Συνέντευξη Χρήστος Δαμιανάκης

Ο Χρήστος Δαμιανάκης δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο χώρο της μουσικής από το 2003. Είναι τελειόφοιτος της Νομικής του Πανεπιστημίου της Macerata στην Ιταλία και έχει κάνει σπουδές και πάνω στη μουσική. Έχει μεγαλώσει στην Αθήνα και από το 2007 το μεγαλύτερο διάστημα διαμένει στα Χανιά από όπου και κατάγεται. Έχει κάνει εμφανίσεις σε Αθήνα, Άρτα, Ιταλία και Κρήτη. Αυτό το διάστημα εμφανίζεται σταθερά σε μουσική σκηνή στα Χανιά. Ασχολείται και πειραματίζεται με διάφορα είδη μουσικής και ετοιμάζει την πρώτη δισκογραφική του δουλειά. Όπως μας εξομολογείται ο ίδιος η ζωή του είναι ένα συνεχόμενο ταξίδι και κυριολεκτικά και μεταφορικά, αφενός γιατί ταξιδεύει συχνά καθώς διαμένει σε Ιταλία και Κρήτη, αφετέρου γιατί η μουσική του δίνει τη δυνατότητα να «ταξιδεύει»… Ας δούμε όμως τί απαντάει ο ίδιος στις ερωτήσεις μας.

Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με τη μουσική;

Η ενασχόλησή μου με τη μουσική γενικότερα ξεκίνησε σε ηλικία 8 χρονών. Επηρεασμένος από τα δυο μεγαλύτερά μου αδέρφια που παίζανε κιθάρα, και καθώς ο ήχος της μου είχε γίνει πολύ οικείος, ξεκίνησα τα πρώτα μου μαθήματα. Βέβαια, για να είμαι απολύτως ειλικρινής τα πρώτα μαθήματα που έκανα ήταν σε μπουζούκι, αλλά δεν μου ταίριαξε καθόλου κι έτσι, σχεδόν αμέσως, οδηγήθηκα στην κιθάρα όπου φέτος ‘’κλείσαμε’’ μαζί 20 χρόνια! Στη συνέχεια το ένα έφερε το άλλο και κατέληξε επάγγελμα.

Πες μας για τις σπουδές σου πάνω στη μουσική.

Όπως προανέφερα, ξεκίνησα κιθάρα σε ηλικία 8 χρόνων. Αργότερα, μέσω Πανελληνίων πέρασα στη σχολή Μουσικής Τεχνολογίας στο ΤΕΙ Ηπείρου (Άρτα), όπου καθηγητές μου ήταν ο Δημήτρης Μυστακίδης που ενδεχομένως να είναι ο καλύτερος λαϊκός κιθαρίστας της χώρας με μεγάλο ‘’έργο’’ στην λαϊκή κιθάρα, όπως, επίσης, και ο Μπάμπης Παπαδόπουλος από το συγκρότημα «Τρύπες» που οι παλιότεροι θυμόμαστε τί στίγμα έχει αφήσει αυτή η μπάντα. Στη συνέχεια, έκανα μαθήματα φωνητικής με τη Σοφία Βόσσου, όπου πλέον έχουμε αναπτύξει μια ξεχωριστή σχέση και έχουμε κάνει και κοινές εμφανίσεις με τελευταία τον περασμένο Ιούλιο στα Χανιά. Η κιθάρα είναι το μουσικό όργανο που παίζω, τώρα αν κάτσω λίγη ώρα κάτι θα θυμηθώ από το μπουζούκι και ίσως παίξω και κάποιον ρυθμό στα τύμπανα. Σίγουρα το να παίζεις κάποιο μουσικό όργανο σε βοηθάει ν’ αποκτήσεις μουσικότητα και εξασκείται περισσότερο το αυτί, που λέμε οι μουσικοί, με αποτέλεσμα να τραγουδάς πιο σωστά. Αυτό βέβαια δεν είναι απόλυτο γιατί έχουμε ακούσει τραγουδιστές-τραγουδίστριες που δεν παίζουν κάποιο μουσικό όργανο αλλά φωνητικά είναι άψογοι.

Πόσα χρόνια δραστηριοποίησε επαγγελματικά;

Το πρώτο μου ερασιτεχνικό live ήταν  το 2003 στα πλαίσια της Ανθοκομικής Έκθεσης του Δήμου Κηφισιάς κι εκεί κατάλαβα την μαγεία της επαφής με το κοινό. Πρώτη μου επαγγελματική εμφάνιση έγινε λίγους μήνες αργότερα σε bar της Αθήνας και σταθερές live εμφανίσεις ως φοιτητής το 2005 σε bar της Άρτας όπου έμεινα για δυο χρόνια μέχρι να έρθω στα Χανιά. Αργότερα, ακολούθησαν και κάποιες εμφανίσεις σε bar της Macerata στην Ιταλία που ήμουνα για τις σπουδές της Νομικής πλέον. Η εμπειρία αυτή ήταν πρωτόγνωρη για μένα γιατί ήρθα σε επαφή με κοινό από άλλες εθνικότητες όπως Ιταλούς, Ισπανούς, Άγγλους, και έπρεπε να προσαρμόσω ανάλογα το πρόγραμμα μου. Έτσι, ασχολήθηκα και με κομμάτια άλλων χωρών ώστε να καλύψω, όσο περισσότερο μπορώ, τις προσδοκίες των παρευρισκομένων.

Έχουν κυκλοφορήσει δικά σου τραγούδια, πες μας γι αυτά.

Έχω ανεβάσει ένα μικρό δείγμα της δουλειάς μου στο YouTube γιατί θεωρώ ότι όλοι οι καλλιτέχνες πρέπει ν’ αφήνουν το στίγμα τους ανεξάρτητα αν αρέσει ή όχι. Υπάρχουν ακόμα πολλά κομμάτια έτοιμα που δεν έχω δημοσιεύσει μέχρι τώρα γιατί θέλω σε λίγο καιρό να τα εκδώσω δισκογραφικά. Κάθε κομμάτι είναι μια πραγματική ιστορία είτε δική μου, είτε φίλων μου ή ακόμα και από κάποιο γεγονός που είδα ή άκουσα στα ΜΜΕ.

Ποια είδη τραγουδιού προτιμάς να τραγουδάς;

Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση και μου δίνει το βήμα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Τα πρώτα μου ακούσματα ήταν από την ξένη και ελληνική rock σκηνή, όπως και από την ‘’έντεχνη’’. Έμενα όμως, μετά από 20 χρόνια, μ’ αρέσει η μουσική γενικά και δεν μπορώ να τη διαχωρίσω σε είδη! Τραγουδάω όποιο κομμάτι μου κάνει κλικ, το οποίο μπορεί να είναι  είτε το λεγόμενο ‘’έντεχνο’’ (λάθος όρος), είτε λαϊκό, ή ρεμπέτικο, ακόμα και σκυλάδικο!! Βέβαια, σίγουρα θα πούμε και κάποια κομμάτια που θέλει ν’ ακούσει το κοινό και που μπορεί να μη μας εκφράζουν τόσο. Όμως, αυτή την εποχή το κοινό που θα έρθει να σε ακούσει σε επιλέγει – καθώς βγαίνει μια φορά την εβδομάδα – και θα πρέπει να το σεβόμαστε και να κάνουμε αυτό που χρειάζεται ώστε να περάσει ο κόσμος μια ευχάριστη βραδιά. Θέλω όμως ν’ αναφερθώ και σε κάτι που ακούγεται, από κάποια μειοψηφία στα Χανιά, που δουλεύω τα τελευταία χρόνια. Κάποιοι «κολλάνε εύκολα ταμπέλες», λένε, λοιπόν, ότι είμαι ‘’ έντεχνος’’ – όχι βέβαια κακοπροαίρετα – πρέπει όμως να καταλάβει αυτή η μειοψηφία ότι είμαι επαγγελματίας μουσικός-τραγουδιστής. Μου αρέσουν και οι Κατσιμίχες και ο Τερλέγκας και  δε νομίζω σε πολλούς ‘’έντεχνους’’ τραγουδιστές να χορεύει ο κόσμος στα τραπέζια…

Πόσο εύκολο είναι για έναν νέο τραγουδιστή να κάνει καριέρα σήμερα στην Ελλάδα τηςκρίσης;

Επίσης ωραία ερώτηση. Εδώ θεωρώ ότι υπάρχουν δυο κατηγορίες τραγουδιστών. Στην πρώτη ανήκουν αυτοί που ανέρχονται μέσω δημοσίων σχέσεων και λιγότερο μέσω της δουλειάς τους γιατί οι ισορροπίες είναι λεπτές και κάποιοι επηρεάζονται περισσότερο από το ‘’φαίνεσθαι’’ παρά από την ίδια τη μουσική. Αυτή η νοοτροπία δημιουργεί τις συνθήκες ώστε να αναδειχθούν στο χώρο της μουσικής άτομα με επιεικώς μέτρια φωνή αλλά άριστο ταλέντο στις δημόσιες σχέσεις. Έτσι, κάποιοι επιχειρηματίες κέντρων διασκεδάσεως που απώτερος σκοπός τους είναι το κέρδος τους προτιμούν και τους προωθούν. Το θέμα δεν είναι μόνο να γεμίζουν τα μαγαζιά, που αυτό μπορεί να γίνει από γνωριμίες του εκάστοτε ιδιοκτήτη ή του προσωπικού ή ακόμα και από μια κοπή πίτας… Το θέμα είναι αυτοί που θα φύγουν να είναι κι ευχαριστημένοι!  Και από την άλλη υπάρχει και η κατηγορία των τραγουδιστών που επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο δουλεύοντας σωστά και με συνέπεια σε αυτό που κάνουν και δεν αναλώνονται μόνο στην αίγλη που μπορεί να τους προσφέρει το επάγγελμα αυτό. Τώρα για ν’ απαντήσω ευθέως και στην ερώτηση, όσο εύκολο είναι στην Ελλάδα να κάνεις καριέρα σαν τραγουδιστής τόσο δύσκολο είναι. Πρέπει πάντως κάποια στιγμή να ξεκαθαρίσει ο καθένας τι κάνει, όπως και στα περισσότερα επαγγέλματα, γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι στην Ελλάδα – κι ας ακούγεται κοινότοπο – ότι δηλώσεις είσαι.

Μπορεί ένας τραγουδιστής, ή και ένας καλλιτέχνης γενικότερα, να επιβιώσει μόνο μέσα από την δουλειά του στη χώρα μας;

Θεωρώ ότι είναι αρκετά δύσκολο, ειδικά αν εργάζεται στην Αθήνα, να επιβιώσει μόνο μέσα από την τέχνη. Για να γίνει αυτό, μιλώντας πάντα για την Αθήνα, θα πρέπει να δικτυωθεί αρκετά για να μπει σε χώρους όπου πληρώνουν όπως θα έπρεπε έναν καλλιτέχνη. Στην επαρχία τώρα, και στα Χανιά συγκεκριμένα όπου δουλεύω τα τελευταία χρόνια, νομίζω ότι είναι πιο εύκολο να επιβιώσεις. Το λέω αυτό γιατί υπάρχουν αρκετά μικρά μαγαζιά με live που τα περιλαμβάνουν όλα: μουσική, φαγητό, ποτό, τραγούδι, χορό και σε φυσιολογικές τιμές. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό έχει αρχίσει να γίνεται «μόδα» και σε μεγαλύτερες πόλεις της χώρας. Προσωπικά τώρα, μετά από τόσα χρόνια, έχω καταφέρει και ζω αξιοπρεπώς από τη δουλειά μου και νιώθω ευτυχής γι’ αυτό γιατί είναι δύσκολο στις μέρες μας να κάνει κάποιος αυτό που αγαπά και να ζει από αυτό.

Ποιοι πιστεύεις είναι σήμερα οι πιο δημοφιλείς τρόποι για να γίνει γνωστός ένας τραγουδιστής; Εσύ ποιον ή ποιους από αυτούς έχεις ακολουθήσει ή σκοπεύεις να ακολουθήσεις;

Ο τρόπος που θεωρώ καλύτερο είναι και αυτός που έχω επιλέξει. Προσωπικά σέβομαι από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο που έχει επιλέξει εμάς για την ψυχαγωγία του προσπαθώντας συνεχώς ώστε να γίνομαι καλύτερος σε αυτό που κάνω. Θεωρώ ότι πρέπει όλοι οι καλλιτέχνες να είμαστε σ’ εγρήγορση γιατί κάθε βραδιά είναι διαφορετική και πρέπει να μπεις στην ψυχολογία του κόσμου και να καταφέρεις να τους κάνεις να νιώσουν οικεία ώστε να γίνουμε όλοι μια παρέα.

Κάποια κορυφαία συναισθηματικά στιγμή στην επαγγελματική σου πορεία που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;

Είμαι τυχερός γιατί έχω αρκετές τέτοιες στιγμές στην πορεία μου μέχρι τώρα. Σίγουρα μια από αυτές είναι οι κοινές εμφανίσεις με την Σοφία Βόσσου που κάθε φορά είναι μια τεράστια εμπειρία για εμένα. Επίσης, το γεγονός ότι τρεις συνεχόμενες χρονιές ανοίγω την συναυλία του Στέλιου Ρόκκου στο beach bar «Άμμος και Ήλιος» που για μένα ήταν κάτι το μοναδικό να τραγουδάω μπροστά σε 4000 άτομα.

Ακόμα, μια πολύ όμορφη στιγμή ήταν το 2012 που πραγματοποίησα δυο θεματικές συναυλίες-αφιέρωμα με θέμα την μελοποίηση στο πανέμορφο παλιό λιμάνι των Χανίων και τις Βουκολιές και για ακόμη μια φορά ανακάλυψα τον πλούτο που υπάρχει στην Ελλάδα από Συνθέτες κι από ποιητές. Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά τα μελοποιημένα ποιήματα ‘’ταξίδεψαν’’ σε όλο τον κόσμο.

Μια ακόμη κορυφαία στιγμή που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας συνέβη πριν 2 χρόνια που βρέθηκα στ’ Ανώγεια στο καφενείο του Κ. Βασίλη Σκουλά. Καταλήξαμε, λοιπόν, στο ίδιο τραπέζι να παίζω κιθάρα και να τραγουδάμε με την παρέα που ήμασταν και τον Κ. Σκουλά να κάθεται μαζί μας και ν’ ακούει. Θυμάμαι χαρακτηριστικά που μου ζήτησε να του πω ένα κομμάτι που μου αρέσει πολύ. Πραγματικά είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και πάρα  πολύ σεμνός αν αναλογιστεί κανείς το καλλιτεχνικό του ‘’μέγεθος’’.

Τέλος, μια πολύ όμορφη στιγμή ήταν φέτος το καλοκαίρι όταν ένα ζευγάρι επέλεξε ένα δικό μου κομμάτι με τίτλο «Ήρθες εδώ» για Blues του γάμου τους όπου πήγα στο Ηράκλειο και το έπαιξα live με την κιθάρα μου.

Ποια είναι η επαγγελματική σου δραστηριότητα αυτή την περίοδο και ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Φέτος συνεχίζω την σταθερή συνεργασία που έχω με το Benetto Moro τα τελευταία 3 χρόνια στην περιοχή του Κουμ Καπί στα Χανιά και εμφανίζομαι κάθε Παρασκευή παρέα με το  Νίκο Χότζα στα τύμπανα και το Νίκο Κατσανεβάκη στα πλήκτρα. Είναι μια συνειδητή επιλογή γιατί είχαμε διάφορες προτάσεις. Στο Benetto Moro αυτό που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή ήταν η αμεσότητα που υπάρχει με τον κόσμο. Καταφέρνουμε όλοι μαζί με τους ιδιοκτήτες, το προσωπικό, τους μουσικούς κι εννοείται το κοινό να γίνουμε μια παρέα. Είναι πολύ όμορφο ο κόσμος να τραγουδάει μαζί σου, να χορεύει και να σου μιλάει, είναι αυτό που λέμε καλή χημεία. Πραγματοποιώ κι άλλες εμφανίσεις τα Σάββατα και τις Κυριακές στα Χανιά και ξεκινάμε και live σε Ρέθυμνο και Ηράκλειο. Είμαι σε συζητήσεις και για κάποιες εμφανίσεις στην Αθήνα απλά προσπαθούμε να βρούμε ημερομηνίες. Θέλω κάποια στιγμή να εμφανισθώ και στη Θεσσαλονίκη που τη θεωρώ μια από τις τρεις πιο όμορφες πόλεις της Ελλάδας με ίσως την καλύτερη στη διασκέδαση και με ανθρώπους  πολύ φιλόξενους – μοιάζουμε πολύ σ’ αυτό Κρήτη και Θεσσαλονίκη. Φέτος, επίσης, ξεκινήσαμε μαζί με τον φίλο μου και πολύ καλό Dj,  Ανδρέα Γραμμένο, ένα νέο πάρτι με τίτλο Just a Note και κάναμε τρεις εμφανίσεις μέχρι στιγμής στο Raki n’ Roll στα Χανιά και τώρα ετοιμαζόμαστε για τις επόμενες εμφανίσεις μας σε μαγαζιά που θα κλείσουμε στο επόμενο διάστημα. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κόσμο που μας ακολουθεί και μας στηρίζει.

Τι θα έλεγες σε ένα νέο παιδί που θέλει να ασχοληθεί με τη μουσική;

Αυτό που θα συμβούλευα ένα νέο παιδί είναι ν’ ασχοληθεί απλά με την ίδια την μουσική και όχι με τα υπόλοιπα που περιστρέφονται γύρω της. Θα πρέπει όμως να πω ότι είναι κάτι πολύ δύσκολο αν επιλέξει να το κάνει επαγγελματικά γιατί ανεξάρτητα με την δική του ψυχολογία θα πρέπει να ‘’φτιάξει’’ την ψυχολογία του κόσμου που έρχεται να τον ακούσει σε  όποιο είδος κι αν επιλέξει. Δεν είναι δηλαδή απαραίτητο να  παίξει τσιφτετέλια για ν’ ανέβει η ψυχολογία του κόσμου. Τελευταίο όμως και σημαντικότερο είναι να σέβεται το κοινό και να υπάρχει σεμνότητα.

Θα ήθελα να κλείσουμε αυτή την όμορφη συζήτηση σχολιάζοντας μου την αγαπημένη σου φράση / ρίμα: »Μα ποτέ μου δεν ξεχνώ την παλιά τη γειτονιά μου, γιατί στο παγκάκι της πλατείας έχω χαράξει τα όνειρα μου».

Είναι σίγουρα μια από τις αγαπημένες μου ρίμες. Έζησα μια εφηβεία αρκετά έντονη, θα έλεγα, και είχα μια πολύ δεμένη παρέα από παιδί που υπάρχει μέχρι και σήμερα. Σαν παιδιά λοιπόν κάναμε πολλά όνειρα και μπορώ να πω ότι κάποια από αυτά έχουν πραγματοποιηθεί, σίγουρα όχι όλα, αλλιώς δε θα υπήρχε νόημα  να ονειρεύεσαι. Αυτή η ρίμα, λοιπόν, με εκφράζει απόλυτα αν σκεφτείς ότι κι εμείς σ’ ένα παγκάκι κάναμε όλα μας τα όνειρα, όπως πολλά παιδιά φαντάζομαι… Θα σου πω όμως κάτι αστείο γιατί έχει να κάνει άμεσα με την κουβέντα μας. Μαθητές ακόμα με τον κολλητό μου, Χρήστος κι αυτός, μου έπαιρνε για πλάκα συνέντευξη και με ρωτούσε για τις εμφανίσεις μου και για τα τραγούδια μου χωρίς σχεδόν να υπάρχει τίποτα από τα δύο τότε… και να που τώρα έγινε πραγματικότητα… Βέβαια, δεν ήταν ακριβώς το όνειρό μου οι συνεντεύξεις αλλά το να παίζω μουσική, το ένα όμως φέρνει το άλλο. Φυσικά και οι νέοι πρέπει να ονειρεύονται! Τα όνειρα σε κρατάνε διαρκώς σ’ εγρήγορση, μπορείς να φτιάξεις τον δικό σου κόσμο. Αρκεί, βέβαια, να μη μένεις αρκετό καιρό σ’ αυτόν, και να προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα.