Βιβλιοπροτάσεις: «Μπλε Υγρό»

Καλοκαιρινές βιβλιοπροτάσεις: Σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία η πρόταση μας για τον Αύγουστο.

Μπλε Υγρό της Βίβιαν Στεργίου, εκδ. Πόλις, 2017.

Τα καλύτερα χρόνια είναι όταν ελευθερωθείς από τις προσδοκίες των άλλων. Ναι, μαμά, γλίτωσα πια απ´ τις δικές σας προσδοκίες! Δεν έχετε δικαίωμα στη ζωή μου! Κανείς δεν έχει δικαίωμα στη ζωή κανενός. (σ. 91)

Το διαβάσαμε και το συστήνουμε ανεπιφύλακτα. Μια συλλογή διηγημάτων μέσα στην οποία σίγουρα θα βρείτε πρόσωπα που θα σας θυμίσουν τη ζωή οικείων σας. Ένα βιβλίο που αφήνει μια δυνατή γεύση της ελληνικής παρηκμασμένης καθημερινότητας, και μια πικρία και μελαγχολία γι αυτήν…

Όλα περνούν, όλα κυλούν, τα ζεις για λίγο. Τ’αντέχεις δεν τ’αντέχεις, περνούν,σβήνουν σαν δαχτυλιές πάνω στο δέρμα όταν έρθει η ώρα τους κι αναλόγως την περίσταση αφήνουν ένα γλυκό ή πικρό εσωτερικό αποτύπωμα. Στη ζωή δεν είσαι περαστικός, είσαι το πέρασμα, έτσι να σκέφτεσαι…. (σ. 9)

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Δεκαέξι μικρές αυτοτελείς ιστορίες – ψήγματα πραγματικότητας. Περίεργοι και διαφορετικοί, φοβισμένοι και γεμάτοι πείσμα να ευτυχήσουν, εντελώς καθημερινοί και εντελώς τυχαίοι, οι άνθρωποι των ιστοριών είναι οι άνθρωποι γύρω μας.

Δεν με νοιάζει η κοινωνία σας. Δεν φαίνεται και δεν ερωτεύεται, γι’ αυτό έχει τόσα νεύρα. (σ. 89)

Λίγα λόγια για την πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα:

Η Βίβιαν Στεργίου είναι 26 ετών, κατάγεται από τα Τρίκαλα. Σπούδασε Νομική στη Νομική Αθηνών και Οικονομική Ανάλυση του Δικαίου στη Νομική της Ουτρέχτης. Είναι υποψήφια διδάκτωρ της Νομικής Αθηνών.

Εκπαιδεύομαι ν’ αντέχω διαβάζοντας βιβλία και παρακολουθώντας ειδήσεις. Ομως η ζωή είναι πάντα απλούστερη από την προετοιμασία για να τη ζήσεις. Απλούστερη και ανέλεγκτη. (σ. 19)

Οι μεγαλύτερες αποφάσεις λαμβάνονται τη λάθος ώρα υπό την επήρεια της σιωπηρής τους υπόσχεσης πως όλα είναι πιθανά. (σ. 147)

Καταλαβαίνεις τι σημαίνει να μπορείς να γελάς χωρίς να σου λένε κανένα αστείο; Να γελάς χωρίς να σου λένε τίποτα απολύτως βασικά. Συνειδητοποιείς ότι ένα άτομο που γελάει μόνο του δεν έχει ανάγκη από τίποτα; (σ. 198)

Ο παραμυθάς, Hans Christian Andersen

Ο «παραμυθας», Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Hans Christian Andersen), πέθανε σαν σήμερα (04/08/1875).

Ήταν Δανός συγγραφέας και ποιητής, πασίγνωστος σ’ όλο τον κόσμο για τα παραμύθια του.

Το 1841 επισκέφθηκε τη χώρα μας. Έγραψε γι’ αυτήν:

«Πέρα απ τη φωτεινή γαλάζια θάλασσα με χαιρετά η Ελλάδα. Αγνάντια από τα μάτια μου ο Μοριάς με το χιονόσκεπο βουνό να στράφτει στις  λιαχτίδες, και το δελφίνι που πετά και χαίρεται το κύμα.»

Για την Ακρόπολη έγραψε:

«Στενά μονοπάτια σε οδηγούν ανάμεσα σε σπασμένα κιονόκρανα που είναι,σαν το χιόνι, εκθαμβωτικά λευκά…»

Πασίγνωστα παραμύθια του είναι: Η μικρή γοργόνα,Το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος, Τα καινούργια ρούχα του Αυτοκράτορα, Το κοριτσάκι με τα σπίρτα, Η βασίλισσα του χιονιού, Η Τοσοδούλα, Ο μολυβένιος στρατιώτης, και άλλα πολλά…

Δείτε τα παραμύθια τουμεταγλωττισμένα στα ελληνικά:

Αντίο στον Μάνο Ελευθερίου…

Πέθανε σε ηλικία 80 ετων. Αποφοιτος του Εθνικού Θεάτρου. Εργάστηκε ως ποιητής, στιχουργός, πεζογράφος, αρθρογράφος, επιμελητής εκδόσεων, εικονογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Μερικές από τις επιτυχίες του:

1. Άλλος για Χίο τράβηξε…

2. Μαλαματένια λόγια

3. Παραπονεμένα λόγια

4. Οι ελεύθεροι κι ωραίοι

5. Δεν είμαι άλλος

Δείτε εδώ όλα τα τραγούδια του:

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&lyricist_id=15

Δείτε και το αφιέρωμα στον Μάνο Ελευθερίου

The «kitten» & the «monkey» attitude

Εσείς σε ποια κατηγορία ανήκετε;

The «kitten» and the «monkey» attitude:

Στην πρώτη περίπτωση (kitten attitude) εντάσσονται τα παθητικά άτομα, αυτά που περιμένουν κάποιος άλλος «να τα σώσει», κάποιος άλλος να βγάλει «το φίδι από την τρύπα». Ενώ, στη δεύτερη περίπτωση (monkey attitude) ανήκουν τα ενεργητικά άτομα, αυτά που αντιμετωπίζουν την πρόκληση ή το πρόβλημα, αυτά που είναι πρόθυμα να εργαστούν, να δημιουργήσουν και να αναπτυχθούν. Τα άτομα της δεύτερης κατηγορίας είναι και αυτά που παρουσιάζουν -στατιστικά- τις πιο καινοτόμες/δημιουργικές ιδέες.

Σημ. : Ένας τρόπος να διακριθεί κάποιος σε περισσότερο παθητικός ή περισσότερο ενεργητικός αποτελεί και ο ιδεολογικός του προσανατολισμός (κατ’ αναλογία του γνωστού πολιτικού διαχωρισμού: ατόμο-πιόνι και άτομο-εγωιστής).

Βέβαια, ειδικότερα στη χώρα μας, πολλοί -λόγω έλλειψης πολιτικής παιδείας και κριτικής σκέψης- άλλο είναι, άλλο νομίζουν ότι είναι κι άλλο, ίσως, υποστηρίζουν ότι είναι…

*Πάντως οι τεχνικές να αναπτύξει κανείς τη δημιουργικότητά του είναι πολλές και αφορούν όλο το φάσμα των ηλικιών.

Santa Lovers

Η πιο γνωστή γιορτή των ερωτευμένων παγκοσμίως είναι η 14 Φεβρουαρίου, ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλες γιορτές που υμνούν τον έρωτα… Εμείς σημειώσαμε τρεις που αφορούν τη χώρα μας.

Το ζεύγος Ακύλλας & Πρισκίλλη, γιορτάζει στις 13 Φεβρουαρίου

 Το ζεύγος αυτό αποτελεί «την απάντηση» της ορθόδοξης εκκλησίας σε μία “απεγνωσμένη” της προσπάθεια να αντικαταστήσει την ευρέως διαδεδομένη γιορτή του ρωμαιοκαθολικού αγίου, Βαλεντίνο. Πρόκειται για «την προώθηση» από μέρος της ορθόδοξης εκκλησίας ενός ζευγαριού που θεωρούνταν υπόδειγμα έγγαμου βίου.

ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ: Κάποιος πρέπει να ενημερώσει την ορθόδοξη εκκλησία πως, αφενός, με τέτοια ονόματα δεν κάνεις εμπορική καριέρα, αφετέρου, ποιος θέλει να γιορτάζει 13 του μήνα;!

Άγιος Βαλεντίνος, γιορτάζει στις 14 Φεβρουαρίου

Ο Βαλεντίνος, σύμφωνα με τον θρύλο, υπήρξε ιερωμένος του 3ου αιώνα, ο οποίος σε πείσμα των αυτοκρατορικών διαταγών πάντρευε νεαρά ζευγάρια, γλιτώνοντας με αυτό τον τρόπο τους άρρενες από τη στρατιωτική θητεία.

Υπάρχει κι ένας ακόμα θρύλος: Ο Βαλεντίνος ήταν μέσα στη φυλακή κι εκεί ερωτεύτηκε την τυφλή κόρη του δεσμοφύλακά, και της έστειλε ένα γράμμα με την υπ ογραφή: Με αγάπη από τον Βαλεντίνο σου…

Ο Άγιος Υάκυνθος, γιορτάζει 3 Ιουλίου:

Άγιος της νεότητας, των αγνών αισθημάτων και των ερωτευμένων. Είναι τοπικός άγιος των Ανωγείων. Αν και γιορτάζεται από την ορθόδοξη εκκλησία, ωστόσο, αναφορές σε τέτοιο όνομα έχουμε και από τα αρχαία χρόνια, δηλαδή, την ειδωλολατρία. Προς τιμήν του γίνονταν τότε γιορτές στην Τύλισσο, στη Μεσσηνία και τη Σπάρτη, ως π ροελληνικός θεός της βλάστησης και της γονιμότητας. Οπότε, σήμερα, τα Υακίνθεια – μία γιορτή που λαμβάνει χώρα στα

Ανώγεια σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο με την πρωτοβουλία και τη μουσική επιμέλεια του Λουδοβίκου των Ανωγείων – είναι ένας συγκερασμός αρχαιοελληνικής και χριστιανικής γιορτής!

Διαλέξτε πότε θέλετε να γιορτάζετε ή μη διαλέξετε καμία… ερωτευτείτε και γιορτάζετε κάθε μέρα!!

“What’s in a name?”

Δημοκρατία Βόρειας Μακεδονίας…

Η αλήθεια είναι πως δεν ασχολήθηκα ποτέ ουσιαστικά με το ζήτημα του ονόματος των «Σκοπίων» ή -πλέον- «Βόρειας Μακεδονίας»… δε θεωρώ πως γνωρίζω καλά και σε βάθος την ιστορία της περιοχής, ωστόσο, πάντα «Σκόπια» ή «FYROM» άκουγα, και καπως έτσι φτάνουμε στην εμπειρία που έτυχε να ζήσω και στο να καταλήξω σε μια άποψη περί του ζητήματος.

Το 2015 συμμετείχα σε ένα κύκλο μαθημάτων στο εξωτερικό. Στο πρόγραμμα αυτό συμμετείχαν άνθρωποι από διάφορες χώρες. Σιγά σιγά γνωριζόμασταν μεταξύ μας. Ένα πρωί έφτασα την ίδια ώρα με έναν κύριο που επίσης παρακολουθούσε το πρόγραμμα. Ήταν γύρω στα 50, μελαχρινός, ευθυτενής, ευγενής (αρχικώς) και ιατρός στο επάγγελμα. Πιάσαμε την κουβέντα (στα Αγγλικά) για το πρόγραμμα και γιατί το παρακολουθούμε, κ.α. Κάποια στιγμή, με ρώτησε το όνομα μου, κι εγώ, αμέσως μετά τις συστάσεις, τον ρώτησα από ποια χώρα είναι. Και τότε για πρώτη φορά ακούω κάποιον να λέει: “I am from Macedonia”. Για λίγα δευτερόλεπτα σταμάτησε το μυαλό μου, καθώς η ονομασία «Σκόπια» ήταν τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα μου που -αρχικώς- δεν κατάλαβα, δεν μπόρεσα να έρθω στη θέση του και να σκεφτώ τα δικά του πιστεύω. Έτσι, αυθόρμητα και κοφτά του απαντάω: «You mean Thessaloniki, Greece». Και μου λέει με τη σειρά του: “You are from Greece, right?». «Yes, from an island, Crete”, απαντάω εγώ. Και μου λέει το προσβλητικό για εμένα: “You are not Greek”. Εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ και να βιώνω η ίδια πλέον την εχθρική κατάσταση που επικρατεί μεταξύ των Ελλήνων της ελληνικής επικράτειας της Μακεδονίας και των «Σκοπιανών» ή, πλέον, «Βόρειων Μακεδόνων. Δεν απάντησα τίποτα αυτή τη φορά κι η συζήτηση σταμάτησε εκεί, συνεχίσαμε να περπατάμε χωρίς να μιλάμε.

Από τότε, και για το υπόλοιπο διάστημα λέγαμε απλώς μια καλημέρα, κανείς δεν κοίταζε τον άλλον με μίσος, μόνο με πίκρα (έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον)…

Σκεφτόμουν ότι η φράση του δεν με είχε εξοργίσει, αλλά με είχε πικράνει πολύ, αμφισβητούσε την ταυτότητά μου, τις ρίζες μου… κι εγώ αγαπώ αυτό που είμαι! Τότε συνειδητοποίησα ότι -σύμφωνα με τα δικά του πιστεύω- ουσιαστικά, τον είχα προσβάλει πρώτη εγώ με εκείνο το αυθόρμητο: “You mean Thessaloniki, Greece”, θεωρώντας υποσυνείδητα ότι το όνομα/τη λέξη «Μακεδονία» μόνο οι Έλληνες πολίτες μπορούν να χρησιμοποιούν.

Δεν μου αρέσει ο εθνικισμός, όμως για πρώτη φορά -τότε- τον ένιωσα στο πετσί μου, ήταν από άμυνα σε όσα έχω μάθει ζώντας στη χώρα που έτυχε να ζω. Το ίδιο ομως ισχύει και για όσους έτυχε να ζουν στα «Σκόπια» ή -πλέον- «Βόρεια Μακεδονία».

Μερικά θέματα, δυστυχώς, δεν μπορούν να λυθούν, ο δρόμος ήταν μονόδρομος, χαμένη υπόθεση για εμας…. όλες οι χώρες την αποκαλούν “Macedonia” χρόνια τωρα…. κι αφού δεν λύθηκε το ζήτημα όταν είμασταν δυνατότεροι και εκείνοι αριθμούσαν λιγότερα χρόνια ως ανεξάρτητη χώρα, αφού τότε επικράτησε ο λαϊκισμός αντι να πρυτανεύσει η λογική, τώρα και πάλι καλά να λέμε… Τα διπλωματικά λάθη έγιναν από τη δίκη μας πλευρά και γι αυτό ευθύνονται πολιτικοί-εκκλησία-πολίτες.

Τωρα, ίσως, καλό και βοηθητικό (συμφέρον για εμας) θα ήταν να προωθούσαν και να μάθαιναν και οι δυο μεριες ίδια τοπική ιστορία, να προσέγγιζαν αντικειμενικά -όσο γίνεται- το ζήτημα. Και αυτό θα έπρεπε να ήταν ενας όρος στις διαπραγματεύσεις μας. Αυτό θα ήταν κάτι που θα διασφάλιζε μελλοντικά τα καθέκαστα και θα απάλλασσε και τις δυο μεριές από εθνικιστικές τάσεις, και θα διασφάλιζε και μια «αντικειμενική αλήθεια»...

Ομως τώρα, έτσι έχουν τα πράγματα και όπως έγραψε κάποτε και ο Shakespeare:

«what’s in a name?«

Οποια κι αν είναι η ιστορία (όσο εύκολο ή δύσκολο κι αν είναι να τη βρούμε και να την μάθουμε) δεν μπορεί να σβηστεί ή να αλλάξει απλώς και μόνο από ένα όνομα… Άλλωστε, το ζητούμενο είναι να γράφει κανείς τη δική του ιστορία, κι όχι να αναζητά επιβεβαίωση της σημαντικότητάς του μέσω προγόνων δικών του ή μη…

Αληθινό Χαμόγελο…

Πολλοί θεωρούν ότι «το χαμόγελο είναι ο ψίθυρος του γέλιου»

Το χαμόγελο αποτελεί ένα θαυμάσιο επικοινωνιακό εργαλείο, με το οποίο μπορούν να κτιστούν ανθρώπινοι δεσμοί πάσης φύσεως, από επαγγελματικοί έως ερωτικοί.  Ενδυναμώνει τις κοινωνικές μας συναναστροφές και λειτουργεί «θεραπευτικά» για εμάς και για τους γύρω μας.

reportaznet kalimera

Βρέφος και χαμόγελο

Το χαμόγελο εμφανίζεται κατά την 1η εβδομάδα της ζωής μας, ως ακούσια αντίδραση του νευρικού μας συστήματος. Το χαμόγελο της 1ης εβδομάδας εκδηλώνεται αυτόματα μετά τη λήψη της τροφής. Μετά τη 2η βδομάδα εμφανίζεται ως αντίδραση στις ανθρώπινες φωνές (εξωγενής φάση χαμόγελου). Από την 8η περίπου εβδομάδα το μωρό αρχίζει να χρησιμοποιεί το χαμόγελο ως κοινωνικό/επικοινωνιακό μέσο.

Μελέτες υποστηρίζουν ότι η συχνότητα που εμφανίζεται το χαμόγελο στο πρόσωπο ενός μωρού μάς δείχνουν και το πόσο υγιές και ικανοποιημένο αισθάνεται μέσα στο περιβάλλον του.

Χαμόγελο = δείκτης μη-επίθεσης

Το χαμόγελο και ο φόβος είναι οι δύο εκφράσεις του προσώπου που τραβούν τους μύες προς τα πίσω, όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα όταν αποτυπώνονται στις εκφράσεις του προσώπου τραβούν τους μύες προς τα εμπρός.

Τόσο ο (ειλικρινά) χαμογελαστός όσο και ο φοβισμένος άνθρωπος δεν επιτίθενται. Η μη-επίθεση έχει ανάγκη από σήματα φιλικότητας. Αυτή τη φιλικότητα δηλώνει το χαμόγελο και κατευνάζει τα πνεύματα.

Αξιοσημείωτο είναι ότι, όπως έχουν δείξει μελέτες, το χαμόγελο είναι το μόνο μορφολογικό στοιχείο που είναι αναγνωρίσιμο από απόσταση 45 μέτρων!!! Κανένα άλλο στοιχείο επικοινωνίας του προσώπου μας, δεν είναι ορατό, παρά μόνο από πολύ κοντινή απόσταση.

σμ

Χαμόγελο και γυναίκα

Οι γυναίκες είναι εκπαιδευμένες να χαμογελούν, ακόμα κι όταν δεν είναι χαρούμενες. Ο ρόλος τους ως «ειρηνοποιών» απαιτεί να χαμογελούν για να εξομαλυνθούν τα όποια προβλήματα παρουσιάζονται. Ωστόσο, στις μέρες μας που ακολουθώντας επαγγελματική καριέρα έχουν συνδυάσει το χαμόγελο με την υποταγή. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι γυναίκες που χαμογελούν πολύ στο εργασιακό τους περιβάλλον δίνουν την εντύπωση αδυναμίας, ότι είναι ακίνδυνες ανταγωνιστικά.

Ωστόσο, αγαπητές μου, πριν αποφασίσετε να χαμογελάτε λιγότερο στο εργασιακό σας περιβάλλον, σκεφτείτε κι αυτό (κι ας είναι κλισέ): οι άνδρες ζουν για ένα μας χαμόγελο!!!

Αληθινά Χαμόγελα!

Πώς να διακρίνετε το ειλικρινές χαμόγελο:

  1. Ένα αληθινό χαμόγελο διαρκεί περίπου 2-4 δευτερόλεπτα
  2. Το αληθινό-αυθόρμητο χαμόγελο διακρίνεται από την ακρίβεια χρόνου, δηλαδή, τα προσποιητά χαμόγελα ποτέ δεν εμφανίζονται την ακριβή στιγμή, αλλά λίγο νωρίτερα ή αργότερα από την ακριβή στιγμή μιας συνάντησης, μιας χειραψίας, μιας συνομιλίας κ.α.
  3. Στα προσποιητά χαμόγελα υπάρχει ένα είδος ασυμμετρίας στο πρόσωπο: α) έλλειψη ζεστασιάς, β) έλλειψη κίνησης των σφιγκτήρων μυών των οφθαλμών. Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα θέλετε να σιγουρευτείτε για τα ειλικρινή συναισθήματα του συνομιλητή σας κοιτάξτε τον στα μάτια!!!

serres2

Και μην ξεχνάτε πως το χαμόγελο είναι υγεία! Πως είναι μεταδοτικό! Πως ακόμα κι αν δεν έχουμε καλή διάθεση, αν χαμογελάσουμε στον εαυτό μας, αμέσως η διάθεσή μας θα αλλάξει!

Εσείς πόσο συχνά χαμογελάτε; Εξασκηθείτε στα χαμόγελα!!!

images

Πηγή: «Το Γέλιο: η καλύτερη θεραπεία», Α. Λουπασάκης, 2002