Το 6ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Χανίων

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων / Chania Film Festival (CFF) είναι ένα διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ με αφετηρία τα Χανιά.

Την Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2018 ξεκινά το 6o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων προβάλλοντας μια από τις ταινίες σταθμό στον νεότερο διεθνή κινηματογράφο. 27 χρόνια μετά την δημιουργία του στην οθόνη μας – «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Πέρα από τις προβολές ταινίων μικρού και μεγάλου μήκους, θα γίνουν αρκετά ενδιαφέροντα workshops. Το φεστιβάλ θα κλείσει με ημερίδα με θέμα συζήτησης: «Συζητάμε για το Σχολείο και τον Κινηματογράφο. Εστιάζουμε στο Ντοκιμαντέρ ως Εργαλείο Μάθησης στην Εκπαιδευτική Διαδικασία», που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2018 και ώρα: 10:00-13:00.

Δείτε εδώ το trailer:

Δείτε εδώ το πρόγραμμα του 6ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων:

«Mamma Mia 2: Here We Go Again»

Αν αγαπάτε το θερινό σινεμά και θέλετε να δείτε μια ταινία ψυχαγωγική, μουσική και με πινελιες Ελλάδας (αν και τα γυρίσματα έγιναν στην Κροατία) σας προτείνουμε το «Mama Mia2».

Αυτή την εβδομάδα έκανε πρεμιέρα το «Mamma Mia! Here We Go again». Δέκα χρόνια μετά το «Mamma Mia!», που προβλήθηκε στις αίθουσες τον Ιούλιο του 2008 και είχε παγκόσμια επιτυχία γοητεύοντας μια γενιά θαυμαστών συνοδευόμενο από τη μουσική των ABBA.

Υπόθεση:

Η Σόφι, έχοντας χάσει τη μητέρα της Ντόνα ένα χρόνο πριν, ετοιμάζεται να εγκαινιάσει το ξενοδοχείο της στο ελληνικό νησί Καλοκαίρι. Δίπλα της, όμως, βρίσκονται μόνο ο Σαμ, ο ένας από τους τρεις πατεράδες της, και η Ρόζι με την Τάνια, οι πιστές φίλες της Ντόνα.

Η γνώμη μας:

Δεν έχει καμία πρωτοτυπία, και δεν είναι καλύτερο από το πρώτο. Ωστόσο, είνα δροσερό, ρομαντικό, με ωραίες ερμηνείες. Ευχάριστο για ένα καλοκαιρινό βράδυ σε θερινό θέατρο με καλή παρέα και μπυριτσα. Όσοι, μάλιστα, είναι λάτρεις των μιούζικαλ του Δαλιανιδη, θα εντοπίσουν αρκετά κοινά σημεία. Αξιοσημείωτη είναι, τέλος, η εμφάνιση του Μουζουρακη στην ταινία.

Δείτε εδώ το trailer:

Στο IMDb βαθμολογείται ως τώρα με 7.4/10

Director: Ol Parker

Featured song: I Have a Dream

Film series: Mamma Mia!

Music composed by: Anne Dudley

Πέντε + ένα facts για τα ελληνικά Animation

Η «κινούμενη εικόνα» (animation) εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1930 με την Disney. Ωστόσο, η σύλληψη του φαινομένου -κινούμενη εικόνα- έχει γίνει ήδη από τον άνθρωπο των σπηλαίων, καθως το 1ο δείγμα animation θεωρείται ένα πήλινο αγγείο 5.200χρονων που βρέθηκε στην Shahr-i Sokhta. Και μετά τα διεθνή, ας δούμε 5 facts για την πορεία την κινούμενης εικόνας στη χώρα μας:

Ας δούμε, λοιπόν, 5 σημαντικά facts για την πορεία την κινούμενης εικόνας στη χώρα μας:
1. Το 1945 δημιουργείται η πρώτη ελληνική ταινία κινουμένων σχεδίων. Δημιουργός ο Σταμάτης Πολενάκης, τίτλο «Ο Ντούτσε αφηγείται». Η ταινία είναι ασπρόμαυρη και, όπως μαρτυρά και ο τίτλος της, αφορά την γερμανική κατοχή.
2. Το 1969 ξεκινά στην Ελλάδα ο θεσμός των βραβειών για τα animation, όπου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης βραβεύεται «Ο Τσουφ» του Θεόδωρου Μαραγκού. Η υπόθεσή του… Το χρήμα! Ένα χιλιάρικο, μετατρέπεται σε έναν μικροσκοπικό ιό – γκάγκστερ, ο οποίος εισέρχεται στον άνθρωπο και του αλλοιώνει τον εγκέφαλο…
3. Το animation του Ιορδάνη Ανανιάδη «Ο Κύκλος» του 1981 μπήκε στη λίστα των 250 καλύτερων animation μικρού μήκους όλων των εποχών το 2012.
4. Ο σκηνοθέτης και ερευνητής Άγγελος Ρούβας φτιάχνει ένα site – ηλεκτρονική βάση αρχειοθέτησης – που περιλαμβάνει τα πάντα για το ελληνικό animation. Πρόκειται για μια προσπάθεια καταγραφής και παρουσίασης όλων των ελληνικών δημιουργιών στον χώρο του animation, των animators, των εταιρειών παραγωγής, των φεστιβάλ, των βραβείων, των άρθρων που έχουν γραφτεί για τα ελληνικά animation, τις σχολές που μπορεί να φοιτήσει κάποιος που θέλει να γίνει animator και, γενικά, όποια πληροφορία μπορεί να σχετιστεί με την ιστορία του «Greek Αnimation».
5. Αν θες να επιμορφωθείς, κυκλοφορούν τα βιβλία του Γιάννη Βασιλειάδη: “Τα κινούμενα σχέδια”, 1985, εκδόσεις Καστανιώτη & “Animation: Ιστορία & Αισθητική”, 2006, εκδόσεις Αιγόκερως.
6. Αν δημιουργείς animation films, check the «Athens Animfest»…

Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ στο Μιζούρι

Υπόθεση ✍️
Η Μίλντρεντ Χέιζ είναι η κεντρική ηρωίδα της ταινίας «Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ στο Μιζούρι» (Three Billboards outside Ebbing, Missouri) και τη συναντάμε σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής της. Η κόρη της βρέθηκε νεκρή (τη βίασαν και την έκαψαν), ενώ οι έρευνες για τον δολοφόνο ήταν άκαρπες. Η Χέιζ αγανακτισμένη προσπαθεί να ενεργοποιήσει την αστυνομία. Έτσι νοικιάζει τρεις διαφημιστικές πινακίδες στις οποίες ζητά να αναγράφεται: «Βιαζόταν ενώ πέθαινε», «Καμία σύλληψη ακόμη;», «Πώς και έτσι, αστυνόμε Γουίλομπι;». Ταράσσοντας τόσο την αστυνομία όσο και την τοπική κοινωνία.
Ο αρχηγός της αστυνομίας, Μπιλ Γουίλομπι, έχει καρκίνο και λίγους μήνες αργότερα αυτοκτονεί. Σε γράμμα του τονίζει ότι δεν ευθύνεται η Χέιζ για την αυτοκτονία του, μάλιστα στη Χέιζ αναφέρει ότι θεωρεί έξυπνη την κίνησή της με τις πινακίδες, γι’ αυτό πληρώνει τον έναν μήνα ενοικίου τους.

Ο ρατσιστής αστυνόμος, Τζέισον Ντίξον, πέρα από τα προβλήματα που δημιουργεί σε διάφορα άτομα της τοπικής κοινωνίας, αποφασίζει να κάνει δύσκολη και τη ζωή της Χέιζ. Ενώ, ο πρώην άντρας της, Τσάρλι, πάει στο σπίτι της με τη νέα του σύντροφο και κατηγορεί τη γυναίκα του για τον θάνατο της κόρης τους και την απόφασή της να ενοικιάσει τις πινακίδες. Ο θάνατος του αρχηγού της αστυνομίας και τα γράμματα που αφήνει, βοηθάνε τους ήρωες να κάνουν τη δική τους αυτοκριτική, να αντιληφθούν τις πραγματικές αιτίες της τόσης οργής τους, και να προσπαθήσουν να ελέγξουν την οργή αυτή.

Σκηνοθεσία🎬

Η σκηνοθεσία είναι επιβλητική και υπηρετεί το σενάριο, το οποίο μέσα από καλογραμμένους διαλόγους προχωρά σε ένα ψυχογράφημα των ηρώων, της κοινωνίας και της ανθρώπινης ζωής γενικότερα: αδικία – πόνος – οργή – αντίδραση – αποδοχή.
Αρχικά, παρουσιάζεται το τραγικό περιστατικό του φόνου μέσα από την οποία βλέπουμε πώς δρουν οι βασικοί ήρωες της ταινίας, έπειτα, λόγω αυτής της κατάστασης, αλλά και της αυτοκτονίας του αρχηγού της αστυνομίας, ο θυμός των ηρώων αρχίζει να ξεθυμαίνει, αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι όλοι κουβαλάνε τον δικό τους σταυρό, ότι η ζωή -δυστυχώς- είναι άδικη, και πώς μερικές φορές η αδικία δεν μπορεί να τιμωρηθεί, λόγων των συγκυριών…
Ήρωες & Ερμηνείες🎎📓

Όλες οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, γι’ αυτό άλλωστε η ταινία έχει τρεις υποψηφιότητες στις κατηγορίας ερμηνείας στα Oscars. Ένα αποτρόπαιο έγκλημα αποτελεί το φόντο και την αφορμή για να δούμε από κοντά καθημερινούς, απλούς πολίτες να αλληλεπιδρούν, ενώ ο καθένας τους κουβαλάει τον δικό του πόνο, τα δικά του απωθημένα, τις δικές του ιδιαιτερότητες.

Μία μάνα, με παρουσιαστικό και χαρακτήρα σαν να έχει βγει από γούεστερν ή προετοιμάζεται για κάποια επανάσταση της εργατικής τάξης, έχασε άδικα την κόρη της. Αντιδρά, πότε με έξυπνες έλλογες κινήσεις και πότε με το θυμικό, την οργή που την οδηγούν σε άλογες αντιδράσεις.

Ο γιος της Χέιζ, που προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή του κουβαλώντας τον πόνο του, τις διαφωνίες της οικογένειάς του και το bullying.

Ο ευυπόληπτος αρχηγός της αστυνομίας με μία ιδανική οικογένεια, ο οποίος όμως πάσχει από καρκίνο.

Ο αστυνομικός, Ντίξον, που έχει μεγάλη εξάρτηση από τη μητέρα του, παράλληλα, έχει μίσος προς κάθε τί το διαφορετικό, έτσι, από τη θέση ισχύος που του δίνει η ιδιότητα του αστυνομικού, ασκεί βία.

Κοντά σε αυτούς βρισκονται και μερικοί πιο ήπιοι χαρακτήρας, που συγχωρούν και αποδέχονται. Ο διαφημιστής, η βοηθός του, και άλλοι, οι οποίοι συμβάλλουν στο να δοθούν επίσης κάποιοι κωμικοί τόνοι στην ταινία.

Στο τέλος δηλώνεται ότι στο Έμπινγκ η ομαλότητα και η ρουτίνα της καθημερινότητας θα επιστρέψει, και η Χέιζ θα περάσει από την οργή στην αποδοχή και τη συμφιλίωση με την τραγωδία της και την αδυναμία επίλυσής της. Η ταινία είναι και ένα έμμεσο διακριτικό σχόλιο σε όσα συμβαίνουν στην Αμερική μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ.

Trailer:

Three Billboards outside Ebbing, Missouri – 2017
Σενάριο/ Σκηνοθεσία: Martin McDonagh
Είδος: Δραματική Διάρκεια: 115′

Έχει κερδίσει 4 χρυσές σφαίρες, είχε 7 υποψηφιότητες στα βραβεία των Oscars και απέσπασαν τα δυο, (8.3 IMDb).

Αποδομώντας το Hollywood

Οι κλασικές αμερικάνικες ή χολιγουντιανές ταινίες μυθοπλασίας ή αλλιώς οι αμερικανιές αποκαλούνται συχνά cliché, καθώς συνήθως μετά τα πρώτα λεπτά προβλέπουμε εύκολα τι θα γίνει παρακάτω…
Κι όμως, παραμένουν πάντα εμπορικές. Γιατί άραγε;
Γιατί προβλέπουμε με ευκολία τη συνέχεια μιας χολιγουντιανής ταινίας μυθοπλασίας; Και, γιατί το Hollywood παραμένει πάντα στην κορυφή του κινηματογραφικού ενδιαφέροντος;
ft

Ο πρωταρχικός λόγος που οι χολιγουντιανές ταινίες μας αρέσουν οφείλεται στο ότι είναι πιο εύπεπτες, δηλαδή, τις κατανοούμε ευκολότερα. Αυτό έχει να κάνει με το σενάριο, το οποίο χτίζεται πάνω στη σχέση αιτίας και αποτελέσματος, όπως δηλαδή χτίζονται και όλες οι ενέργειες/ σκέψεις του νου μας.

Έτσι, οι ταινίες αυτές γίνονται πιο κατανοητές, επιπλέον, με αυτόν τον τρόπο ζητάνε από τον θεατή να δώσει το ελάχιστο του νου του: προσοχή, μνήμη, συμπερασματολογία και υποθετικότητα. Η μόνη συμμετοχή του θεατή σε αυτές έγκειται στη δημιουργία υποθέσεων, τις οποίες, εν πολλοίς, επιβάλλει ο σκηνοθέτης με τον τρόπο που στήνει την ταινία, δηλαδή ο σκηνοθέτης είναι αυτός που οδηγεί τη σκέψη των θεατών συχνά παραπλανώντας τους.

Πως το κατορθώνει αυτό;
Ακολουθώντας ή παραβιάζοντας – εν πολλοίς ή εν μέρει – τους κανόνες αφηγηματολογίας και υφολογίας της ταινίας. Όπως όλα τα έργα τέχνης, έτσι κι οι ταινίες έχουν κάποια μορφή η οποία χωρίζεται σε δύο βασικά μέρη: το αφηγηματικό μέρος (πρόκειται για μια σειρά αφηγηματικών στοιχείων, τα οποία συγκροτούν την υπόθεση της ταινίας – κοινώς το σενάριο) και το υφολογικό μέρος (έχει να κάνει με τον τρόπο που κινείται η κάμερα, τους χρωματικούς συνδυασμούς του κάδρου, τη χρήση της μουσικής και άλλα επινοήματα από μέρους του σκηνοθέτη, εν ολίγοις, τα υφολογικά στοιχεία απορρέουν από τις διάφορες κινηματογραφικές τεχνικές και εφέ).
Οι χολιγουντιανές ταινίες έχουν έναν συγκεκριμένο τρόπο δόμησης της αφήγησης και σε αυτό οφείλεται και το γεγονός ότι εύκολα προβλέπουμε τι θα γίνει παρακάτω, γιατί έχοντας δει πολλές από αυτές αποκτάμε ασυνείδητα οικειότητα με τον τρόπο δόμησής τους.
Για παράδειγμα σε ταινίες περιπέτειας μπορεί η ρομαντική αγάπη να αποτελεί την υποπλοκή. Πλοκή και Υποπλοκή – δηλαδή, η αφήγηση – μπλέκονται και στήνονται με τη βοήθεια των υφολογικών στοιχείων (που αναφέραμε παραπάνω) με τον εξής τρόπο:
α) εισαγωγή – έκθεση (γνωρίζουμε τους ήρωες)
β) μπλέξιμο (τα γεγονότα απρόοπτα και μη, που συμβαίνουν στους ήρωες)
γ) κορύφωση (το σημείο που η δράση φτάνει στο αποκορύφωμά της), και τέλος
δ) η λύση που συνήθως είναι happy end.
how-to-get-a-pa-job-in-hollywood-8
Όλα αυτά στήνονται μπροστά στα μάτια μας με:
α) αφηγηματική λογική, δηλαδή αιτιατική σχέση γεγονότων. Η κάθε σκηνή έχει έναν και μόνο σαφή σκοπό: να προωθήσει τη δράση ένα βήμα παραπέρα ακόμα κι όταν φαίνεται ότι την επιβραδύνει. Σκοπός των σκηνών, λοιπόν, είναι να φτάσει η ταινία στην κορύφωση και αυτό γίνεται με τρόπο που κάθε σκηνή λύνει κάτι ήσσονος σημασίας και δημιουργεί μια νέα αιτία για να πάει την υπόθεση ένα βήμα παραπέρα. Η νέα αυτή αιτία είναι ουσιαστικά το λεγόμενο κίνητρο που ενεργοποιεί και, ταυτόχρονα, δικαιολογεί τις κινήσεις των ηρώων.

β) σαφής καθορισμός χρόνου, είναι αξιοσημείωτο ότι οι ταινίες αυτές, που συνήθως κρατούν γύρω στα 90’, διαχειρίζονται τον χρόνο στο έπακρο, δηλαδή, είναι συγκεκριμένος ο χρόνος που θα αφιερωθεί στην έκθεση, στο μπλέξιμο, στην κορύφωση και στη λύση της αφήγησης. Αν μία ταινία παρεκκλίνει από αυτό, συνήθως δε θεωρείται καλοφτιαγμένη και υστερεί. Ακόμα, στον προσδιορισμό του χρόνου εντάσσεται και η επανάληψη.

Κατασκευή χολιγουντιανών ιστοριών:

Τα δύο βασικά χαρακτηριστικά των ταινιών αυτών είναι το ψυχολογικό κίνητρο του ήρωα και η κινηματογραφική σύμπτωση (το τυχαίο γεγονός που θα του παρουσιαστεί), που χτίζονται κατά κανόνα σε δύο άξονες δράσης: τη βασική πλοκή, που συνήθως είναι μια ρομαντική αγάπη και την υποπλοκή, που συνδέεται αιτιολογικά με την πλοκή, (αθλητισμός, εργασία, κ.α.) ή και αντίστροφα.

Γιατί μετά το τέλος μιας ταινίας κάποια συγκεκριμένα σημεία της έχουν αποτυπωθεί στο μυαλό όλων και τα συζητούν;
Γιατί αυτά ήθελαν οι συντελεστές (σκηνοθέτης και σεναριογράφος) να θυμούνται όλοι. Και πως το πέτυχαν αυτό;
Με την επανάληψή τους σε τακτά χρονικά διαστήματα μέσα στην ταινία (συνήθως τρείς φορές). Τα επαναλαμβάνουν ενσωματώνοντάς τα στην ταινία μέσω της αφήγησης σε διαφορετικά σημεία αυτής. Συχνά, δε, αποτελούν και τα λεγόμενα μοτίβα της ταινίας.
γ) αναπαράσταση χώρου, σύνθεση του χώρου και προσανατολισμός των θεατών μέσω των ηρώων σε αυτή. Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, ότι αιτιακή σχέση με την αφήγηση έχουν και τα αντικείμενα, δηλαδή, βρίσκονται στην ταινία για κάποιον λόγο, κάπως χρησιμεύουν, κάτι συμβολίσουν κ.λπ.
Αφηγηματικά και υφολογικά στοιχεία, λοιπόν, συνδυάζονται και συνθέτουν την ταινία αποσκοπώντας στην εκπλήρωση τριών βασικών στόχων, που έχουν να κάνουν φυσικά με τον θεατή. Δηλαδή, ένα σενάριο για να θεωρηθεί επιτυχημένο πρέπει να επιτυγχάνει τρεις βασικούς στόχους, να δημιουργεί τα εξής τρία στοιχεία στον θεατή:
Suspense/ suspended (αγωνία, εκκρεμότητα), το οποίο επιτυγχάνεται με την καθυστέρηση εκπλήρωσης μιας προσδοκίας που δημιουργείται μέσω της υπόθεσης στον ήρωα.
Surprise (έκπληξη), είναι το αποτέλεσμα της προσδοκίας που αποδεικνύεται λαθεμένη, δηλαδή έγινε κάτι διαφορετικό από αυτό που πιστεύαμε εμείς ή ο ήρωας ότι θα γίνει ή έγινε κάτι που δεν το περιμέναμε.
Curiosity (περιέργεια), όταν μας μεταδίδει την ανάγκη να κάνουμε εικασίες για το τι θα συμβεί παρακάτω.
hollywood-sign-behind-cropped

Οι χολιγουντιανές ταινίες μετά το 1960 έχουν περίπου τα ίδια χαρακτηριστικά χώρου – χρόνου – αιτιότητας, αν αλλάζει κάτι αυτό είναι οι τεχνικές που αποδίδονται, λαμβάνοντας πάντα υπόψη σε όλα αυτά και την πρόοδο της τεχνολογίας. Ωστόσο, υπάρχουν κι εκείνες οι ταινίες που, ναι μεν κατατάσσονται στις χολυγουντιανές, αλλά έχουν κάτι διαφορετικό.

Που οφείλεται λοιπόν αυτό το κάτι; Πάντα θα υπάρχει ένας διαφορετικός τρόπος να πούμε ή να κάνουμε κάτι. Σε αυτό, λοιπόν, έγκειται και το γεγονός ότι κάποιες αμερικάνικες ταινίες ξεχωρίζουν παραλλάσσοντας ένα στοιχείο της βασικής δομής που προαναφέραμε ή εφευρίσκοντας ένα νέο κ.λπ. Όλο το παιχνίδι λοιπόν βρίσκεται στη διαχείριση της αφήγησης!

Ποιος ο ρόλος του δημιουργού σε αυτό;

Η ιδέα ότι οι αντιλήψεις μας για τη μορφή της ταινίας πηγάζουν από προγενέστερες εμπειρίες μας είναι σημαντική πληροφορία για τον καλλιτέχνη. Δηλαδή, ο εκάστοτε σκηνοθέτης και σεναριογράφος γνωρίζει ότι ο θεατής έχει συνηθίσει να παρακολουθεί ταινίες δομημένες με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Συνεπώς, εκμεταλλεύεται κάτι τέτοιο ανατρέποντας αυτή τη δομή ή μέρος αυτής. Έτσι, προκαλεί την έκπληξη στον θεατή ανατρέποντας καθιερωμένες νόρμες / δομές που διέπουν το είδος της ταινίας που παρουσιάζει.

Είναι ή όχι ποιοτικές αυτές οι ταινίες;

Ο Truffaut έλεγε ότι όταν ένα φιλμ γίνεται επιτυχία γίνεται κοινωνικό γεγονός, άρα, το ερώτημα της ποιότητας έρχεται σε 2η μοίρα.

Σαφώς και μία εμπορική ταινία μπορεί να είναι και ποιοτική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλες οι εμπορικές ταινίες μπορούν να θεωρηθούν ποιοτικές. Πολλές ταινίες του αμερικάνικου κινηματογράφου έχουν δώσει πολλά περισσότερα στο κοινό τους πέρα από την ψυχαγωγία. Το να ανακαλύψει κάποιος το κλειδί της επιτυχίας και, τελικά, αυτό να αναχθεί σε φόρμα, που θα ακολουθούν χρόνια και χρόνια τόσοι και τόσοι μεταγενέστεροι αυτού είναι πολύ μεγάλη επιτυχία!

Προφανώς αυτός είναι και ο βασικός λόγος που ο χολιγουντιανός κινηματογράφος παραμένει στην κορυφή των προτιμήσεων!

Chania Film Festival

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων

Πρόκειται για ένα διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ, μια διοργάνωση που λειτουργεί εδώ και πέντε χρόνια, ένας θεσμός με διεθνείς συνεργασίες, με μετακλήσεις δημιουργών, με πολλές παράλληλες εκδηλώσεις, με αναγνώριση και αποδοχή. Ένας τόπος συνάντησης ταινιών μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, animation. Μια γιορτή της 7ης τέχνης που λαμβάνει χώρα κάθε Φθινόπωρο.

Φέτος η έναρξή του έγινε στις 25 Οκτωβρίου με το «Τελευταίο Σημείωμα» και θα ολοκληρωθεί στις 4 Νοεμβρίου. Φέτος η κεντρική του θεματολογία αφορά το προσφυγικό.

logo

Πέρα από τις 10 μέρες περίπου που κρατάει κάθε φθινόπωρο το φεστιβάλ, καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς πραγματοποιούνται από την ομάδα του cineΜαθήματα τα οποία αποτελούν μια πολυεπίπεδη παρέμβαση στον χώρο της οπτικοαουστικής παιδείας σε επίπεδο Κρήτης. Πρόκειται για ένα πλέγμα εκπαιδευτικών δράσεων οι οποίες απευθύνονται στην εκπαιδευτική κοινότητα, δίνοντας την δυνατότητα στους μαθητές αλλά και στους εκπαιδευτικούς να μάθουν και να δημιουργήσουν.

67238d_220503e6427a44c68dfad9338becccdd~mv2

Μάθετε τα πάντα για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων και τις δράσεις του στην επίσημη ιστοσελίδα του:

https://www.chaniafilmfestival.com/

«Dunkirk» by Christopher Nolan – A Review…

Δουνκέρκη…  μία άκρως ενδιαφέρουσα προσέγγιση του ιστορικού γεγονότος από τον Nolan. Την είδαμε και σας σημειώνουμε τα prons & cons.

Η δική μας ματιά

Μία δραματική ταινία που διαπραγματεύεται ένα μέρος ενός πολεμικού γεγονότος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.  Το πρώτο άξιο λόγου σημείο είναι πως δεν εμφανίζεται πουθενά ένας εχθρός. Ο εχθρός  (Third Reich) επιτίθεται, αλλά εμείς βλέπουμε μόνο τις καταστροφές και τις δυσκολίες που προκαλεί στους συμμάχους, βλέπουμε μόνο πώς προσπαθούν οι συμμαχικές δυνάμεις να διασωθούν από τα πυρά του εχθρού…

Αυτό που δείχνει να ενδιαφέρει τον Nolan είναι να εστιάσει στην εκκένωση της Δουνκέρκης και μέσω αυτής να φωτίσει ζητήματα, όπως αυτό του αισθήματος της συλλογικής ευθύνης (τα ιδιωτικά πλεούμενα που επανδρώνονται, οι Γάλλοι σύμμαχοι που οφείλουν να διασώσουν οι Άγγλοι), της ατομικής επιβίωσης (η προσπάθεια του κάθε στρατιώτη να επιβίωση), της έννοιας του ηρωισμού (οι μικρότερες ή μεγαλύτερες ηρωικές πράξεις των πρωταγωνιστών).

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για μια ταινία με εντυπωσιακές – επικές μάχες, με μεγάλη ιστορική πιστότητα και φαντασμαγορία, όπως συχνά βλέπουμε σε κλασικές αμερικανιές (ως είθισται να λέμε). Προς αυτή την κατεύθυνση του σκηνοθέτη συνέβαλε και  ο ιστορικός σύμβουλος της ταινίας, Τζόσουα Λεβάιν, ο οποίος τονίζει ότι η εκκένωση της Δουνκέρκης αποτελεί ένα τεράστιο γεγονός διεθνούς σημασίας, γιατί εάν ο βρετανικός στρατός είχε αποδεκατιστεί ή αιχμαλωτιστεί σε εκείνο το σημείο, η Βρετανία θα είχε σχεδόν εξαναγκαστεί να παραδοθεί, αλλάζοντας έτσι το ρου της ιστορίας.

Δεν είναι εξάλλου τυχαίο, ότι η φαινομενικά αδύνατη διάσωση του βρετανικού στρατού έμεινε γνωστή ως το «Θαύμα της Δουνκέρκης», αλλά και ένα από τα βασικά λάθη του Χίτλερ, ο οποίος σταμάτησε τις επιθέσεις δια ξηράς για τρεις μέρες, προσφέροντας στους Βρετανούς τον απαραίτητο χρόνο για να δράσουν, (ο Winston Churchill ευελπιστούσε στη διάσωση 30.000-40.000 Βρετανών και τελικά διασώθηκαν περίπου 338.000 στρατιώτες από τους 400.000 που βρίσκονταν εγκλωβισμένοι στις γαλλικές ακτές της Δουνκέρκης).

Αν και πολλοί εξαίρουν τις αερομαχίες ως ένα από τα δυνατά χαρτιά της ταινίας, εμάς δεν μας εντυπωσίασαν ιδιαίτερα λόγω της ποσοτικής έλλειψης αυτών, συγκριτικά με τα ιστορικά στοιχεία.  Ωστόσο, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τα καινοτόμα σκηνοθετικά στοιχεία που εφαρμόστηκαν σε αυτές (τα οποία αναλύονται διεξοδικότερα στη συνέχεια).  Εμείς περισσότερο εντυπωσιαστήκαμε από τα επεισόδια στη θάλασσα, θεωρώντας τα ως τα πλέον πιο εντυπωσιακά καθώς συνδύαζαν καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα: ένταση, αγωνία, συγκίνηση, φαντασμαγορία.

Στα μειονεκτήματα της ταινίας συγκαταλέγεται, επίσης, και η παράληψη ορισμένων βασικών εχθροπραξιών πριν την εκκένωση και καθώς και την άτακτη υποχώρηση. Αν συμπεριλάμβανε και αυτά σε μία ταινία διάρκειας περισσότερων των 106 λεπτών, τότε θα μπορούσε να γίνει λόγος για ένα πραγματικό Masterpiece!  Ωστόσο, η ιδιαίτερη ματιά του σε μια ιστορικού περιεχομένου ταινίας και η πορεία του ως τώρα ως σκηνοθέτη, θεωρούμε ότι θα πρέπει να του χαρίσει ένα Oscar, ίσως να είναι τώρα, λοιπόν, η δική του στιγμή…

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΤΕΡΑ…

Για το ιστορικό γεγονός:

Mάιος-Ιούνιος του 1940: περίπου 400.000 στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία, Βελγίο) εγκλωβίζονται από το τρίτο Ράιχ στις ακτές της Μάγχης, έπειτα από μία εβδομάδα εχθροπραξιών επί ξηράς. Λίγες ημέρες αργότερα περίπου 338.000 Άγγλοι στρατιώτες και σύμμαχοι μεταφέρονται στα παράλια της Αγγλίας με τη συμβολή  περίπου 833 ιδιωτικών πλεούμενων, η όλη επιχείρηση ονομάστηκε Dynamo.

images

Δηλώσεις σκηνοθέτη:

«Ήθελα για πολλά χρόνια να παρουσιάσω τα γεγονότα της ιστορίας, από τη γη, τη θάλασσα και τον αέρα. Ιδωμένα δηλαδή από τους ανθρώπους που βρίσκονταν στην παραλία, από εκείνους που έρχονταν να βοηθήσουν με τα σκάφη τους, αλλά και από τους πιλότους που προσπαθούσαν να τους προστατεύσουν από ψηλά.»

Για τα γυρίσματα της ταινίας:

Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στην Γαλλία, την Ολλανδία, την Μεγάλη Βρετανία και το Los Angels, έγιναν με έναν συνδυασμό καμερών IMAX® και φιλμ 65mm, ο συνδυασμός αυτός συνέβαλλε στη λήψη εντυπωσιακών πανοραμικών πλάνων και, παράλληλα, στη δημιουργία αμεσότητας και έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Καινοτομίες: Ο Νταν Σασάκι σχεδίασε έναν περιστρεφόμενο φακό τύπου periscope που του επέτρεψε να χωρέσει κάθετα τη μεγάλη κάμερα IMAX στον περιορισμένο χώρο ενός cockpit μονοθέσιου αεροπλάνου. Με τον τρόπο αυτό μπορούσαν να κινηματογραφήσουν το οπτικό πεδίο του πιλότου, τη στιγμή που κοιτάζει το τζάμι του αεροπλάνου. Ο Άντι Μακ Κλάσκι δημιούργησε μια πλατφόρμα που να επιτρέπει στην IMAX κάμερα να τοποθετείται με ασφάλεια στο Yak.

Ο αφηγηματικός χωροχρόνος χωρίζεται σε τρία σημεία -γη- θάλασσα – αέρα, ακολουθώντας τον  χρόνο που χρειάστηκε το κάθε σώμα στρατού στην επιχείρηση Dynamo: ο στρατός ξηράς χρειάστηκε να περιμένει μία ολόκληρη εβδομάδα στις γαλλικές ακτές, για το ναυτικό η όλη ιστορία ήταν υπόθεση μιας ημέρας, ενώ για τους πιλότους των αεροσκαφών μία ώρα ήταν υπεραρκετή. Με τον τρόπο αυτό ο Νόλαν «φωτίζει» το προσωπικό ταξίδι κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά, σε όποιο σημείο κι αν βρίσκεται (γη-θάλασσα- αέρα).

MV5BN2VhMGY3YWQtMGYwZC00ZmM5LTg2MzgtZGRlNWQ2MGE2MTNiXkEyXkFqcGdeQXVyMjM4OTI2MTU@._V1_

ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΑΝ ΣΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ…

Ένα από τα πρώτα πράγματα που έπρεπε να κάνουν για την προετοιμασία των γυρισμάτων στην ιστορική παραλία ήταν να ψάξουν εξονυχιστικά την περιοχή για τυχόν χειροβομβίδες που μπορεί να βρίσκονταν ακόμα θαμμένες στην άμμο. Και έπειτα να αναπαραστήσουν το ιστορικό σκηνικό. Η παραλία της Δουνκέρκης είναι εξαιρετικά ρηχή, καθιστώντας αδύνατο για τα μεγάλα πλοία να προσεγγίσουν ακτή. Έτσι, οι στρατιώτες στοιβάχτηκαν σ’ αυτόν τον στενό κυματοθραύστη, περιμένοντας τη σωτηρία τους.

Οι καιρικές συνθήκες  ήταν ένα ακόμα εμπόδιο που δημιούργησε πολλά προβλήματα και στο script της ταινίας.

Καθώς δεν ήταν εφικτό να γίνουν όλα τα γυρίσματα στα νερά της Μάγχης ή του Ijsselmeer. Κάποια από αυτά πραγματοποιήθηκαν στο Stage 16 στο στούντιο της Warner Bros., που διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες δεξαμενές νερού στον κόσμο. Εκεί έγιναν τα γυρίσματα στους εσωτερικούς χώρους πλοίων. Κάποια εξωτερικά έγιναν και στη λίμνη Falls Lake στα Universal Studios, όπου μεταξύ άλλων, προκλήθηκε η βύθιση και ενός πλοίου αξίας 120.000 λιρών.

Ακόμα ένα δύσκολο εγχείρημα ήταν αυτό του ενδυματολόγου Τζέφρι Κούρλαντ. Ο ίδιος έκανε εκτεταμένες έρευνες (παρακολούθησε παλιά δελτία ειδήσεων, με σημαντικές μαρτυρίες και ντοκουμέντα της εποχής). Η κύρια πρόκληση για την ομάδα του Κούρλαντ ήταν ότι κάθε στολή έπρεπε να ραφτεί από το μηδέν. Η παραγωγή δεν νοίκιασε κανένα ρούχο γιατί φοβήθηκε ότι μπορεί να καταστρέφονταν κατά τη διάρκεια των δύσκολων γυρισμάτων.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Κρίστοφερ Νόλαν
Διανομή: Φιόν Γουάιτχεντ, Τομ Γκλιν-Κάρνι, Τζακ Λόουντεν, Χάρι Στάιλς, Ανιουρίν Μπαρνάρντ, Τζέιμς Ντ’Άρσι, Μπάρι Κέογκαν, Κένεθ Μπράνα, Κίλιαν Μέρφι, Μαρκ Ράιλανς, Τομ Χάρντι
Φωτογραφία: Χόιτε Βαν Χόιτεμα
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Νέιθαν Κρόλεϊ
Μοντάζ: Λι Σμιθ
Μουσική: Χανς Ζίμερ
Κοστούμια: Τζέφρι Κέρλαντ
Έτος Παραγωγής: 2017
Χώρα Παραγωγής: Ηνωμένο Βασίλειο, Ολλανδία, Γαλλία, Η.Π.Α.
Διάρκεια: 106 λεπτά