Σμαραγδής “VS” Βούλγαρης

«Το Τελευταίο Σημείωμα» και ο «Νίκος Καζαντζάκης»

Αφήνοντας στην άκρη τα τεχνικά άλλοτε προβλήματα και άλλοτε προτερήματα, και μένοντας στην προσωπική γεύση που μου άφησε η κάθε ταινία (ανεξάρτητα με τις εκάστοτε προθέσεις των σκηνοθετών).

Ξεκινώντας από την ταινία Νίκος Καζαντζάκης:

Στα δικά μου μάτια (αλλά και αρκετών μελετητών από όσο γνωριζω) ο Ν.Καζαντζάκης, ήταν ένας οξυδερκής άνθρωπος, πρέσβευε πανανθρώπινες αξίες, ένας άνθρωπος με ιδέες πολύ μπροστά από την εποχή του. Δυστυχώς, όλα αυτά δεν μου τα πέρασε -όσο θα ήθελα- η ταινία. Βέβαια, αν με ρωτήσετε και πώς θα τα ήθελα στην περίπτωση του Ν. Καζαντάκη θα δυσκολευτώ να απαντήσω…

Αρέσκεται ο κ. Γ. Σμαραγδής να φέρνει στη μεγάλη οθόνη βιογραφίες «μεγαθηρίων», οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε τη δυσκολία και το μεγάλο ρίσκο που υπάρχει όταν καταπιάνεται κανείς με «μεγαθήρια». Όμως, σε τούτη την ταινία, ακόμα και τα σημεία που με συγκίνησαν, δεν ήταν -νομίζω- κατόρθωμα του σκηνοθέτη, μα του Καζαντζάκη, γιατί ήταν αυτός που ήταν… και η μικρότερη γεύση από αυτόν και η πιο ανορθόδοξα δοσμένη δεν μπορεί να μη σε συγκινήσει, να μη σου προκαλέσει δέος…

Για το «Τελευταίο Σημείωμα» τώρα.

Ο κ. Π. Βούλγαρης πάντα έπιανε αυτό το ασήμαντο και του έδινε μια πνοή τέτοια που έκλεβε τις εντυπώσεις.

Η σύγκρουση των δύο πρωταγωνιστών, η ιδεολογική τους σύγκρουση ήταν κάτι παραπάνω από αξιοπρεπέστατα δοσμένη. Συχνά στις ταινίες του Βούλγαρη στις κοινωνικοπολιτικές επισημάνσεις του νιώθω -εγώ τουλάχιστον- μία ισορροπία, μία πανανθρώπινη αξία, ουδέτερη και ανεξάρτητη. Το σημαντικό είναι το απλό, το καθημερινό το οποίο χάνεται και χάνει όταν το αντιμάχονται αυτά που νομίζουμε για μεγάλα και ιδεώδη…

Και στις δύο ταινίες αυτό που μετράει για μένα είναι το πανανθρώπινο, και αυτό έχοντας στο επίκεντρο τον ανθρώπινο δεν μπορεί παρά να πηγάζει και από αυτόν. Κι όπως είπε και ο Καζαντζάκης:

Γιατί ποιος άλλος πρέπει ή αξίζει να είναι ο σκοπός της τέχνης; Σε τί άλλο θα μπορούσαν να στοχεύουν οι αγνές, καλές προθέσεις και αξίες της τέχνης;

(Ή τουλάχιστον αυτό το νόημα αναζητώ όποτε βλέπω ταινίες που διαπραγματεύονται παρόμοια θέματα)

Chania Film Festival

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων

Πρόκειται για ένα διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ, μια διοργάνωση που λειτουργεί εδώ και πέντε χρόνια, ένας θεσμός με διεθνείς συνεργασίες, με μετακλήσεις δημιουργών, με πολλές παράλληλες εκδηλώσεις, με αναγνώριση και αποδοχή. Ένας τόπος συνάντησης ταινιών μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, animation. Μια γιορτή της 7ης τέχνης που λαμβάνει χώρα κάθε Φθινόπωρο.

Φέτος η έναρξή του έγινε στις 25 Οκτωβρίου με το «Τελευταίο Σημείωμα» και θα ολοκληρωθεί στις 4 Νοεμβρίου. Φέτος η κεντρική του θεματολογία αφορά το προσφυγικό.

logo

Πέρα από τις 10 μέρες περίπου που κρατάει κάθε φθινόπωρο το φεστιβάλ, καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς πραγματοποιούνται από την ομάδα του cineΜαθήματα τα οποία αποτελούν μια πολυεπίπεδη παρέμβαση στον χώρο της οπτικοαουστικής παιδείας σε επίπεδο Κρήτης. Πρόκειται για ένα πλέγμα εκπαιδευτικών δράσεων οι οποίες απευθύνονται στην εκπαιδευτική κοινότητα, δίνοντας την δυνατότητα στους μαθητές αλλά και στους εκπαιδευτικούς να μάθουν και να δημιουργήσουν.

67238d_220503e6427a44c68dfad9338becccdd~mv2

Μάθετε τα πάντα για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων και τις δράσεις του στην επίσημη ιστοσελίδα του:

https://www.chaniafilmfestival.com/

«Dunkirk» by Christopher Nolan – A Review…

Δουνκέρκη…  μία άκρως ενδιαφέρουσα προσέγγιση του ιστορικού γεγονότος από τον Nolan. Την είδαμε και σας σημειώνουμε τα prons & cons.

Η δική μας ματιά

Μία δραματική ταινία που διαπραγματεύεται ένα μέρος ενός πολεμικού γεγονότος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.  Το πρώτο άξιο λόγου σημείο είναι πως δεν εμφανίζεται πουθενά ένας εχθρός. Ο εχθρός  (Third Reich) επιτίθεται, αλλά εμείς βλέπουμε μόνο τις καταστροφές και τις δυσκολίες που προκαλεί στους συμμάχους, βλέπουμε μόνο πώς προσπαθούν οι συμμαχικές δυνάμεις να διασωθούν από τα πυρά του εχθρού…

Αυτό που δείχνει να ενδιαφέρει τον Nolan είναι να εστιάσει στην εκκένωση της Δουνκέρκης και μέσω αυτής να φωτίσει ζητήματα, όπως αυτό του αισθήματος της συλλογικής ευθύνης (τα ιδιωτικά πλεούμενα που επανδρώνονται, οι Γάλλοι σύμμαχοι που οφείλουν να διασώσουν οι Άγγλοι), της ατομικής επιβίωσης (η προσπάθεια του κάθε στρατιώτη να επιβίωση), της έννοιας του ηρωισμού (οι μικρότερες ή μεγαλύτερες ηρωικές πράξεις των πρωταγωνιστών).

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για μια ταινία με εντυπωσιακές – επικές μάχες, με μεγάλη ιστορική πιστότητα και φαντασμαγορία, όπως συχνά βλέπουμε σε κλασικές αμερικανιές (ως είθισται να λέμε). Προς αυτή την κατεύθυνση του σκηνοθέτη συνέβαλε και  ο ιστορικός σύμβουλος της ταινίας, Τζόσουα Λεβάιν, ο οποίος τονίζει ότι η εκκένωση της Δουνκέρκης αποτελεί ένα τεράστιο γεγονός διεθνούς σημασίας, γιατί εάν ο βρετανικός στρατός είχε αποδεκατιστεί ή αιχμαλωτιστεί σε εκείνο το σημείο, η Βρετανία θα είχε σχεδόν εξαναγκαστεί να παραδοθεί, αλλάζοντας έτσι το ρου της ιστορίας.  Δεν είναι εξάλλου τυχαίο, ότι η φαινομενικά αδύνατη διάσωση του βρετανικού στρατού έμεινε γνωστή ως το «Θαύμα της Δουνκέρκης», αλλά και ένα από τα βασικά λάθη του Χίτλερ, ο οποίος σταμάτησε τις επιθέσεις δια ξηράς για τρεις μέρες, προσφέροντας στους Βρετανούς τον απαραίτητο χρόνο για να δράσουν, (ο Winston Churchill ευελπιστούσε στη διάσωση 30.000-40.000 Βρετανών και τελικά διασώθηκαν περίπου 338.000 στρατιώτες από τους 400.000 που βρίσκονταν εγκλωβισμένοι στις γαλλικές ακτές της Δουνκέρκης).

Αν και πολλοί εξαίρουν τις αερομαχίες ως ένα από τα δυνατά χαρτιά της ταινίας, εμάς δεν μας εντυπωσίασαν ιδιαίτερα λόγω της ποσοτικής έλλειψης αυτών, συγκριτικά με τα ιστορικά στοιχεία.  Ωστόσο, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τα καινοτόμα σκηνοθετικά στοιχεία που εφαρμόστηκαν σε αυτές (τα οποία αναλύονται διεξοδικότερα στη συνέχεια).  Εμείς περισσότερο εντυπωσιαστήκαμε από τα επεισόδια στη θάλασσα, θεωρώντας τα ως τα πλέον πιο εντυπωσιακά καθώς συνδύαζαν καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα: ένταση, αγωνία, συγκίνηση, φαντασμαγορία.

Στα μειονεκτήματα της ταινίας συγκαταλέγεται, επίσης, και η παράληψη ορισμένων βασικών εχθροπραξιών πριν την εκκένωση και καθώς και την άτακτη υποχώρηση. Αν συμπεριλάμβανε και αυτά σε μία ταινία διάρκειας περισσότερων των 106 λεπτών, τότε θα μπορούσε να γίνει λόγος για ένα πραγματικό Masterpiece!  Ωστόσο, η ιδιαίτερη ματιά του σε μια ιστορικού περιεχομένου ταινίας και η πορεία του ως τώρα ως σκηνοθέτη, θεωρούμε ότι θα πρέπει να του χαρίσει ένα Oscar, ίσως να είναι τώρα, λοιπόν, η δική του στιγμή…

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΤΕΡΑ…

Για το ιστορικό γεγονός:

Mάιος-Ιούνιος του 1940: περίπου 400.000 στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία, Βελγίο) εγκλωβίζονται από το τρίτο Ράιχ στις ακτές της Μάγχης, έπειτα από μία εβδομάδα εχθροπραξιών επί ξηράς. Λίγες ημέρες αργότερα περίπου 338.000 Άγγλοι στρατιώτες και σύμμαχοι μεταφέρονται στα παράλια της Αγγλίας με τη συμβολή  περίπου 833 ιδιωτικών πλεούμενων, η όλη επιχείρηση ονομάστηκε Dynamo.

images

Δηλώσεις σκηνοθέτη:

«Ήθελα για πολλά χρόνια να παρουσιάσω τα γεγονότα της ιστορίας, από τη γη, τη θάλασσα και τον αέρα. Ιδωμένα δηλαδή από τους ανθρώπους που βρίσκονταν στην παραλία, από εκείνους που έρχονταν να βοηθήσουν με τα σκάφη τους, αλλά και από τους πιλότους που προσπαθούσαν να τους προστατεύσουν από ψηλά.»

Για τα γυρίσματα της ταινίας:

Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στην Γαλλία, την Ολλανδία, την Μεγάλη Βρετανία και το Los Angels, έγιναν με έναν συνδυασμό καμερών IMAX® και φιλμ 65mm, ο συνδυασμός αυτός συνέβαλλε στη λήψη εντυπωσιακών πανοραμικών πλάνων και, παράλληλα, στη δημιουργία αμεσότητας και έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Καινοτομίες: Ο Νταν Σασάκι σχεδίασε έναν περιστρεφόμενο φακό τύπου periscope που του επέτρεψε να χωρέσει κάθετα τη μεγάλη κάμερα IMAX στον περιορισμένο χώρο ενός cockpit μονοθέσιου αεροπλάνου. Με τον τρόπο αυτό μπορούσαν να κινηματογραφήσουν το οπτικό πεδίο του πιλότου, τη στιγμή που κοιτάζει το τζάμι του αεροπλάνου. Ο Άντι Μακ Κλάσκι δημιούργησε μια πλατφόρμα που να επιτρέπει στην IMAX κάμερα να τοποθετείται με ασφάλεια στο Yak.

Ο αφηγηματικός χωροχρόνος χωρίζεται σε τρία σημεία -γη- θάλασσα – αέρα, ακολουθώντας τον  χρόνο που χρειάστηκε το κάθε σώμα στρατού στην επιχείρηση Dynamo: ο στρατός ξηράς χρειάστηκε να περιμένει μία ολόκληρη εβδομάδα στις γαλλικές ακτές, για το ναυτικό η όλη ιστορία ήταν υπόθεση μιας ημέρας, ενώ για τους πιλότους των αεροσκαφών μία ώρα ήταν υπεραρκετή. Με τον τρόπο αυτό ο Νόλαν «φωτίζει» το προσωπικό ταξίδι κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά, σε όποιο σημείο κι αν βρίσκεται (γη-θάλασσα- αέρα).

MV5BN2VhMGY3YWQtMGYwZC00ZmM5LTg2MzgtZGRlNWQ2MGE2MTNiXkEyXkFqcGdeQXVyMjM4OTI2MTU@._V1_

ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΑΝ ΣΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ…

Ένα από τα πρώτα πράγματα που έπρεπε να κάνουν για την προετοιμασία των γυρισμάτων στην ιστορική παραλία ήταν να ψάξουν εξονυχιστικά την περιοχή για τυχόν χειροβομβίδες που μπορεί να βρίσκονταν ακόμα θαμμένες στην άμμο. Και έπειτα να αναπαραστήσουν το ιστορικό σκηνικό. Η παραλία της Δουνκέρκης είναι εξαιρετικά ρηχή, καθιστώντας αδύνατο για τα μεγάλα πλοία να προσεγγίσουν ακτή. Έτσι, οι στρατιώτες στοιβάχτηκαν σ’ αυτόν τον στενό κυματοθραύστη, περιμένοντας τη σωτηρία τους.

Οι καιρικές συνθήκες  ήταν ένα ακόμα εμπόδιο που δημιούργησε πολλά προβλήματα και στο script της ταινίας.

Καθώς δεν ήταν εφικτό να γίνουν όλα τα γυρίσματα στα νερά της Μάγχης ή του Ijsselmeer. Κάποια από αυτά πραγματοποιήθηκαν στο Stage 16 στο στούντιο της Warner Bros., που διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες δεξαμενές νερού στον κόσμο. Εκεί έγιναν τα γυρίσματα στους εσωτερικούς χώρους πλοίων. Κάποια εξωτερικά έγιναν και στη λίμνη Falls Lake στα Universal Studios, όπου μεταξύ άλλων, προκλήθηκε η βύθιση και ενός πλοίου αξίας 120.000 λιρών.

Ακόμα ένα δύσκολο εγχείρημα ήταν αυτό του ενδυματολόγου Τζέφρι Κούρλαντ. Ο ίδιος έκανε εκτεταμένες έρευνες (παρακολούθησε παλιά δελτία ειδήσεων, με σημαντικές μαρτυρίες και ντοκουμέντα της εποχής). Η κύρια πρόκληση για την ομάδα του Κούρλαντ ήταν ότι κάθε στολή έπρεπε να ραφτεί από το μηδέν. Η παραγωγή δεν νοίκιασε κανένα ρούχο γιατί φοβήθηκε ότι μπορεί να καταστρέφονταν κατά τη διάρκεια των δύσκολων γυρισμάτων.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Κρίστοφερ Νόλαν
Διανομή: Φιόν Γουάιτχεντ, Τομ Γκλιν-Κάρνι, Τζακ Λόουντεν, Χάρι Στάιλς, Ανιουρίν Μπαρνάρντ, Τζέιμς Ντ’Άρσι, Μπάρι Κέογκαν, Κένεθ Μπράνα, Κίλιαν Μέρφι, Μαρκ Ράιλανς, Τομ Χάρντι
Φωτογραφία: Χόιτε Βαν Χόιτεμα
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Νέιθαν Κρόλεϊ
Μοντάζ: Λι Σμιθ
Μουσική: Χανς Ζίμερ
Κοστούμια: Τζέφρι Κέρλαντ
Έτος Παραγωγής: 2017
Χώρα Παραγωγής: Ηνωμένο Βασίλειο, Ολλανδία, Γαλλία, Η.Π.Α.
Διάρκεια: 106 λεπτά

 

 

 

 

Jackie …μια κριτική…

Η μεταφορά βιογραφιών διασήμων προσώπων στη μεγάλη οθόνη φαίνεται εύκολη υπόθεση επειδή ο ήρωας και η ιστορία του είναι «έτοιμα», γνώριμα και προσφιλή στο κοινό. Ωστόσο, οι βιογραφίες αποτελούν ίσως το δυσκολότερο είδος ταινιών… η μεταφορά βιογραφίας παρουσιάζει δυσκολίες που αφορούν τόσο την υποκριτική όσο και τη σκηνοθεσία. Ο ηθοποιός πρέπει να υποδυθεί ένα πρόσωπο υπαρκτό και διάσημο -καθόλου εύκολη υπόθεση. Από την πλευρά, λοιπόν, του ηθοποιού χρειάζεται διπλάσιο κόπο από ότι αν ερμήνευε έναν φανταστικό ήρωα… στις κινήσεις, στο ύφος, στην ομιλία και, κυρίως, στον τρόπο που θα «γεμίσει» τα σημεία εκείνα που δεν είναι τόσο γνωστά. Δεν φέρνει ο ηθοποιός τον χαρακτήρα στα μέτρα του, όπως θα έκανε με έναν φανταστικό ήρωα, αλλά οφείλει να μπει στα μέτρα του ήρωα.

Επιπλεόν, στις βιογραφίες -λίγο πολύ- το κοινό ξέρει την ιστορία που θα δει. Αυτό καθιστά πιο δύσκολο το έργο του σκηνοθέτη, ο οποίος πρέπει να καταφέρει να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον των θεατών που παρακολουθούν μία ιστορία που ήδη γνωρίζουν, και, παράλληλα, να περάσει τη δική του οπτική…

Jackie…

Μία ταινία που τα είπε όλα χωρίς να πει τίποτα ξεκάθαρα. Μία ηρωίδα θρύλος που εν τέλει δεν είναι παρά ένας ακόμα άνθρωπος, μία γυναίκα με τα δικά της πάθη, ελαττώματα αλλά και προτερήματα. Τη θέση και τη φήμη της ηρωίδας «εκμεταλλεύεται» και ο σκηνοθέτης -όπως ίσως να έκαναν και τόσοι άλλοι στον περίγυρό της- για να πει αυτά που θέλει για τον κόσμο, για την πολιτική, για το θέαμα, για τη ματαιοδοξία και για τη μεγάλη δύναμη την ΕΙΚΟΝΑΣ όπως αυτή πλάθεται -και μέσα- από τα ΜΜΕ. Η Jackie υπήρξε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, από άλλους αγαπητή κι από άλλους μισητή. Ήταν η θέση της και η οπτική του καθενός προς αυτήν που έδεσαν τον μύθο γύρω από το πρόσωπό της.

Η ταινία ολάκερη προσεγμένη, η Portman ένα κομψοτέχνημα, όπως συνήθιζε να είναι και η ηρωίδα της ιστορίας. Η σκηνοθεσία αξιοπρεπής στις λεπτομέρειές της και αριστοτεχνική στο σύνολό της πέρασε υπογείως όλα τα μηνύματά που ήθελε ο σκηνοθέτης. Η ερμηνεία της Natalie Portman είναι εξαιρετική και η υποψηφιότητα της για όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου ήταν αναμενόμενη (εξαιρετικές και οι συνυποψήφιες της -ιδίως η Meryl Streep, αλλά εμείς εδώ στηρίζουμε Portman για τα φετινά βραβεία).

Η ταινία ως τώρα αξιολογείται με 7.2/10 στο IMDb.

Τί μένει να κρατήσει κανείς; Το δράμα… να πυροβολούν τον άνδρα σου μπροστά στα μάτια σου! Μάλιστα αν τυγχάνει αυτός να είναι και σημαντικός πολιτικός… με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον κόσμο μας…

Όλα τα άλλα είναι θέαμα και φτηνό κουτσομπολιό…

          Τα φιλιά μου!

Ε.Α.

Αδικημένες ταινίες στα Oscars (νέος κύκλος)

Μετά το άρθρο με τα αδικημένα τραγούδια των Oscars (που γράψαμε την περασμένη χρονιά).

Εδώ το link για όσους δεν το έχουν διαβάσει ή θέλουν να το θυμηθούν:

https://myspotline.blog/2016/10/25/%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%8d%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-oscars/

Φέτος συνεχίζουμε με νέο γύρο. Σ’ αυτό το άρθρο μνημονεύονται πέντε ταινίες που θα έπρεπε να είχαν κερδίσει το βραβείο της κατηγορίας «Best Picture». Επιλέχθηκε μία ταινία από κάθε δεκαετία ως το 1970:


11η απονομή

Η μεγάλη χίμαιρα (La grande illusion) του Jean Renoir, 1937,  IMDb: 8.1

Η ταινία είναι masterpiece, ακόμα, είναι η 1η ξενόγλωσση ταινία που συμπεριλαμβάνεται στις υποψηφιότητες της κατηγορίας «Best Picture» της Ακαδημίας. ΕΧΑΣΕ από την ταινία του Frank Capra You Can’t Take It with You, η οποία είχε 6 υποψηφιότητες και απέσπασε 2 βραβεία. Εντάξει, ας έπαιρνε κάποιο άλλο, ας έμενε με ένα βραβείο, ΘΑ ΗΤΑΝ ΔΙΚΑΙΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑ Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΙΜΑΙΡΑ.

19η απονομή

Μια υπέροχη ζωή (Its A Wonderful Life) του Frank Carpa, 1946, IMDb: 8.6

Ήταν υποψήφιο σε 5 κατηγορίες… δεν πήρε κανένα βραβείο! Φαίνεται η Ακαδημία «έβγαλε την υποχρέωση» προς τον Carpa στη 10η απονομή.

31η απονομή

Δεσμώτης του ιλίγγου (Vertigo) του Alfred Hitchcoc, 1958, IMDb: 8.4

Δύο υποψηφιότητες, μηδέν βραβεία! Σημειωτέον, έχασε από το musical Gigi (IMDB: 6.9) το οποίο σάρωσε με 9 βραβεία! Εντάξει, καλογραμμένο και ωραίο musical, αλλά όχι για 9 βραβεία! Όχι να αφήσει πίσω το Vertigo!

37η απονομή

S.O.S. Πεντάγωνο καλεί Μόσχα (Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb) του Stanley Kubrick, 1964, IMDb 8.5

Η ταινία είχε 4 υποψηφιότητες και στις τρεις έχασε από το musical My fair Lady (IMDB 7.9). Να σημειωθεί ότι το My fair Lady σάρωσε με 8 βραβεία εκείνη τη χρονιά! Δεν μπορούσαν το ένα να το δώσουν στον Kubrick; Τι να πείς!

49η απονομή

O ταξιτζής (Τaxi Driver) του Martin Scorsese, 1976, IMDb 8.5

H ταινία ήταν υποψήφια σε 4 κατηγορίες, όμως δεν απέσπασε κανένα βραβείο. Την ίδια χρονιά, η ταινία Rocky απέσπασε 3 βραβεία -αδιαμφισβήτητα πολύ καλή ταινία το RockyΑπλώς ήθελα να σημειώσω -ακόμα μία φορά- ότι στην Ακαδημία δεν ξέρουν να ισορροπούν κάπως τα πράγματα…

5 ταινίες + 1 παρατήρηση

86η απονομή

Το έχουν επισημάνει πολλοί, αλλά ήθελα να επισημανθεί άλλη μία φορά.

Τον Matthew McConaughey τον λατρεύω, χάρηκα πολύ που κέρδισε oscar. Tο Wolf of Wall Street, 2013, (IMDB: 8.2), μπορεί να μην είναι του γούστου μου, αλλά άξιζε ένα βραβείο. Συγκεκριμένα, ο Leo το άξιζε! Τότε… κι όχι για την «βλακεία» ταινία και τον «χαζό» ρόλο που είχε τη χρονιά που το κέρδισε!

Έλεος, ώρες-ώρες αυτοί οι κριτές της Ακαδημίας… Είπαμε ουδείς αλάνθαστος (ή άσφαλτος -κατά μία αοιδό του ελληνικού πενταγράμμου), όμως, -πιστεύω- οι κριτές των oscars πρέπει να μπορούν να διακρίνουν, προβλέπουν, αντιλαμβάνονται κάποια πράγματα και να μην πέφτουν σε τόσο μεγάλα ατοπήματα…

Τα φιλιά μου!

Ε. Α.

Η μεγάλη οθόνη στη χώρα μας

Διάγουμε μια εποχή, που ο κινηματογράφος θεωρείται  “περιττή πολυτέλεια”, αφού υπάρχουν άπειρες πηγές στο διαδίκτυο για να κατεβάσει κανείς κάποια ταινία και να τη δει σπίτι του δωρεάν, την ώρα που θέλει και όπως θέλει…

Ωστόσο, το άσπρο πανί, τα ποπ κορν, ο χαβαλές στους διαδρόμους, ένα ρομαντικό πρώτο ραντεβού και άλλα πολλά κάνουν τις κινηματογραφικές αίθουσες να επιβιώνουν ως σήμερα…

Ας περάσουμε, όμως, στα ενδότερα…

Ο Κινηματογράφος στη μικρή μας χώρα έχει διανύσει μια αξιόλογη πορεία με ανοδικές και καθοδικές τάσεις. Η πενιχρή οικονομική στήριξη και επένδυση στον τομέα αυτό, οι ελάχιστες και ελλιπείς σχολές κατάρτισης δεν εμπόδισαν την ανάδειξη ταλαντούχων καλλιτεχνών αποδεικνύοντας π ως όταν κάποιος κάνει αυτό που αγαπά ο δρόμος της επιτυχίας είναι μονόδρομος…

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο ελληνικός κινηματογράφος  –λαμβάνοντας υπόψη την πορεία του και τις συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται, τα εμπόδια που έχει να υπερνικήσει–  δεν υπολείπεται σημαντικά από άλλες ξένες παραγωγές και ίσως θα έπρεπε να αναλογιστούμε ότι, αν θέλουμε να τον δούμε μελλοντικά να ακμάζει και να μας εκπλήσσει ευχάριστα, θα πρέπει να μάθουμε να στηρίζουμε τις ελληνικές παραγωγές που βγαίνουν στη μεγάλη οθόνη. Ακόμα κι αυτές που –ίσως και εκ των προτέρων- ξέρουμε πόσο μέτριες θα είναι!! Άλλωστε, πόσοι δεν έχουμε πάει σινεμά με προσδοκίες και τελικά η ταινία αποδείχθηκε “μούφα”. Και εν τέλει θα πρέπει τουλάχιστον να γνωρίζουμε και να έχουμε δει τις ταινίες –σταθμούς της εγχώριας παραγωγής… Είναι κομμάτι της ιστορίας μας, και μάλιστα της καλλιτεχνικής ιστορίας μας!!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ακολουθεί μία σύντομη ιστορική αναδρομή με έμφαση στα έργα σταθμούς. Έργα που αξίζει κανείς να δει …

Προπολεμικός κινηματογράφος

Πριν τη μυθοπλασία…

Το 1897 τραβήχτηκαν τα πρώτα πλάνα με κινηματογραφική κάμερα στη χώρα μας από έναν βρετανό δημοσιογράφο ονόματι Frederic Villieris. Το 1906 έχουμε την πρώτη μικρού μήκους ταινία π ου αφορούσε τoυς θερινούς Ολυμπιακούς αγώνες – γνωστούς ως Μεσολυμπ ιακούς Αγώνες.

Μυθοπλασία…

Τ ο 1911 ο Μπαχατώρης γυρίζει σε ταινία το γνωστό θεατρικό κωμειδύλλιο του Σπ . Περεσιάδη «Γκόλφω» με πρωταγωνίστρια την τότε βεντέτα Ολυμπία Δαμάσκου. Τ ο 1926 ιδρύεται η «Νταγκ Φιλμ» του Δημ. Γαζιάδη μεταξύ των ταινιών που γυρίστηκαν ήταν και η πρώτη ομιλούσα ελληνική ταινία «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας».

Μετακατοχικός κινηματογράφος

Το 1942 ιδρύεται η «Φίνος Φιλμς» και αρχίζει μία πιο σοβαρή – επαγγελματική προσέγγιση του κινηματογράφου στην Ελλάδα. Ταινίες που ξεχώρισαν κατά τη δεκαετία του 1950 και αποτελούν: «Το πικρό ψωμί» του Γ. Γρηγορίου, «Στέλλα» του Μιχ. Κακογιάννη, «Η κάλπικη λίρα» του Γ. Τζαβέλα, «Η δούκισσα της Πλακεντίας» βασισμένη σε πραγματικό πρόσωπο και σκηνοθετημένη απ ό την πρώτη ελληνίδα σκηνοθέτιδα, Μαρία Πλυτά. Ιδιαίτερη περίπτωση τη δεκαετία αυτή αποτελεί «Ο δράκος» του Ν. Κούνδουρου μία ταινία που αν και στην εποχή της επικρίθηκε σήμερα αποτελεί μοναδικό έργο π ου συνδυάζει στοιχεία ιταλικού νεορεαλισμού, γερμανικού εξπρεσιονισμού και φιλμ νουάρ. Με πρωταγωνιστή τον Ντίνο Ηλιόπουλο σε μία αναπάντεχη δραματική ερμηνεία!

Η δεκαετία του 1960 ξεκινάει η κινηματογραφική ιστορία με τιμητική διάκριση για τη χώρα μας. Το «Ποτέ την Κυριακή» πηγαίνει στις Κάννες και ο Χατζηδάκις κερδίζει Όσκαρ για το τραγούδι της ταινίας «Τα παιδιά του Πειραιά». Λίγα χρόνια μετά «Ο Αλέξης Ζορμπάς» του Μιχ. Κακογιάννη αποσπά τρία Όσκαρ!

Πολλές ταινίες ξεπροβάλλουν στη μεγάλη οθόνη και μεγάλοι αστέρες γεννιούνται αυτήν τη δεκαετία. Οι ταινίες αυτές γνωστές σε μας σήμερα από την τηλεόραση έμελλε να γαλουχήσουν γενιές και γενιές και να αποτελούν πλέον τον λεγόμενο Κλασικό-εμπορικό ελληνικό κινηματογράφο. Όλη αυτή η ανοδική πορεία της κινηματογραφικής παραγωγής στην Ελλάδα κόπτεται απότομα απ ό τη δικτατορία. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας θα ξεπροβάλλει ο ΝΕΚ (Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος) όπου πολλά υποσχόμενοι σκηνοθέτες θα αφήσουν το στίγμα τους. Τρεις σημαντικές ταινίες ξεχωρίζουν προβάλλοντας την ιδιαίτερη τεχνοτροπία των σκηνοθετών τους: «Η Αναπαράσταση» του Θ. Αγγελόπουλου, «Τ ο προξενιό της Άννας» του Π. Βούλγαρη και η «Ευδοκία» του Α. Δαμιανού… με το πάντα διαχρονικό ομώνυμο «Ζεμπέκικο της Ευδοκίας».

Μεταπολιτευτικός κινηματογράφος

Η ταινία σταθμός κατά την μεταπολιτευτική περίοδος ήταν «Ο Θίασος» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Ωστόσο, η παρακμή του κινηματογράφου είχε αρχίσει, υπαίτιοι; Αυτή τη φορά ήταν δύο άλλοι ισχυροί παράγοντες – η τηλεόραση και το video!

Φτάνοντας στο σήμερα…

Τον 21ο αιώνα ξεχωρίζουν: «Πολίτικη Κουζίνα» του Τ . Μπουλμέτη, «Νύφες», «Ψυχή Βαθιά» και «Μικρά Αγγλία» του Π. Βούλγαρη. Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί και η κωμωδία «Bank bang» του Α. Δημητρακόπουλου. Οι ταινίες σαφώς είναι πολύ περισσότερες, όμως δεν μπορούν να χωρέσουν όλες σε ένα άρθρο… Άλλωστε η τελική κρίση γι’ αυτές είναι δική σας…

Τα φιλιά μου

Ε.Α.

Αδικημένα τραγούδια των Oscars…

Ακολουθεί ένας «φόρος τιμής» στα τραγούδια των ταινιών που άξιζαν Oscar αλλά δεν το πήραν – κατά την ταπεινή μας γνώμη πάντα.

Γενικά, τα τραγούδια που έχουν τιμηθεί με το βραβείο της αμερικανικής ακαδημίας κινηματογράφου – τα αγαπητά και δημοφιλή, δηλαδή, Oscar – όλες αυτές τις δεκαετίας (1930 ως σήμερα) προέρχονται από ότι κατηγορία μπορεί να βάλει ο νους σας: Pop, Rock, μπαλάντες, big band, Hip hop, κάντρι, μέχρι και σάτιρες! Πράγμα – για εμένα τουλάχιστον – θεμιτό και σωστό γιατί αποδεικνύει ότι η καλή μουσική είναι καλή πέρα από είδη και κατηγοριοποιήσεις.

Ωστόσο, και εδώ έχουν αποσπάσει το πολυπόθητο αγαλματίδιο τραγούδια που κανείς δεν περίμενε και έχουν χάσει το έπαθλο τραγούδια που σε κάνουν να πεις «μα καλά αυτό δεν πήρε Oscar;;!!»

Ας δούμε μία mini list με αυτά…

1995:

Τη χρονιά αυτή το animation “The Lion King” (ο βασιλιάς των λιονταριών) συμμετέχει στις υποψηφιότητες με τρία τραγούδια των Elton John (music) & Tim Rice (lyrics): «Can You Feel the Love Tonight», «Circle of Life» & «Hakuna Matata». Το αναμενόμενο ήταν να κερδίσει το “Hakuna matata”, ωστόσο, κερδίζει το: “can you feel the love tonight?”!!! what did happen??

https://www.youtube.com/watch?v=xB5ceAruYrI

2002:

Το 2002 ήταν ίσως η χειρότερη χρονιά σε έμπνευση για την Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών καθώς τα περισσότερα βραβεία σε μη αναμενόμενες ταινίες και πολλές αυτές δεν το άξιζαν!! Έτσι λοιπόν και το αγαλματάκι για το καλύτερο βραβείο το παίρνει το τραγούδι «If I Didn’t Have You» Randy Newman για την ταινία «Μπαμπουλας ΑΕ». Το τραγούδι καλό είναι, αλλά όταν έχεις τραγούδια που συνάδουν καλύτερα με την ταινία και ταινίες που έχουν μείνει στην ιστορία δεν επιλέγεις για οσκαρ τραγούδι από ένα συμπαθητικό animation. Πφ! Υποψήφια εκείνη την χρονιά ήταν: «Until» των Kate & Leopold για την ταινία «Sting», «May It Be» των Enya, Nicky Ryan & Roma Ryan για την ταινία «Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών: Η συντροφιά του δαχτυλιδιού», «There You’ll Be», Diane Warren για την ταινία «Pearl Harbor» και, τέλος, το «Vanilla Sky» του Paul McCartney για την ομώνυμη ταινία «Vanilla Sky», στο οποίο και πιστεύω θα άξιζε το αγαλματίδιο:

https://www.youtube.com/watch?v=J_k4f3fu19g

2011:

Και πάλι το βραβείο κερδίζει τραγούδι για animation, συγκεκριμένα το «We Belong Together» (Randy Newman) για το animation “toy story 3”. Φαίνεται η Ακαδημία έχει αδυναμία στους Newman μετά τον πατέρα Alfred Newman που κέρδισε εννέα οscars για τις μουσικές συνθέσεις: Alexander’s Ragtime Band (1938), Tin Pan Alley (1940), The Song of Bernadette (1943), Mother Wore Tights (1947), With a Song in My Heart (1952), Call Me Madam (1953), Love is a Many Splendored Thing (1955), The King and I (1956) και Camelot (1967). Έρχεται ο υιός ο οποίος αν και έχει γράψει μουσικές συνθέσεις για πάρα πολλές ταινίες, ωστόσο, έχει πάρει δύο Oscars για τα χαριτωμένα τραγούδια για τα animation Μπαμπούλας Α.Ε. και “Toy Story 3” – μμμ μάλλον αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει… Πολλές και διάφορες οι ταινίες που θα άξιζαν το βραβείο ή έστω την υποψηφιότητα. Αλλά μένοντας στο πνεύμα της Ακαδημίας για τα animation ας ακούσουμε και το τραγούδι «I See the Light» των Alan Menken (music) & Glenn Slater (lyrics) για το «Μαλλιά κουβάρια»:

https://www.youtube.com/watch?v=j5iFxpkz40o

2014:

And the winner is… “Let it go” ένα τραγούδι για το animation “Frozen”! Εντάξει, συμπαθητικό τραγούδι, έδενε και τη δεδομένη στιγμή στην ταινία, αλλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ oscar ένα συμπαθητικό απλά τραγούδι όταν στη λίστα σου έχεις το «HAPPY»!!! Επίσης, εγώ ακόμα απορώ, κέρδισε το τραγούδι ή οι δημιουργοί; Πιο πολύ γι αυτούς έγινε ντόρος παρά για το τραγουδάκι τους. Πιο πολύ κέρδισαν και ακούστηκαν οι συνθέτες, το ζεύγος Kristen Anderson-Lopez & Robert Lopez, παρά το τραγούδι :/ αντί να κερδίσει το «Happy»!! Το “Happy”!!!! Unfair!

https://www.youtube.com/watch?v=y6Sxv-sUYtM&list=RDy6Sxv-sUYtM#t=0

Εσάς ποιο είναι το αγαπημένο σας Καλύτερο Τραγούδι;

Τα φιλιά μου!

Ε.Α.