Συνέντευξη: Νίκος Μοτάκης

Ένα από τα θέματα που έχουν  έρθει στο προσκήνιο αυτό το διάστημα είναι οι τηλεοπτικές άδειες και ο τρόπος λειτουργίας των τηλεοπτικών σταθμών γενικότερα. Αφήνοντας κατά μέρος τους μεγάλους τηλεοπτικούς σταθμούς πανελλαδικής εμβέλειας, μας κέντρισε το ενδιαφέρον ο τρόπος λειτουργίας και η συμβολή των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών, έτσι, βρήκαμε και «ανακρίναμε» έναν παρουσιαστή τηλεοπτικού σταθμού περιφερειακής εμβέλειας που εδώ και πέντε χρόνια συμπαρουσιάζει την επιτυχημένη ενημερωτική – ψυχαγωγική εκπομπή «στο κόκκινο».

Ο Νίκος Μοτάκης, γεννηθείς 24/5/1971, είναι ένας πολυπράγμων που βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση και αναζητά νέες διεξόδους έκφρασης και δημιουργίας. Με σπουδές στην υποκριτική έχει συμμετάσχει σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις, ταινίες – όπως «Παράδεισος στη Δύση» του Γαβρά, τηλεοπτικές σειρές. Είναι ραδιοφωνικός παραγωγός για περίπου 15 χρόνια κ συνεχίζει, είναι αναγνωρισμένος Dj στα Χανιά παίζοντας soul, funky,disco pop rock k μαύρη μουσική κ.α. Αυτό τον καιρό είναι υπεύθυνος σε ένα από τα καλύτερα καφε μπαρ της πόλης το Draft και  τέλος, είναι επιτυχημένος παρουσιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό Νέα Τηλεοράση Κρήτης στην εκπομπή ‘Στο Κόκκινο’ που προβάλεται καθημερινά 16.00- 18.00. Αν τον «ανακρίνουμε» λοιπόν…

Πως προέκυψε η επαγγελματική σας ενασχόληση ως παρουσιαστής;

Η αλήθεια είναι ότι αποτελεί «απορίας άξιο», αν αναλογιστεί κανείς ότι φοβόμουν την έκθεση. Αρχικά, είχα στήλη στην εκπομπή της τωρινής συμπαρουσιάστριάς μου Γωγώ Καλληδονάκη ωμε την οποία είμαστε πολύ καλοί φίλοι και έχουμε άριστη χημεία. Έτσι, προέκυψε η πρόταση να κάνουμε μαζί μία εκπομπή.

Που οφείλεται η επιτυχία σας;

Θεωρώ ότι η επιτυχία της εκπομπής οφείλεται στη χημεία που έχουμε. Το γεγονός ότι υπάρχει οικειότητα μεταξύ μας δίνει τη δυνατότητα να εκφραζόμαστε ελεύθερα, αυθόρμητα, και ο αυθορμητισμός είναι συνώνυμο της αυθεντικότητας και αυτό είναι – πιστεύω – που κρατάει τον κόσμο τελικά. Να είσαι ο εαυτό σου και να μην πέφτεις στην παγίδα του να προσπαθείς να γίνεις αρεστός σε όλους.

Είναι ποιοτική η ελληνική τηλεόραση;

Αν και δουλεύω σε αυτή βλέπω σπάνια και για να είμαι ειλικρινής συνήθως απογοητεύομαι. Ακόμα και η ΕΡΤ που συχνά «δηλώνει» ότι επωμίζεται την παραγωγή ποιοτικών προγραμμάτων και αυτό έχει τις παγίδες του, γιατί άλλο σοβαρό και άλλο σοβαροφανές, δηλαδή η επιδίωξη του να πείσεις τον άλλον ότι εσύ διαφέρεις και ασχολείσαι με την «κουλτούρα». Ωστόσο, για να είμαστε δίκαιοι έχουν παρουσιαστεί και κάποιες καλές δουλειές και στην ιδιωτική και τη δημόσια τηλεόραση. Ίσως τη δεκαετία του ΄90 περισσότερο όπου ήταν ακόμα στην αρχή της, άρα όλα έμοιαζαν μάλλον και πιο αθώα. Όπως και να έχει πάντως αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη. Κατά βάση πιστεύω ότι όλα είναι θέμα προσωπικών επιλογών, κανείς δεν μας εξαναγκάζει να δούμε κάτι αν δεν το θέλουμε. Άρα, ο καθένας επιλέγει με βάση τη δική του αισθητική και γούστο τι του αρέσει να παρακολουθεί. Υπάρχει αρκετή πολυφωνία και πιστεύω θα έπρεπε να υπήρχε ακόμα περισσότερη. Ακόμα, υπάρχει η συνδρομητική τηλεόραση και το διαδίκτυο οπότε οι επιλογές κάποιου είναι πολύ περισσότερες τελικά.

Καθώς θίξατε το θέμα μου και καθώς έχετε εμπειρία σε διάφορους καλλιτεχνικού χώρους, θα ήθελα το σχόλιο σας γι’ αυτούς, και κυρίως πως βλέπετε το μέλλον τους τώρα που το internet έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας.

Όλοι λίγο πολύ μία τηλεόραση την έχουν, ακόμα και σπίτι να μην έχουν – που λέει ο λόγος – μία τηλεόραση θα την έχουν, με όλα τα καλά και τα κακά που εμπεριέχει αυτό. Δεν νομίζω ότι θα πάψει ποτέ να υπάρχει τηλεόραση, όπως δεν έπαψαν να υπάρχουν και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί όταν μπήκε στη ζωή μας η τηλεόραση. Όντας ραδιοφωνικός παραγωγός για περίπου 15 χρόνια πιστεύω ότι το ραδιόφωνο έχει μια άλλη μαγεία… Πάντα θα θέλουμε να ακούσουμε κάποιον να μας μιλάει και η φαντασία μας να δημιουργεί την εικόνα. Το σινεμά βέβαια έχει και αυτό τη δική του μαγεία. Όσον αφορά, τέλος, το διαδίκτυο πιστεύω είναι ότι καλύτερο έχει συμβεί στην ανθρωπότητα στους τομείς της πληροφόρησης και της ψυχαγωγίας και όχι μόνο. Αλλά, μιλώντας για την Ελλάδα, πιστεύω ότι ο κόσμος δεν είναι έτοιμος να διαχειριστεί τόση πληροφορία και να φιλτράρει…

Ποια είναι η συμβολή και η σημαντικότητα της περιφερειακής τηλεόρασης;

Οι περιφερειακοί τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν πολιτιστικό-ενημερωτικό χαρακτήρα, καθώς ασχολούνται κυρίως με τα τεκταινόμενα της περιφερειακής κοινότητας που εδρεύουν. Για μένα πλέον το κίνητρο είναι η περιφέρεια. Παρόλο που δεν υπάρχουν τα μέσα (οικονομικά κυρίως), μπορεί κάποιος, αν το θελήσει, να παρουσιάσει κάτι αξιόλογο. Το σημαντικό είναι, όσον αφορά κυρίως την τηλεόραση ότι υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία. Υπάρχουν μεν και εδώ οι χορηγοί κλπ. αλλά τα πράγματα είναι πολύ πιο ελεύθερα και αυθόρμητα. Επίσης, θεωρώ ότι οι τοπικές κοινωνίες στηρίζουν τους τηλεοπτικούς σταθμούς του τόπου τους, τουλάχιστον εδώ στην Κρήτη υφίσταται αυτό, αλλά θέλω να πιστεύω ότι και στα υπόλοιπα μέρη θα ισχύει το ίδιο.

Ποια η γνώμη σας για το ζήτημα που έχει δημιουργηθεί με τις τηλεοπτικές άδειες;

Δεν έχω ασχοληθεί διεξοδικά με το θέμα, ωστόσο, δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς είναι αυτό που ενοχλεί: οι πολλές φωνές ή οι κακές φωνές; Γιατί οι κακές φωνές με τη λογική του πληρώνω και παίρνω την άδεια δεν διορθώνεται, το ότι θα μειωθεί δηλαδή ο αριθμός των αδειών δεν σημαίνει ότι θα σταματήσουν να υπάρχουν κακές φωνές. Πιστεύω δεν είναι ξεκάθαρα τα κριτήρια και γενικά πιστεύω πρέπει να μπουν κριτήρια, όμως άλλα από αυτά που επιχειρείται να μπουν τώρα. Το να πάρουν τις άδειες οι τέσσερις πιο οικονομικά ισχυροί δεν νομίζω ότι θα λύσει το πρόβλημα που υπάρχει στην ελληνική τηλεόραση. Το πρόβλημα δεν είναι η πολυφωνία αλλά η αξιοκρατία – γενικότερο πρόβλημα στην Ελλάδα θα έλεγα – δηλαδή, όλοι θέλουν να βολέψουν τον δικό τους ασχέτως αν το αξίζει, δεν αξιολογούν στην ελληνική τηλεόραση, για να σου δώσουν σημασία πρέπει να σε συστήσει κάποιος.

Που οφείλεται πιστεύετε η παρουσία τόσο πολλών «κακών» φωνών στην ελληνική τηλεόραση;

Το στημένο, το δήθεν γίνεται αντιληπτό αμέσως και αποτυγχάνει. Πιστεύω και αυτή είναι η παγίδα στην οποία πέφτουν τα μεγαλύτερα κανάλια: επενδύουν στα projects και όχι στις ανθρώπινες σχέσεις… Επίσης, οι παρουσιαστές συνήθως θέλουν να μιλάνε και όχι να ακούσουν, οπότε ο καλλιτέχνης ουσιαστικά έρχεται σε 2η μοίρα, ενώ θα έπρεπε να είναι το επίκεντρο. Ακόμα, μοιάζουν όλα σαν να έχουν βαλτώσει στην ελληνική τηλεόραση, πρέπει να διευρύνει τους ορίζοντές της και να τραβήξει κόσμο που συνειδητά πλέον έχει επιλέξει να μην την βλέπει. Για παράδειγμα, στην πρωινή ζώνη πόσα χρόνια τώρα έχει τσιφτετέλια στις δέκα το πρωί – πόσες φορές πια να τα ακούσει κανείς! Αλλά και οι τάχα ποιοτικές εκπομπές στην ίδια ζώνη περισσότερο εκπέμπουν σοβαροφάνεια παρά ποιότητα. Η ζωή έχει και γέλιο και κλάμα, δεν είναι «φλατ» κατάσταση, άρα δεν μπορούμε να αποκλείσουμε και από την τηλεόραση να τα έχει όλα αυτά, όμως λείπει το μέτρο και πάνω από όλα η ειλικρίνεια.

Τα χρήματα στην τηλεόραση είναι αρκετά ώστε να μπορεί να βιοποριστεί κάποιος από εκεί; (και σε τοπικό και σε πανελλαδικό επίπεδο).

Πιστεύω ότι είναι αρκετά δύσκολο να βιοποριστείς μόνο από αυτή. Ωστόσο, βοηθάει με έμμεσο τρόπο, δηλαδή, η αναγνωσιμότητα που μπορεί να αποκτήσει κάποιος μέσα από αυτή τον βοηθάει να σταθεί στην ευρύτερη αγορά εργασίας.

Υπάρχει κάποια ιδιαίτερη στιγμή από την εκπομπή σας που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;

Η κάθε εκπομπή είναι γενικότερα για μένα σαν ψυχοθεραπεία, πάντα φεύγω με χαμόγελο από εκεί και αυτό για μένα είναι το ουσιαστικό. Ωστόσο, για να αναφέρω και κάποια πιο ιδιαίτερα παραδείγματα οι τηλεμαραθώνιοι είναι πάντα για μένα αυτοί με τη μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση.

Τι θα λέγατε σε κάποιον νέο ή νέα που θα ήθελε να ασχοληθεί με την παρουσίαση σε τηλεοπτικό σταθμό; 

Να είναι ο εαυτός του τίποτα άλλο, εξάλλου γιαυτό τον κάλεσαν. Οτιδήποτε άλλο θα αποτύχει

Εξερευνώντας τις Σαπουνόπερες…

Γιατί αυτά τα σίριαλ κάνουν εμπορική επιτυχία; Προσφέρουν τελικά κάτι; Είναι ευτελή αλλιτεχνικά; Ποια η πορεία τους στη Χώρα μας; Τι συμβαίνει με την cult soap opera “Twin Peaks”;

Οι σαπουνόπερες προσελκύουν μεγάλη μερίδα θεατών και αξίζει να δει κανείς το λόγο και, κυρίως, τις κοινωνικές προεκτάσεις αυτής της επιτυχίας…

Το ότι η σαπουνόπερα είναι ένα ευτελές καλλιτεχνικά είδος το καταμαρτυρεί η ίδια η προέλευση του τίτλου της: «Soap» προέκυψε επειδή το κοινό ήταν ως επί το πλείστον γυναίκες, εύλογα λοιπόν, οι διαφημίσεις είχαν σχέση με απορρυπαντικά κ.α. Και το «opera» λόγω του υπερβολικά μελοδραματικού χαρακτήρα της, (ασφαλώς ειρωνικά δοσμένος ο τίτλος).

Οι σαπουνόπερες ξεκίνησαν στις ΗΠΑ (όπως και σχεδόν καθετί εμπορικό καλλιτεχνικά). Σ’ αυτές ο έρωτας είναι σε πρώτο πλάνο, οι καλοί και αγαθοί ήρωες που περνάνε τα πάνδεινα – μέσα στη χλιδή πάντα, καθώς, κάποιος εκ των δύο πρωταγωνιστών θα είναι από εύπορη οικογένεια – μέχρι να καταλήξουν σε happy end και μέσα σ’ αυτό τον βασικό σκελετό παρακολουθούμε ακόμα: δολοπλοκίες πλουσίων, απαγορευμένους έρωτες, ενδοοικογενειακά προβλήματα, κοινωνικά cliché, κ.α. Σενάρια με επαναλαμβανόμενα μοτίβα σε έργα που μπορεί να κρατάνε χρόνια, ή και δεκαετίες ολόκληρες! Αν τώρα αποτελούνται από τα καθιερωμένα 150 επεισόδια τότε μετονομάζονται σε τηλενουβέλες.

Η αιτία της επιτυχίας τους οφείλεται στην έμφαση που δίδεται στις ανθρώπινες σχέσεις και τα κοινωνικά στερεότυπα. Ακόμα, το κοινό που βλέπει αυτά τα έργα δε θέλει να σκεφτεί ή να κρίνει, ενδιαφέρεται μόνο να περάσει ευχάριστα την ώρα του βλέποντας τον πόνο των ηρώων, τα προβλήματά τους, αλλά και να ταυτιστεί μαζί τους ζώντας μέσα από αυτούς το άπιαστο όνειρο (μεγάλος έρωτας, πλούτη κλπ). Εν ολίγοις, όπως τα παιδιά έχουν τα δικά τους παραμύθια που τα ταξιδεύουν, έτσι, και οι μεγάλοι – και, δη, οι γυναίκες – έχουν τις σαπουνόπερες.

Ας δούμε λίγο τι γίνεται και στη χώρα μας με τις «εισαγώμενες σαπουνόπερες:

Στην ελληνική τηλεόραση οι ξένες σαπουνόπερες εισήχθησαν γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 1990 – όταν, δηλαδή, τα ιδιωτικά κανάλια έκαναν δυναμικά την εμφάνισή τους και εις το όνομα του κέρδους έριξαν το ευτελές αυτό εμπόρευμα στους τηλεθεατές. Τα Ατίθασα νιάτα, η Τόλμη και Γοητεία, η Σάντα Μπάρμπαρα, Δυναστεία, Χτυποκάρδια στο Beverly Hills είναι μερικές από αυτές που προβλήθηκαν και στην Ελλάδα. Για να ακολουθήσουν στην αυγή της νέας χιλιετίας οι μεξικάνικες, αργεντίνικες και όλες αυτές οι λατινογενείς τηλενουβέλες (Μαρία της γειτονιάς, Εσμεράλντα, κ.α.) και να φτάσουμε στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα όπου επικρατούν οι τουρκικές τηλενουβέλες! Παράλληλα, βέβαια, αναπτύχθηκαν και εγχώριες σαπουνόπερες: Λάμψη, Καλημέρα Ζωή, Φιλοδοξίες, Βέρα στο δεξί, Έρωτας, Τα μυστικά της Εδέμ, Μπρούσκο, κ.α.

Αν και ευτελές είδος πιστεύω ότι λίγο – πολύ όλους μας έχει καθηλώσει μπροστά στην οθόνη κάποια στιγμή στη ζωή μας κάποια σαπουνόπερα από αυτές… Αυτή η οξύμωρη σύνδεση αληθοφάνειας με υπερβολής που παρουσιάζουν οι σαπουνόπερες έμενα προσωπικά με διασκεδάζει!  Όμως, αν ήταν να προτείνω κάτι από αυτό το είδος θα ήταν μόνο το Twin Peaks των David Lynch και Mark Frost, μία cult, Avant Garde (πρωτοποριακή) σειρά που συγκεντρώνει αρκετά χαρακτηριστικά της soap οpera! Η σειρά συνδυάζει μοναδικά υψηλή τέχνη και λαϊκή ψυχαγωγία! Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αναβάθμισε την σαπουνόπερα ως είδος. Παράλληλα, χρησιμοποιεί τα εργαλεία της σαπουνόπερας (ίντριγκες, οικογενειακές ιστορίες, έρωτες κλπ.) για να σατιρίσει τόσο την ίδια τη σαπουνόπερα ως είδος, όσο και να ασκήσει κριτική στο κοινό της.

twin peaks.jpg

Γενικότερα, το Twin Peaks αποτέλεσε σταθμό στην τηλεοπτική ιστορία των σίριαλ γιατί είναι το μεταίχμιο της μετάβασης στην αμερικάνικη τηλεόραση από την παντοκρατορία της σαπουνόπερας στo δημοφιλές σήμερα είδος TVseries. Παρά την δημοτικότητά της, ωστόσο, η σειρά προβλήθηκε για μόλις δύο έτη (1990-1991) λόγω της έλλειψης ενδιαφέροντος των θεατών μετά από μια πρόωρη αποκάλυψη που έγινε στην υπόθεση έπειτα από πιέσεις του καναλιού, (αυτό θα πει έβαλα τα χεράκια μου και έβγαλα τα ματάκια μου). Πάραυτα, το Twin Peaks ήταν υποψήφιο για πολλά βραβεία και η βαθμολογία του στο IMDb  ανέρχεται 9,00! Tα ευχάριστα, πάντως, είναι ότι οι δημιουργοί του ανακοίνωσαν πως ο τρίτος κύκλος αναμέναμε να παρουσιαστεί στις αρχές του 2017, 26 χρόνια μετά – και κυριολεκτικά και σεναριακά καθώς η υπόθεση θα μεταφερθεί στο παρόν! Ήδη κυκλοφορεί το trailer της σειράς:

https://www.youtube.com/watch?v=SfPv57KBpJI

Τα φιλιά μου!

Ε.Α.