΝΙΑ
ΠΕΜΠΤΗ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΚΑΝΤΑΝΟΣ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΚΙΣΣΑΜΟΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 22 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΑ
ΔΕΥΤΕΡΑ 24 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ
ΤΡΙΤΗ 25 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΣΗΤΕΙΑ
ΠΕΜΠΤΗ 27 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΡΕΘΥΜΝΟ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΗΡΑΚΛΕΙΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΗΡΑΚΛΕΙΟ
ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΔΕΥΤΕΡΑ 31 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΠΕΡΑΜΑ ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ
ΤΡΙΤΗ 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  ΑΡΧΑΝΕΣ

ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Ώρα έναρξης στις 21:00

  1. ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ                 ΠΕΜΠΤΗ            3 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ               ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ & ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ
  2. ΡΑΦΗΝΑ                      ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ       4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ           ΘΕΑΤΡΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ
  3.  ΑΙΓΙΟ                         ΚΥΡΙΑΚΗ            6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ              ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ
  4. ΜΑΝΗ        ΔΕΥΤΕΡΑ            7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ             ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ 3˚ΚΜ ΠΛΑΤΣΑΣ-ΜΗΛΕΑΣ
  5. ΚΑΛΑΜΑΤΑ                  ΤΡΙΤΗ                8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ              ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΣΤΡΟΥ
  6. ΗΛΙΔΑ                         ΤΕΤΑΡΤΗ           9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ               ΘΕΑΤΡΟ ΗΛΙΔΑΣ
  7. ΑΓΡΙΝΙΟ                      ΠΕΜΠΤΗ          10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ             ΚΙΝ/ΦΟΣ "ΕΛΛΗΝΙΣ"
  8. ΠΡΕΒΕΖΑ          ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ     11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ             ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ
  9. ΛΕΥΚΑΔΑ                     ΣΑΒΒΑΤΟ         12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ             ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
  10. ΑΜΦΙΛΟΧΙΑ                ΚΥΡΙΑΚΗ          13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ             ΛΙΜΑΝΙ ΑΜΦΙΛΟΧ
  11. ΓΙΑΝΝΕΝΑ        ΠΕΜΠΤΗ          17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ      ΘΕΑΤΡΟ Ε.Η.Μ. (ΦΡΟΝΤΖΟΣ)
  12. ΚΑΣΤΟΡΙΑ                 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ     18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ                 ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΥΝΟ
  13. ΒΕΡΟΙΑ         ΣΑΒΒΑΤΟ         19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ                 ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ
  14. ΣΕΡΡΕΣ                     ΚΥΡΙΑΚΗ          20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ                ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ Τ.Ε.Ι.
  15. ΣΥΚΕΣ  ΔΕΥΤΕΡΑ  21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΚΕΩΝ "Μ. ΚΑΤΡΑΚΗΣ"
  16. ΚΑΒΑΛΑ    ΤΡΙΤΗ & ΤΕΤΑΡΤΗ          22 & 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ         ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΣΤΡΟΥ
  17. ΞΑΝΘΗ     ΠΕΜΠΤΗ      24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ             ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ
  18. ΣΑΠΕΣ       ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ      25 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ               ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
  19. ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗ  ΚΥΡΙΑΚΗ & ΔΕΥΤΕΡΑ       27 & 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ    ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗΣ
  20. ΚΟΜΟΤΗΝΗ      ΤΡΙΤΗ 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ      ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
  21. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ   ΤΕΤΑΡΤΗ & ΠΕΜΠΤΗ   30 & 31 ΑΓΟΥΣΤΟΥ        ΘΕΑΤΡΟ ΚΗΠΟΥ
  22. ΒΟΛΟΣ  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ   ΥΠΑΙΘ. ΔΗΜ. ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΛΟΥ
  23. ΠΕΙΡΑΙΑΣ   2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ   ΒΕΑΚΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ
  24. ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ    ΔΕΥΤΕΡΑ            4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ               ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ
  25. ΑΡΤΕΜΙΔΑ              ΤΡΙΤΗ                5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ           ΛΙΜΑΝΙ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ
  26. ΧΑΛΑΝΔΡΙ   ΤΕΤΑΡΤΗ   6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΜΑΤΙΑΣ
  27. ΒΥΡΩΝΑΣ    ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ   8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ "Μ. ΜΕΡΚΟΥΡΗ"
  28. ΠΑΠΑΓΟΣ                  ΣΑΒΒΑΤΟ           9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ          ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ
  29. ΑΙΓΑΛΕΩ                   ΤΡΙΤΗ               12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ           ΘΕΑΤΡΟ "ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ"
  30. ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ            ΤΕΤΑΡΤΗ           13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ            ΘΕΑΤΡΟ "ΘΑΝ. ΒΕΓΓΟΣ"
  31. ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ                ΣΑΒΒΑΤΟ           16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ        ΘΕΑΤΡΟ "Α. ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ"

19th-century Greek Theatre Actresses

Μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα άρχισαν να εμφανίζονται στη θεατρική σκηνή της Ελλάδος Ελληνίδες ηθοποιοί και, παράλληλα, να χαίρουν της εκτιμήσεως και του θαυμασμού του κοινού. Ως τότε οι γυναίκες ηθοποιοί π ου εμφανίζονταν στην ελληνική θεατρική σκηνή στην πλειοψηφία τους ήταν ξένης καταγωγής. Πράγμα που δεν μας προκαλεί εντύπωση δεδομένης της προκατάληψης γύρω από το επάγγελμα, αλλά και, γενικότερα, οι γυναίκες εκείνη την εποχή ήταν ιδιαιτέρως περιορισμένες. Μάλιστα, όσες ασχολούνταν με το εν λόγω επάγγελμα ήταν συνήθως νυμφευμένες με κάποιον ηθοποιό, θιασάρχη κλπ .

Ακολουθεί μία επισκόπηση των πρώτων Ελληνίδων ηθοποιών που κατείχαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους κατά τον 19ο και ως τις αρχές του 20ο αιώνα στις θεατρικές σκηνές της χώρας. Αξιοσημείωτα είναι δύο σημεία: αφενός, ο βεντετισμός που επικρατεί εκείνη την εποχή – οι πρωταγωνίστριες βρίσκονται στο επίκεντρο και γι’ αυτές πηγαίνει το κοινό στο θέατρο – αφετέρου, οι ακραίες αντιδράσεις του κοινού για χάρη τους!

evangelia_paraskevopoulou                                              book_8206_book_image_1

Οι δύο πρώτες πρωταγωνίστριες του ελληνικού θεάτρου ήταν οι: Ευαγγελία Παρασκευοπούλου και Αικατερίνη Βερώνη, μάλιστα, δίχασαν το κοινό, το οποίο είχε χωρισθεί σε “Παρασκευοπουλιστές” και σε “Βερωνιστές”. Στον τύπο της εποχής (1893) αναφέρεται ότι και οι δύο έκαναν πρεμιέρα την ίδια μέρα το ίδιο έργο! (Πρόκειται για το θεατρικό έργο “Φαύστα” του Βερναρδάκη). Μάλιστα, μετά το τέλος των παραστάσεων οι παθιασμένοι θαυμαστές τους συναντήθηκαν στην πλατεία Ομονοίας και κατέληξαν σε συμπλοκή! (Βέβαια, το γεγονός αυτό δε θα έπρεπε να μας προκαλεί έκπληξη, δεδομένου ότι το θεατρόφιλο κοινό ήταν, εκείνη την εποχή, ως επί το πλείστον, άνδρες και, φυσικά, δεν υπήρχαν αθλητικοί ποδοσφαιρικοί όμιλοι, ως είθισται σήμερα, για να εκτονώνουν την έξτρα ενέργειά τους)

ccvb
                   Μαρίκα Κοτοπούλη

Την αμέσως επόμενη περίοδο (τέλη 19ου – αρχές 20ου αιώνα) εξακολουθεί να επικρατεί ο βεντετισμός στο θέατρο και να μεσουρανούν και πάλι δύο πρωταγωνίστριες, οι οπ οίες δίχασαν και αυτές με τη σειρά τους το κοινό. Πρόκειται για τις: γλυκιά Κυβέλη Ανδριανού και σοβαρή Μαρίκα Κοτοπούλη. Εδώ πλέον ο διχασμός του κοινού ξεφεύγει απ ό τις θεατρικές προτιμήσεις και μεταβαίνει στο χώρο της πολιτικής, δηλαδή, οι πολιτικές πεποιθήσεις των δύο αυτών ηθοποιών είχαν επηρεάσει και τη δημοτικότητά τους την περίοδο του Εθνικού Διχασμού! Όπου οι βενιζελικοί ήταν με την Κυβέλη και οι αντιβενιζελικοί με τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Και, φυσικά, δεν έλειπαν τα επεισόδια μεταξύ των θαυμαστών μετά από τις παραστάσεις! (Ούτε ποδοσφαιρικός αγώνας να ήταν! Αλλά, από την άλλη, ήταν εύλογο να συμβαίνουν αυτά, καθώς το θέατρο εκείνη την εποχή ήταν η μοναδική κοινωνική εκδήλωση των κατοίκων της πρωτεύουσας).

kiveli03
Κυβέλη Ανδριανού

Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειώσουμε κι ένα περιστατικό (κους-κους) που μας έρχεται από τις εφημερίδες της εποχής και διαφωτίζει, εν πολλοίς, τα πράγματα. Καθώς, η Κυβέλη ήταν μικρότερη σε ηλικία, είχε θεωρηθεί ότι εκείνη έπρεπε να παρευρεθή πρώτη σε παράσταση της αντιπάλου της Μαρίκας. Πήγε, λοιπόν, η Κυβέλη ντυμένη με την καθιερωμένη δυτική ενδυμασία που είχαν υιοθετήσει οι κοπέλες της πρωτεύουσας – μακρύ φουντωτό φόρεμα και καπέλο, μόνο που… το καπέλο της ήταν τόσο ψηλό, μα τόσο ψηλό, που τόσες σειρές πίσω από αυτήν έβλεπαν αυτό και όχι την πρωταγωνίστρια της σκηνής. (Πφ! Είμαστε κι εμείς οι γυναίκες ώρες ώρες βρε παιδί μου). Όπως και να ‘χει και η Μ. Κοτοπούλη δεν καταδέχτηκε να πάει να δει παράσταση της Κυβέλης. Ωστόσο, ήρθε κάποια στιγμή εκεί στη δύση της καριέρας τους και η πολυπόθητη συνεργασία τους (1932-1934)! Όταν θιγμένες απ ό την απόφαση του υπουργείου να ιδρύσει Εθνικό Θέατρο αφήνοντάς τες έξω απ ό αυτό αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους! (Αυτές οι ιδιοτροπίες των stars!)

Αυτές ήταν οι πρώτες Ελληνίδες ηθοποιοί – βεντέτες, Stars της εποχής τους, εργαζόμενες κυρίως στο χώρο του θεάτρου (αν και κάποιες από αυτές είχαν μια πρώτη επαφή με τον “νεογιλό” τότε ελληνικό κινηματογράφο, δουλειές από τις οποίες, δυστυχώς, δεν σώζεται τίποτα ή σχεδόν τίποτα). Έπειτα, ο βεντετισμός θα περιοριστεί – ως ένα βαθμό – στο θέατρο και θα μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη…

Τα φιλιά μου!

Ε.Α.

Το Ερασιτεχνικό Θέατρο στη Χώρα μας

Ερασιτέχνης δεν σημαίνει απαραίτητα μέτριος στο είδος του… Ερασιτέχνης είναι αυτός που επιλέγει να υπηρετεί την τέχνη εθελοντικά (κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα). Και για να γίνει εθελοντής κάποιος χρειάζεται να έχει αγάπη και μεράκι γι’ αυτό που κάνει – γι’ αυτό και μόνο λοιπόν αξίζει κανείς να ασχοληθεί με τους ερασιτέχνες καλλιτέχνες…

Εμείς σήμερα θα μιλήσουμε για το ερασιτεχνικό θέατρο, για την περιοχή που ιστορικά αποτελεί την κορωνίδα του ερασιτεχνικού θεάτρου στην Ελλάδα, αλλά και για το ερασιτεχνικό θέατρο στην Ελλάδα του σήμερα.

Λευκαδίτες: οι «επαγγελματίες» του ερασιτεχνικού θεάτρου

Η Λευκάδα, το πανέμορφο αυτό νησί του Ιονίου υπήρξε ανέκαθεν η περιοχή  με την μεγαλύτερη άνθιση της ντόπιας ερασιτεχνικής θεατρικής ζωής. Πράγμα οξύμωρο δεδομένου ότι ακόμα και σήμερα δεν υπάρχει μία αξιόλογη σταθερή θεατρική σκηνή.

Πώς αναπτύχθηκε η θεατρική συνείδηση και ζωή στο νησί; Πόσο αναπτυγμένη ήταν η ερασιτεχνική παραγωγή.

Ο Ραφαήλ Κόλλι, Ιταλός ηθοποιός, που έφτασε στη Λευκάδα στα 1819 και στα έγγραφα απαντάται ως καθηγητής θεάτρου ήταν αυτός που έφερε στο νησί ιταλικούς θιάσους οι οποίοι συνεργάζονταν με ντόπιους ερασιτέχνες και έτσι συνέβαλλε στην ανάπτυξη της θεατρικής συνείδησης στο νησί.

Το αποτέλεσμα ήταν ως το τέλος του 19ου αιώνα στο νησί να δραστηριοποιούνται πολυάριθμες μουσικές και θεατρικές ομάδες, όπως Σχολείο ελευθέρων σπουδών, Ακαδημία Φιλογραμμάτων, Σχολείον της Αγίας Μαύρας, η Φιλαρμονική Εταιρεία Λευκάδας (η οποία εκτός από τη μουσική καλλιέργησε & το ντόπιο ερασιτεχνικό θέατρο), ο πολιτιστικός σύλλογος «Δραματικον Γυμνάσιον», κ.α.

Ο αριθμός των μουσικό-θεατρικών πολιτιστικών συλλόγων αυτών αυξήθηκε κατά πολύ τον 20ο αιώνα και επεκτάθηκε και σε χωριά του νησιού. Αξιοσημείωτες είναι και οι πολυάριθμες σχολικές παραστάσεις που λαμβάνουν χώρα ως σήμερα.

Το ερασιτεχνικό θέατρο στην Ελλάδα του σήμερα…

Στην Ελλάδα το ερασιτεχνικό θέατρο ανθεί για τα καλά. Μάλιστα δεν είναι λίγοι οι ερασιτεχνικοί θίασοι που κατά καιρούς έχουν ξεχωρίσει με τα έργα που έχουν ανεβάσει ή με τις ερμηνείες τους. Το ερασιτεχνικό θέατρο πολλές φορές προσφέρει παραστάσεις πολύ πιο αξιόλογες από τα επαγγελματικά – εμπορικά θέατρα.

Φέτος έκλεισε τα 16 χρόνια του το «φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου» και τα έξι χρόνια του το «Φεστιβάλ Σάτιρας Ερασιτεχνικών Θιάσων: Μώμος ο Πατρεύς».

Η συμμετοχή σε ερασιτεχνικούς θιάσους, αλλά και γενικότερα σε πολιτιστικές δραστηριότητες των περιοχών μας πρέπει να στηρίζεται και να προωθείται τόσο από το κράτος όσο και από τον κάθε πολίτη χωριστά. Οι λόγοι; Πολλοί (ενεργοποίηση των πολιτών, ανάπτυξη πολιτιστικής καλλιέργειας του τόπου, διατήρηση ηθών και εθίμων, κοινωνικοποίηση ατόμου, κ.α.).

Τα φιλιά μου

Ε.Α.

A storytelling…

Να πλάσεις μια ιστορία…  να γιατρέψεις την ψυχή σου….

Ιστορία είναι το να πεις κάτι σε κάποιον για κάποιο θέμα (υπαρκτό, φανταστικό, μελλοντικά σχέδια, κλπ). Η ιστορία η βάση της ανθρώπινης επικοινωνίας. Γι’ αυτό άλλωστε οι ιστορίες υπάρχουν στη ζωή του ανθρώπου πολύ πριν τον γραπτό λόγο. Αυτό και μόνο δείχνει την σημαντικότητα τους. Ο Richard Kearney είχε πει πως:

Οι ιστορίες είναι μαζί με το φαγητό η βάση της ζωής μας. Το φαγητό μας δίνει ζωή και οι ιστορίες δίνουν αξία στη ζωή.

Η ιστορία, η αφήγηση, το παραμύθι, ο μύθος… όποιον όρο κι αν χρησιμοποιήσει κανείς, παρά τις μεταξύ τους διαφορές έχουν ένα κοινό σημείο… δρουν στη ζωή μας ως οργανωτική δομή.

Εμείς οι ίδιοι είμαστε οι δημιουργοί της ιστορίας της ζωή μας, είπε κάποτε ο David Novitz.

Η προσωπική μας ιστορία μοιάζει με ταινία, τη δημιουργούμαι με τους ίδιους όρους που δημιουργείται μια ταινία, μόνο που αυτό γίνεται σε αδρές γραμμές και σχεδιάζεται μέσα στο κεφάλι μας νοητά…

Η ταινία της ζωής μας είναι φτιαγμένη με όσα έχουμε ζήσει, από τα οποία όμως επιλέγουμε ποια θα συγκρατήσουμε, ποια θα πούμε… και αυτά που θα πούμε, η ιστορία που θα φτιάξουμε μας βοηθάει να τακτοποιήσουμε σε μια σειρά στο μυαλό και στην καρδιά μας τα συμβάντα της ζωής μας.

Επίσης, και αυτά που δεν έχουμε ζήσει, τα όνειρα μας και τα σχέδια μας για το μέλλον και γι’ αυτά ακόμα κατασκευάζουμε μια ιστορία. Είτε για το άμεσο μέλλον είτε για το έμμεσο, είτε για σπουδαία μακροπρόθεσμα σχέδια είτε για μικρά ασήμαντα… π.χ. Αν δεν είχαμε μια ιστορία για το που, πως, γιατί και πότε ακριβώς θα κινηθούμε μετά το πέρας ενός καφέ, βγαίνοντας από την καφετέρια δεν θα ξέραμε τι να κάνουμε, που να πάμε, πώς να κινηθούμε… κάθε μέρα, κάθε λεπτό κατασκευάζουμε ιστορίες χωρίς να το συνειδητοποιούμε για τα πιο απλά ως τα πιο μεγάλα πράγματα…

Τα μόνα άτομα που ζουν μόνο για τις στιγμές, χωρίς να έχουν μια ιστορία για το πριν, το τώρα ή το μετά είναι τα άτομα που πάσχουν από τη νόσο Αλτζχάιμερ…

Ωστόσο, είναι πολύ δύσκολο για την πλειοψηφία των ανθρώπων να μιλήσει για τα συναισθήματά του, να αντιμετωπίσει τις φοβίες του κλπ.

Δύο θεραπευτικές μέθοδοι που χρησιμοποιούν θεατρικές τεχνικές βοηθούν τους ανθρώπους να επανεξετάσουμε και να κατηγοριοποιήσουμε εκ νέου τις αναμνήσεις μας, και να ξαναπλάσουμε την ιστορία της ζωής μας θεραπεύοντας τις πληγές μας.

images

Συγκεκριμένα:

Η Δραματοθεραπεία είναι ένα είδος θεραπείας, που χρησιμοποιείς τεχνικές του θεάτρου για να βελτιώσει την ψυχική υγεία του ατόμου. Οι συμμετέχοντες εκτίθενται με συγκεκριμένη μέθοδο (παιχνίδι ρόλων, μουσική, χορός, ζωγραφική, κουκλοθέατρο) στο ερέθισμα που τους αγχώνει ώστε με το πέρασμα του χρόνου να αποκτήσουν τις ικανότητες που θα τους κάνουν να ελαχιστοποιήσουν την ενόχληση.

Το ψυχόδραμα είναι ένα είδος ομαδικής ψυχοθεραπείας, η οποία επινοήθηκε από τον Jacob Moreno. Οι συμμετέχοντες δραματοποιούν – δηλαδή αναπαριστούν θεατρικά – τωρινά, παρελθοντικά, και μελλοντικά γεγονότα / σχέδια της ζωής τους, αντί να μιλούν απλώς γι’ αυτά. Αυτό που πρέπει να δραματοποιηθεί από τους συμμετέχοντες δεν είναι μόνο η βιωμένη εμπειρία τους αλλά και οι ψυχολογικές εκφάνσεις που τη συνοδεύουν, όπως σκέψεις και συναισθήματα ή τρόποι αντιμετώπισης ενός προβλήματος.

Δραματοθεραπεία και ψυχόδραμα  λειτουργούν  τόσο καθαρτικά, καθώς το άτομο συνειδητοποιεί τα συναισθήματά του, όσο και παιδαγωγικά, καθώς το άτομο μαθαίνει να προσαρμόζεται στις διάφορες καταστάσεις της ζωής, υιοθετώντας νέους ρόλους.

Ε.Α.

Συνέντευξη: Εύα Γκουντάρα (θεατρικός συγγραφέας)

Η αυτοδίδακτη Εύα Γκουντάρα έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο χώρο του θεάτρου ως θεατρικός συγγραφέας to 2014, παίρνοντας πολύ καλές κριτικές και αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.

Γεννημένη τη δεκαετία των ‘80 με καταγωγή από την Βέροια, σπούδασε μηχανικός παραγωγής και διοίκησης, με μεταπτυχιακό στην επιχειρησιακή έρευνα και έχει θητεύσει σειρά ετών ως βοηθός καθηγητή στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Ακόμα, υπήρξε γραφίστρια στην εφημερίδα “cosmos ths polis”.

Το θέατρο μπήκε στη ζωή της, όντας στην ιδιαίτερη πατρίδα της την Βέροια, σε ηλικία 4 ετών, όπου οι γονείς της την πήγαν στην παράσταση “κι όμως κάπως έτσι”, όπου μαγεύτηκε και της δημιουργήθηκε η έντονη περιέργεια να δει και να μάθει όσα συμβαίνουν πίσω από τη σκηνή. Έκτοτε, είναι μία επαγγελματίας θεατής αλλά και μια εκκολαπτόμενη θεατρική συγγραφέας που αξίζει την προσοχή μας.

Ας δούμε τι μας λέει η ίδια:

ΕΛΕΝΑ: Πως προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σου; Πως σου έρχεται η έμπνευση; Και ποια είναι τα θέματα που σε κεντρίζουν για να γράψεις;

ΕΥΑ: Πάντα είχα την τάση να εκφράζομαι μέσω του γραπτού λόγου. Δεν μπορώ να πω ότι με εμπνέει κάτι συγκεκριμένο γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχει δική μας έμπνευση. Αυτό που υπάρχει είναι τα ερεθίσματα, τα οποία παίρνουμε από τους γύρω μας. Έτσι, όσα γράφω δεν προκύπτουν από ένα συγκεκριμένο θέμα με το οποίο αποφάσισα να ασχοληθώ, αλλά αποτελούν μία σύνθεση ερεθισμάτων που οδηγούν σε αυτό το αποτέλεσμα. Όταν ξεκινάω να γράψω ξέρω τι είναι αυτό που θέλω να πω, που έχω ανάγκη να εκφράσω, αλλά το πώς θα δομήσω το λόγο μου αυτό έρχεται εν τη ρύμη του λόγου, ασυνείδητα…

ΕΛΕΝΑ: Ενδέχεται να ασχοληθείς με το χώρο της λογοτεχνίας ή το χώρο του κινηματογράφου συγγραφικά; Είναι ένα βήμα που θα έκανες ή σε ενδιαφέρει μόνο η συγγραφή θεατρικών έργων;

ΕΥΑ: Η ζωή είναι μαγική, συνηθίζει να μας μαγεύει με τις εμπειρίες που μας φέρνει η κάθε μέρα της, νέες εμπειρίες και ανατροπές, αρκεί να θέλουμε να τις ζήσουμε, να τις γευτούμε… Για εμένα, λοιπόν, δεν αποκλείεται τίποτα και δεν υπάρχει η λέξη “ποτέ”. Άρα, δεν αποκλείω τίποτα…

ΕΛΕΝΑ: “Το φυτό” είναι το πρώτο θεατρικό έργο σου που παραστάθηκε. Αποτελεί και το πρώτο θεατρικό που έγραψες; Πως προέκυψε η συγγραφή του;

Έχω γράψει δύο ολοκληρωμένα θεατρικά έργα και “Το φυτό” είναι το πρώτο που ανεβαίνει στη σκηνή. Η συγγραφή του βασίστηκε στην ιδέα του φίλου μου Δημήτρη Μπικουβαράκη.

ΕΛΕΝΑ: Πες μας λίγα λόγια για το πρώτο σου θεατρικό έργο “Το φυτό”.

ΕΥΑ: Πρόκειται για μία τραγικομωδία που παραπέει στο σουρεαλισμό και στην πραγματικότητα. Οι ήρωες μόλις βρίσκουν την πραγματικότητα την αφήνουν από φόβο και επιστρέφουν στο σουρεαλισμό γιατί τους χειραγωγεί η κακή εκδοχή του εγώ τους… Όμως, στο τέλος μένει η πραγματικότητα που ραγίζει…

Είναι μία επισήμανση της έλλειψης επικοινωνίας των νέων γενεών. Οι νέες γενιές χάνονται μεταξύ τους… Χάνουν την επικοινωνία, κρύβονται πίσω από οθόνες και από ένα αποστειρωμένο λεξιλόγιο που δεν αντιπροσωπεύει καν την ελληνική μας γλώσσα. Ακόμα, το πως φαίνομαι και πως πρέπει να φαίνομαι για να με αποδεχτούν οι άλλοι είναι ένα “τρυπάκι” στο οποίο έχει πέσει η νέα γενιά χάνοντας το πως είμαι στην πραγματικότητα. Έτσι, η κοινωνία έχει γεμίσει από επιφανειακά χαρούμενους ανθρώπους και στο βάθος θλιμμένους…

Πρόκειται για ένα διανυσματικό έργο, το οποίο έχει δύο διανύσματα – στη γλώσσα του θεάτρου θα λέγαμε δύο αναγνώσεις: την ψυχαγωγική όπου ο θεατής προσδοκάται να περάσει καλά και να γελάσει και το διάνυσμα της σκέψης και του προβληματισμού, πρόκειται για όλα αυτά τα νοήματα που ο θεατής μπορεί να δει πίσω από την κωμωδία και την ατάκα, να διαβάσει τους συμβολισμούς του. Και φυσικά υπάρχει και η συνιστώσα των διανυσμάτων όπου προσδοκάται  ο θεατής να ψυχαγωγηθεί και να προβληματιστεί συνάμα.

Αν ο θεατής μπορέσει μέσα από τον προβληματισμό να γίνει έστω κι ένα νανοχιλιοστό καλύτερος είτε με τον εαυτό του είτε με τους ανθρώπους του στενού περιβάλλοντός του, για εμένα, αυτή θα είναι η τεράστια ικανοποίηση και ευχαρίστηση, κάτι που θεωρώ ότι αυτό ισχύει για κάθε καλλιτέχνη.

ΕΛΕΝΑ: Πώς ένιωσες όταν έγινε η πρεμιέρα του έργου σου;

ΕΥΑ: Έκλαιγα από συγκίνηση από τη γενική πρόβα ως την πρεμιέρα… έπειτα, βέβαια, ήρθαν και τα χαμόγελα…

Για εμένα ήταν διπλή συγκίνηση η πραγματοποίηση της παράστασης γιατί έχω χάσει τον πατέρα μου αρκετά νωρίς και ήταν ο μόνος που έλεγε από τότε που ήμουν μικρή ότι μια μέρα κάτι θα γράψω… Ελπίζω από κάπου να το έβλεπε αυτό… Έτσι, η δουλειά αυτή και ότι προκύψει στο μέλλον θα είναι πάντα αφιερωμένα σε αυτόν…  Άλλωστε, ήταν εκείνος ο πρώτος που με εξωθούσε σε ωραία αναγνώσματα, σε ακούσματα καλής μουσικής και γενικά σε οτιδήποτε καλλιτεχνικό.

ΕΛΕΝΑ: Πόσο εύκολη και προσβάσιμη είναι η θεατρική αγορά στη Χώρα μας κατά τη γνώμη σου; Πιστεύεις δίνεται “χώρος” στους νέους θεατρικούς συγγραφείς αλλά και καλλιτέχνες γενικότερα;

EYA: Όταν ξεκίνησα δεν σου κρύβω πως είχα στο μυαλό μου όλα αυτά τα “τρομακτικά” που ακούμε όλοι για τον χώρο και είχα προετοιμάσει τον εαυτό μου για να αντιμετωπίσει πολλά “άσχημα” πράγματα. Ωστόσο, στην πράξη δεν τα είδα… και, ίσως, να παρουσιάζονται τόσο “φοβερά” για να τραβήξουν την προσεχή του κόσμου και, εν τέλει, να μην είναι και τόσο “τραγικά” τα πράγματα. Ή, ίσως, εγώ να στάθηκα σε αυτή την πρώτη μου εμπειρία σούπερ τυχερή και να έπεσα πάνω σε ιδανικούς ανθρώπους… Αυτό ίσως το απαντήσω πιο ολοκληρωμένα στην πορεία της καριέρας μου, γιατί το τι θα συναντήσει κανείς στην πορεία της ζωής του είναι δύσκολο να το προβλέψει.

Μιλώντας, λοιπόν, για εμένα αυτό που έχω να πω είναι ότι δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να το ανεβάσω το θεατρικό έργο, με θεωρώ τυχερή σε αυτό…  Πιστεύω χρειάζονται δύο πράγματα: πρώτον, ταλέντο, να είναι, δηλαδή, αρεστά αυτά που γράφεις σε κάποια μερίδα ειδικών και φυσικά στο κοινό, δεύτερον, χρειάζεται επιμονή και θάρρος! Αν πραγματικά το θέλεις και το πιστεύεις χρειάζεται χρόνο και επιμονή… Χτύπησα πόρτες μόνη μου και άνοιξαν…

Γενικότερα, όμως, πιστεύω ότι πολλά καλλιτεχνικά ταλέντα χάνονται … Ως χώρα έχουμε τεράστια ανικανότητα να κρατάμε εξαιρετικούς ανθρώπους και να τους αναδεικνύουμε… Τους χάνουμε… Όχι μόνο τους καλλιτέχνες αλλά και εξαίρετους επιστήμονες!

ΕΛΕΝΑ: Μου έδωσες μια καλή πάσα για να σε ρωτήσω για την κρίση στη Χώρα μας. Τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνει η νέα γενιά;

ΕΥΑ: Εγώ αυτό που κάνω και προτείνω σε όλα τα παιδιά είναι από μόνοι τους να έχουν επιμονή, θάρρος και θράσος. Είμαι υπέρ του να μείνουμε όλοι οι νέοι στη Χώρα μας και να το παλέψουμε μόνοι μας, να μην περιμένουν από μία Χώρα που έχει αποδείξει την ανικανότητα της. Πιστεύω μπορούμε να το ανατρέψουμε αυτό το δυσάρεστο που συμβαίνει στη Χώρα μας και έχει αντίκτυπο στη κυρίως στη νέα γενιά δρώντας ως μονάδες και ομάδες! Να βασιστούμε στις δικές μας δυνάμεις.

ΕΛΕΝΑ: Ποιος είναι ο επόμενος στόχος σου;

ΕΥΑ: Οι στόχοι είναι πολλοί και πάντα έχουν σκοπό την προσωπική μου βελτίωση… Και αυτή η δουλειά επιδέχεται βελτίωση και οι μελλοντικές δουλειές πρέπει και θα είναι καλύτερες… Κανείς δεν πρέπει να επαναπαύεται γιατί αλλιώς δε θα υπάρξει εξέλιξη και ωρίμανση.

Ας παει και το παλιαμπελο

Ένα άρθρο προβληματισμού μα και αισιοδοξίας / ξεγνοιασιάς (γενικά, μερικά πράγματα έχουν να κάνουν με το ποια σκοπ ιά επιλέγει κανείς να τα δει), καθώς το επιβάλλουν οι μέρες και οι χαλεποί καιροί που ζούμε! Λοιπόν, και αυτόν τον προβληματισμό, αυτή την αισιοδοξία / ξεγνοιασιά είπα να τη συνδυάσω με λίγη ιστορία θεάτρου (ελπίζω να τα κατάφερα).

«Ας πάει και το παλιάμπελο»: Πολλοί θα έχετε ακούσει ή θα έχετε πει αυτή τη λαϊκή ρήση. Η προέλευση αυτής της φράσης, η οποία προέκυψε από μία μουσκιθεατρική παράσταση, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον – για μένα τουλάχιστον – για το λόγο ότι αποκαλύπτει πολλά για τη νοοτροπία του λαού μας – για κάποια ιδιαίτερα γνωρίσματα που παρουσιάζουμε σαν λαός και που ακόμα αναρωτιέμαι για το αν είναι θετικά ή αρνητικά τελικά…

Ας ξεκινήσουμε, όμως, με την ιστορία της φράσης. Πρόκειται, λοιπόν, για μια λαϊκή έκφραση που ανάγεται στην εποχή του Όθωνα. Ειπώθηκε από έναν χωρικό / αγρότη / φουστανελά με τσαρούχια και μουστάκια (όπως θέλετε πείτε τον), ο οποίος την αναφώνησε μετά το τέλος μιας παράστασης στο θέατρο Μπούκουρα – έτσι ονομάζονταν το 1ο θέατρο του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους. Καθώς, λοιπόν, το ελληνικό κράτος μετρούσε λίγα χρόνια ζωής, η εγχώρια θεατρική ζωή δεν είχε αναπτυχθεί ιδιαιτέρως. Έτσι, τη θεατρική διασκέδαση της χώρας ή μάλλον για να είμαι πιο ακριβής της πρωτεύουσας (Αθήνα) είχαν αναλαβεί ευρωπ αϊκοί θίασοι, κυρίως Ιταλικοί και Γαλλικοί, οι οποίοι έδιναν παραστάσεις στο θέατρο Μπ ούκουρα. Περί τα 1840, λοιπόν, στο θέατρο Μπούκουρα τραγουδούσε η Ιταλίδα αοιδός Ρίτα Μπάσσο. Και καθώς στην Ελλαδίτσα μας τότε οι γυναίκες ήταν άκρως περιορισμένες και δη ενδυματολογικά, φανατιστείτε τί γίνονταν όταν εμφανίζονταν επί σκηνής προκλητικά ντυμένες – για τα δεδομένα της εποχής πάντα – ευρωπαίες καλλιτέχνιδες! Το ανδροκρατούμενο φιλοθεάμον κοινό θυσίαζε στα πόδια τους λουλούδια και κοσμήματα κάθε βράδυ.

Ένα βράδυ, λοιπόν, ένας κτηματίας της Αττικής που παρακολούθησε την παράσταση της Ρίτα Μπάσσο ενθουσιάστηκε τόσο πολύ, που της έταξε ό,τι πιο πολύτιμο είχε- το αμπέλι του! Λέγοντας τη φράση: «Ας πάει και το παλιάμπελο για χάρη σου» – προφανώς δεν της έδωσε το αμπέλι, αλλά κάποιο πολύτιμο δώρο που κόστισε όσο και το αμπέλι του – πολύ «large» ο τύπος! Το τι έγραψαν οι φυλλάδες της εποχής, το τι σούσουρο και κουτσομπολιό συνέβη στην Αθήνα τις επόμενες μέρες το φαντάζεστε όλοι προφανώς. Και κάπως έτσι έμεινε στην ιστορία αυτή η φράση! Αξιοσημείωτο είναι ότι η ίδια έκφραση αποτέλεσε και τίτλο τραγουδιού που έγινε μάλιστα προσωπ ική επιτυχία της γνωστής, αγαπημένης και ταλαντούχας ηθοποιού Ρένας Βλαχοπ ούλου.

Με έναυσμα τους στίχους του τραγουδιού, οι οποίοι σαφώς είναι εμπνευσμένοι από την παραπάνω ιστορία μου προέκυψε ο εξής συσχετισμός: Πόσο πολύ αντιπροσωπεύει αυτή η φράση την ψυχολογία μας ως λαού. Γιατί ο Έλληνας ακόμα και εν μέσω κρίσης πάντα θα σκορπάει απερίσκεπτα τα χρήματά του σε πράγματα που τον ευχαριστούν! Γιατί, όπως και να το κάνουμε, μια ζωή την έχουμε – όπως λέει στην ομώνυμη ταινία και ο Δημήτρης Χορν.Έτσι και ο κύριος της ιστορίας μας, τόσο πολύ ευχαριστήθηκε που δεν δίστασε να θυσιάσει ότι πιο πολύτιμο είχε – το μοναδικό του αμπέλι! Απερίσκεπτος θα πει κάποιος, μα βρε παιδί μου, σκέφτομαι πως ενίοτε δεν είναι κακό να συμβαίνει
αυτό, γιατί άλλο ΖΩΗ κι άλλο ΚΑΛΗ ΖΩΗ! Και όπως λέει και το άσμα της Βλαχοπούλου: «Ας πάει και το παλιάμπελο δεν νοιάζομαι σταλιά απόψε θέλω γύρω μου τραγούδι κι αγκαλιά… Κι αν δεν έχουμε όλοι γεμάτο πορτοφόλι, έχουμε καλή καρδιά!». Γιατί η ευτυχία τί είναι τελικά; Να κάνεις πράγματα που σε κάνουν να χαμογελάς! Τα χει πει με το δικό του τρόπ ο και ο John Lennon:

Happy-Quotes-John-Lennon.jpg

Τα φιλιά μου!

Ε.Α.